Nadat al die keren een hij verloor, kon zelfs zij het voetbal niet thuisbrengen op de lange weg van Australië naar Engeland. Sarina Wiegman bleef rustig na de nederlaag in de WK-finale tegen Spanje, zoals ze haar verlies ook met Nederland waardig droeg, vier jaar geleden. Ze houdt sowieso niet van geschreeuw.
En haar Spaanse collega dan? Honderden verhalen gingen over Jorge Vilda, die was uitgekotst door de speelsters. Alsof hij verspreider was van een enge ziekte, zo hielden ze afstand van hem. Je zou zeggen: dat kan niet goed gaan. Maar hé: Spanje is wereldkampioen.
Over de auteur
Willem Vissers is meer dan 25 jaar voetbalverslaggever. Hij versloeg acht WK’s. Vissers schrijft elke week een sportcolumn voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Hoe kan dat? Dat kan omdat Spanje veel beter voetbalt dan de rest van de wereld en gelukkig maar, op het eind zijn spelers bijna altijd belangrijker dan de trainer. Je kunt zelfs nog een stapje verder gaan. Het zou verkwikkend zijn om de invloed van de coach in het voetbal soms te beperken, om de spelende mens de vrijheid te geven die hij of zij verdient.
Spanje was een ode aan het voetbal, door de techniek, dankzij het perfecte middenveld, door de dans rond de bal en de compactheid. Niemand kon aan Spanje tippen, al had Nederland dan kunnen winnen, hoe onterecht dat ook was geweest.
Het WK was een mooi toernooi, met voetbal dat zich ontwikkelt met de snelheid van een meteoriet. Maar als je op de dag van de finale ontwaakt met de goal van Lionel Messi op je telefoon, besef je dat vrouwen nog lang niet zover zijn. Eén geruststelling: geen levend wezen is zo ver als Messi. Dat hoeft ook helemaal niet. De vrouwen hebben hun totaal eigen dynamiek en die is aantrekkelijk bij een goede uitvoering van het spel. Laat ze vooral zichzelf blijven.
De vorderingen in hun spelniveau in de laatste vijftien jaar zijn revolutionair te noemen. Omgekeerd evenredig nemen ook de nare trekjes toe, want ook bij vrouwen gaat het tegenwoordig vaak over geld. Naarmate de belangen toenemen, groeit de onvrede op het veld, de onsportiviteit, het gedoe, het tijdrekken, de gemeenheid, het gezeur tegen de scheidsrechter. Het is te hopen dat voetballende vrouwen niet te veel op mannen gaan lijken.
Het WK was inspirerend voor miljoenen meisjes ter wereld. De droom om profvoetballer te kunnen zijn, is in steeds meer landen realistisch tegenwoordig. Sterker: in Nederland heeft een meisje in zeker opzicht zelfs een grotere kans om prof te worden dan een jongen, omdat er nu eenmaal veel meer jongens op voetbal zitten. Ja, jongens mogen ook meer plekken invullen bij meer clubs, maar relatief gezien zijn de meisjes in het voordeel. De kans dat het dromende meisje miljonair wordt is nog steeds veel kleiner dan bij de jongen, maar met rijkdom is de droom nooit begonnen. Die begint met ambitie.
Laat vooral Spanje een inspiratiebron zijn voor al die meisjes, met artiesten als Aitana Bonmati, Jennifer Hermoso, Salma Paralluelo en Alexia Putellas, al was die niet helemaal fit. Zij brachten het voetbal terug naar het pleintje, naar de verbeeldingskracht en de belevingswereld van het spelende kind, dat nog geen trainer nodig heeft om plezier te maken.
Source: Volkskrant