Een golf van ontzetting trekt door het atletiekstadion in Boedapest. Op een meter of 25 van de streep kwakt Sifan Hassan tegen de grond in de eindsprint van de 10.000 meter. Twintig minuten later klinkt hetzelfde geluid van schrik en ongeloof over de tribunes als opnieuw een atleet in oranje tenue ter aarde stort. Ditmaal is het Femke Bol die op een paar meter van de finish van de gemengde 4x400 meter estafette het goud ziet vervliegen.
Wat was dit voor onwaarschijnlijk scenario? Dat de twee vaandeldragers van de Nederlandse atletiek ieder in hun eigen race op kop op de eindstreep afstormden, en vielen op het moment dat er een tegenstander langszij probeerde te komen.
Voor een bedremmelde Bol (23) was het vlak na het debacle moeilijk om te beschrijven wat er was gebeurd. Ze had vlak voor de estafettefinale de duikeling van Hassan gezien. ‘Maar ik dacht niet: dat ga ik ook doen’, zei ze met een wrange lach. ‘We zijn allemaal mensen, maken fouten. Maar die mag je niet maken op het hoogste niveau.’
Volgens Hassan (30) was deze dubbele Nederlandse domper een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Bij iedereen, ook bij de beste atleten van de wereld, kan het soms mis gaan, vertelde ze met een bloedende elleboog en gebutste linkerknie. ‘Ik ben tweevoudig olympisch kampioen, was wereldkampioen, maar het leven heeft soms ups en downs. Er is niemand dood. Je moet het accepteren. Dat is moeilijk, maar het moet.’
De eerste dag van het WK droeg zoveel hoop in zich voor Nederland. Nog nooit behaalde de nationale atletiekequipe op een mondiaal titeltoernooi meer dan één gouden medaille. En nu was er op de openingsdag alleen al een gerede kans op tweemaal een titel.
Sifan Hassan leek haar olympische vorm te hebben hervonden, met bovendien een extra dosis zelfvertrouwen door haar glorieuze marathondebuut dit voorjaar in Londen. Met verve kwam ze zaterdagochtend de voorronde van de 1.500 meter door en leek op de 10 kilometer klaar voor weer zo’n typisch Hassan-optreden waarop alles mogelijk is.
En ook de estafetteploeg had op zaterdagochtend indruk gemaakt. Met Bol, Lieke Klaver, de jonge Isaya Klein Ikkink en Terrence Agard. Met Liemarvin Bonevacia nog achter de hand voor de finale, was het goed denkbaar dat Nederland op de overwinning mocht hopen. Van het goud dat uiteindelijk in een wereldrecordtijd van 3.08,80 bij de Verenigde Staten belandde.
Tijdens de wedstrijd zelf liep alles nog zo voorspoedig. Bonevacia begon sterk, Klaver nam de kop. En Bol kon dankzij een uitstekende ronde van Klein Ikkink als eerste vertrekken voor de slotronde, een ongekende luxe voor de vrouw die zo vaak juist een inhaalrace voorgeschoteld krijgt.
Ook Hassan leek alles perfect voor elkaar te hebben. Rondenlang hield ze zich koest aan de staart van de groep, uit de wind en uit het gedrang. Pas met nog maar 450 van de 10.000 meter te gaan, schoof ze op. Met een stevige versnelling voor het ingaan van de laatste bocht verzekerde ze zich van de koppositie en was ze ervan overtuigd dat het tot goud zou hebben geleid als het niet zo spectaculair was misgegaan.
En als de Ethiopische Gudaf Tsegay niet zo vasthoudend was geweest. Zij dook in de laatste 50 meter naast Hassan op. De Nederlandse probeerde door wat van links naar rechts te zwaaien zichzelf breed te maken en Tsegay op te vangen. Haar tegenstandster maaide ondertussen een beetje terug. Daardoor raakte de regerend olympisch kampioen uit balans, was haar vaststelling. ‘Maar ik zeg niet dat zij schuld heeft.’ Het was een duel, dat zij verloor.
Ook Bol zag, tegen de verwachting in, een concurrent opduiken in haar ooghoek, de Amerikaanse Alexis Holmes. ‘Misschien schrok ik van haar’, zei ze. Normaal moet ze het juist van de laatste meters hebben. Nu niet. Tijdens de val was het stokje uit haar hand gevlogen. Dat ze zich nog als derde over de finish haastte, mocht daarom niet meer baten. Nederland werd niet in de uitslag opgenomen.
Zowel Hassan als Bol hebben nog kansen genoeg om goud te veroveren deze WK. Bol geldt als absolute favoriet op de 400 meter horden, waarvan de finale donderdag op het programma staat. En ze maakt nog kans op het podium met de vrouwenploeg op de 4x400 meter estafette. Hoe ze zo'n tegenslag moet verwerken? ‘Dat heb ik nog niet vaak gedaan, dus daar ga ik achter komen.’
Voor Hassan is het niet meer mogelijk om haar drieluik van de Zomerspelen van Tokio te kopiëren, toen ze goud op 10.000 meter en 5.000 meter won en brons op de 1.500 meter pakte. Maar twee WK-medailles op de 1.500 meter en de 5.000 meter behoren nog zeker tot de mogelijkheden, mits ze geen fysieke klachten overhoudt aan de klap op de rode atletiekbaan.
Het was een bizarre avond, moest ook Hassan toegeven. Vanaf de zijkant van de baan zag ze het misgaan bij Bol. ‘Ik kon het niet geloven.’ Dat dit zo vlak na elkaar gebeurde, leek wel een filmscript, zei Hassan.
Dat hoeft niet per se een Nederlandse horrorfilm te zijn, het zou nog een feelgoodmovie kunnen worden als na deze tegenslag volgend jaar een succesvolle revanche volgt. Hassan: ‘Op de Spelen, die zijn het belangrijkst.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden