‘Come on England!’ Met een wanhoopskreet die tot in Sydney te horen moet zijn geweest geeft Ella Sener (39) een laatste aanmoediging aan de Engelse voetbalsters. Het mag niet baten. Met duizenden andere voetballiefhebbers in het Oost-Londense Victoria Park ziet de voormalige jeugdinternational dat Spanje in de WK-finale de 1-0-voorsprong met succes verdedigt.
‘We waren zo dichtbij,’ zegt de Londense, terwijl op het grote scherm te zien is dat de Nederlandse bondscoach Sarina Wiegman de handen schudt van haar Spaanse collega. ‘Maar ik ben trots op de meiden, die hebben ons een onvergetelijke zomer gegeven.’
Over de auteur
Patrick van IJzendoorn is correspondent Groot-Brittannië en Ierland voor de Volkskrant. Hij woont sinds 2003 in Londen en schreef meerdere boeken, waaronder over de Brexit.
Ruim een jaar na het verslaan van de Duitse vrouwen in de EK-finale ervaren de Engelse vrouwen iets waar de Engelse voetbalmannen gewend aan zijn geraakt: na hoge verwachtingen een finale verliezen op een groot toernooi. Terwijl nu juist de hoop was dat de vrouwen onder leiding van Wiegman het voetbal echt zouden ‘thuisbrengen’.
Het doet evengoed allemaal niets af aan de bijkans goddelijke allure die de voormalige gymdocente uit Den Haag heeft gekregen. The Sunday Telegraph en The Mail on Sunday hebben haar omschreven als een ‘genie’. In de commentaren regende het superlatieven.
Wiegmania heeft Engelse voetballiefhebbers de zondag van de WK-finale bijeengebracht, in pubs, op Old Trafford, in Villa Park en ook in het Victoria Park waar het grootste scherm van Londen staat. Verkopers van Engelse vlaggen doen goede zaken. Meer dan bij mannenvoetbal is dit een familiefestival, waarbij vrouwen een meerderheid vormen. ‘Het is geweldig dat zoveel mensen op vrouwenvoetbal af zijn gekomen’, zegt de 17-jarige Elisha Williams, die met vriendin Molly en haar ouders Paul en Emma vanuit Basingstoke naar de hoofdstad zijn gereisd, in de hoop geschiedenis mee te maken.
Omdat Spanje beter speelt dan het nerveuze Engeland, is er niet veel te juichen. Hoogtepunt voor de Engelse fans is in de tweede helft een gestopte Spaanse strafschop, door keeper en publiekslieveling Mary Earps. Massaal gejuich vult het park. ‘Bij mannenvoetbal zouden er liters bier de lucht in zijn gevlogen, maar hier niet’, zegt Chris Wall, een 30-jarige Middlesbrough-fan, lachend. ‘En de rijen voor de vrouwentoiletten zijn langer dan voor de herentoiletten.’ Op het scherm moedigt Wiegman haar team aan, hopend dat deze redding de ommekeer in de wedstrijd zal zijn.
Bevrijding
Wall is komen kijken met een Colombiaanse vriendin, Camila Pedraza, die een Engelse vlag om haar schouders heeft gedrapeerd. ‘Er is zoveel liefde tussen de fans’, zegt de 28-jarige, die in eigen land naar dezelfde sportschool ging als de legendarische doelman René Higuita. ‘Toen Colombia van Engeland verloor, kwam iedereen me troosten. Dit toernooi is belangrijker dan winnen of verliezen. Ik zat op een katholieke meisjesschool in Bogotá en van de nonnen mochten we absoluut niet voetballen. Nu is alles anders. Dit toernooi voelt als een bevrijding.’
Iets verderop hoopt Chris Lewis, een half gepensioneerde projectmanager, op een herhaling van 1966. ‘Ik was 10 jaar toen de mannen het WK wonnen’, zegt hij, staand achter de kinderwagen van een van zijn kleinkinderen. ‘Ik ben altijd gek van voetbal geweest en vanaf de tribunes zag ik mijn club Nottingham Forest eind jaren zeventig twee keer de Europacup winnen. Maar een jaar of twintig geleden ben ik afgehaakt. Ik was uitgekeken op de overbetaalde prima donna’s in de Premier League. Vrouwenvoetbal is verfrissend. De vrouwen doen the beautiful game eer aan.’
Geïnspireerd
De Spanjaarden zijn deze dag iets beter, geeft ook Wiegman toe. Vanuit Kensington Palace verklaart kroonprins William, die veel kritiek had gekregen op de beslissing om niet naar Australië af te reizen, trots te zijn. ‘Jullie geestdrift en gedrevenheid heeft veel mensen geïnspireerd en het pad geplaveid voor de aankomende generaties. Dank voor de voetbalherinneringen. Felicitaties aan Spanje. W.’, zo laat de toekomstig koning en erevoorzitter van de voetbalbond weten.
In Victoria Park zegt Ella Sener, vergezeld door haar poedel Lilly, dat het vrouwenvoetbal de voornaamste winnaar is. ‘Toen ik twintig jaar terug bij Arsenal Ladies voetbalde, moest ik werken om geld te verdienen. Gelukkig kon dat als voetbaltrainer. Deze meiden kunnen van hun hobby hun werk maken. Daar ben ik blij om. Een enorme vooruitgang.’
Over Wiegman is deze oud-voetballer een en al lof. ‘Die heeft ons tactisch veel bijgeleerd en ik hoop dat ze blijft. Zelf volg ik nu een cursus voor een door de Uefa erkende trainerslicentie. Ik wil graag topcoach worden.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden