Het begint met het binnenrijden van Brussel-Noord. De achterkanten van de huizen, de partytentjes op platte daken, de sekswerkers achter de ramen links van het spoor. ‘Beste reizigers, er zijn zakkenrollers actief op deze trein.’ We duiken de tunnel in. Brussel-Centraal. Daglicht. Brussel-Zuid, eindhalte, terminus. ‘Beste reizigers, zorg ervoor dat u niets vergeet.’
Aan het laatste kwartier dat aan thuiskomen voorafgaat heb ik een hekel. Vandaag kom ik terug van een week huissitten in Arnhem, met een rolkoffer vol vuile kleren en een zweterige, halve parmezaan.
Ik scharrel de nodige moed bij elkaar om zo meteen de tweehonderd meter tussen het Zuidstation en mijn voordeur af te leggen, om door die harde schil van de stationsbuurt heen te dringen – nergens is de clash van vertrek en aankomst, leven en overleven, doelgerichtheid en verlorenheid zo groot. Deze buurt is een rand geworden waar je vanaf kan vallen als je niet uitkijkt, je slalomt tussen de daklozen en bedelaars door, dat maakt van jou iemand die je niet wil zijn, maar je kan niet iedereen oprapen.
Ik verlaat het station en dan begint het voorover tuimelen, mijn appartement zal me opvangen, mijn appartement is het landingskussen, ik loop langs de bedelaar met het bord dat vermeldt dat een glimlach gratis is, kijk omhoog naar de Zuidertoren waaromheen de wind niet waait maar jaagt, je meesleurt, en juist hier ligt al drie jaar dezelfde man, op een eilandje van door urinezuur verkleurde stoeptegels. Het doet pijn om naar hem te kijken zonder in te grijpen, je thuis lijkt nu zo onbereikbaar maar is zo dichtbij, alsof je een balletje in een doosje moet gooien dat vlak voor je neus staat, zo dichtbij dat je onder je eigen kracht moet mikken, een muizenworpje maar je bent geen muis, je zou een muis willen zijn, trippel trippel naar huis met je zwetende parmezaan zonder dat iemand je ziet, je afsluiten voor al deze reddeloosheid.
Ik neem kordate stappen, het stoplicht, een man loopt tegen me aan, heb ik mijn telefoon nog, ja, gelukkig, de afsluithekken rondom de bouwkuilen, de bergen vuilnis, de duiven, fietsnietjes, graffiti, posters van een weggelopen kat met nog alle trekstrookjes eraan, ik ga haastiger stappen en door deze haast word ik gespannen, deze haast ken ik nochtans zo goed, al mijn hele leven, ik ben 10 jaar en het is avond en ik kom thuis, glip naar binnen langs een dronken ouder die in een van woede gesponnen web ligt te slapen, ik wil mijn slaapkamer bereiken zonder verstrikt te raken, hup, doorwandelen, de holle crackogen, de opengekrabde huid, geen oogcontact zoeken met deze figuur, toeterende wagens, een etalageraam bijeengehouden door plakband, pas de vente aux particuliers, een knikje naar de bedelaar met donkerpaarse ledematen die uit hun vel barsten.
Ik moet er doorheen, zoals een insect door de harde schil heen moet voor het bij het sappige vruchtvlees komt. De hoek om, daar staat het appartementsgebouw, de beige stenen, de vijf etages, het staat er nog onaangeroerd, natuurlijk, wat had ik dan gedacht, dat iemand het had meegenomen, dat het door een zinkgat zou zijn opgeslokt, salut buurman, comment vas-tu, de zwarte stalen deur openwringen, dag gezinsfietsen in de gang, dag lift, dag vrouwenstem die met docententoontje troisième étage zegt, dag muntgroene voordeur, kom ik nog op tijd, klopt het hart van mijn thuis nog, ja, toch wel, het klikken van het slot, het miauwen van de kat, een hard zetje tegen de geklemde deur en ik ben binnen, ik ben zelf het balletje dat door een grote hand in het doosje wordt gelegd. Alles is er nog, er is zelfs meer dan alles, er is meer licht dan je had durven onthouden, sommige kamerplanten hebben een nieuw blad.
Productie van de verhalenreeks Els de Grefte.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden