‘Ik ben opgegroeid in Soest, dat was toen nog een boerendorpie. Een plein met een boom in het midden, visjes vangen in de sloot, de boer die op zijn fiets naar het weiland ging om de koeien te melken. Idyllisch dus. Ik was een stil jongetje dat van lezen hield en zijn eigen gang ging. En ik was dwars, als ik dingen niet leuk vond, deed ik ze niet – naar school gaan bijvoorbeeld. De lagere school heb ik nog wel uitgezeten, want dat moest. Maar alle scholen daarna waren niks voor mij. Ik had een geheime hut gebouwd in het bos, bij de Soesterduinen, daar zat ik onder schooltijd. Als mijn ouders me zo ongeveer uit school verwachtten, ging ik naar huis en zat ik de rest van de dag achter m’n drumstel. Ik wilde drummer worden, dus dat ben ik ook gaan doen. Vanaf mijn 9de speelde ik al in bandjes, vanaf mijn 15de verdiende ik er ook geld mee. Ik ben ooit uitgeroepen tot de hardste drummer van Nederland. Dat heb ik altijd wel een mooi wapenfeit gevonden.’
Naam: Ilja Gort
Leeftijd: 72 jaar
Is: Wijnboer, schrijver en televisiemaker
Bekend van: Zijn tv-programma’s, zoals Gort over de Grens, en meerdere romans, waaronder het onlangs verschenen De hemel.
‘Het leven als drummer was, met de opkomst van The Beatles, The Stones en The Who, de eerste jaren woest avontuurlijk. Daar heb ik me dan ook vol overgave in gestort. Ik speelde in After Tea, een populaire band met veel optredens. Het was het leven van een popster, met seks, drugs en rock-’n-roll, maar dan zonder de seks. Dat snapte ik niet, ik kwam uit Soest hè, en ik was verlegen en stilletjes. Ik wist niet hoe ik met meisjes moest omgaan en dat is eigenlijk nog steeds zo. Terwijl die andere jongens zich met groupies drie slagen in de rondte wipten, zat ik te lezen, hopend dat er ergens een meisje zou zijn dat dacht: o, hij leest Hermann Hesse, wat zal dat een leuke jongen zijn, met hem wil ik neuken. Maar dat is nooit gebeurd. Dit zijn ook de jaren dat bij mij de snor kwam – het is dus géén baard, kijk maar goed, het is een verléngde snor – want ik wilde op Confucius lijken. We hadden hits in Nederland, het ging best goed.’
In 1979 stopte de band en in de periode daarna was ik zoekende: wat ben ik voor iemand en wat moet ik nou? Hoe pas ik in dit leven? Ik besloot zelf liedjes te gaan schrijven, maar die vond iedereen kut. Dus ik dacht: dan moet ik ze zelf ook maar zingen. Alleen kon ik helemaal niet zingen, dus de volgende stap was artiesten bij mijn liedjes te zoeken en zo werd ik producer. Die nummers vond óók iedereen slecht – totdat er eentje een hit werd, namelijk het nummer Don’t Come Stoned and Don’t Tell Trude, van Max ’n Specs. Daarmee was opeens de kurk van de fles. Ik werd gevraagd reclamejingles te maken en dat heb ik lang gedaan (Gort schreef onder meer muziek voor merken als Duo Penotti, Nationale-Nederlanden en Nescafé, red.). Toen kon ik opeens een huis kopen en toen ik eind veertig was, en dacht: wat zit ik hier nu eigenlijk te doen met al dat gewerk, kwam er een huis in Frankrijk bij. In 1994 ruilde ik dat in voor een wijnkasteel. Zat ik daar opeens, als wijnboer.’
‘Dit ben ik met mijn zoon Klaas op een wijnvat, hij was hier 5 jaar. Het gevoel dat Frankrijk mijn land was, zat vanaf mijn jeugd al aan de binnenkant van mijn schedel geplakt. Mijn idee als kind was: daar is het altijd mooi weer, de mensen zijn aardig en alles is gratis – dat laatste omdat mijn ouders tijdens vakanties alles betaalden. Ik kwam er altijd al veel, en het eerste wat ik deed bij aankomst was mijn alpinopet opzetten, een stokbrood onder mijn arm stoppen en dan over de markt slenteren. Ik was eigenlijk een Fransman geboren in een Nederlands lichaam. En nog steeds: ik vind het heerlijk om een beetje te ouwehoeren met een Fransman en over de vallei uit te kijken hoe de zon ondergaat.
Maar goed, wijnboer worden, dat duurt wel effe hoor, voordat je dat in de vingers hebt. In het begin dacht ik: wauw wat mooi, en dit is allemaal van mij, wat een kick. Dat heb ik toch maar mooi bij elkaar geklootvioold. Daarna dacht ik: oei, wat een verantwoordelijkheid, hoe krijgen we dit ooit goed? De investering die het vergt, het werk, de moeite. Maar daar krijg je wel gein in, want je steekt er ontzettend veel van op. Ook in dit derde leven, na dat drummen en produceren, is het een kwestie geweest van vallen en dan maar weer opstaan – en tussendoor veel lachen, trouwens. Ik ben altijd ambitieus geweest, maar alleen in de dingen die ik leuk vond. Ik moet en ik zal. Een goede drummer worden, die hit maken, de beste wijn. Dat heb ik nog steeds. Dan ben ik een pitbull aan een stok, ik laat nooit los, want wat ik me heb voorgenomen, zal ik bereiken. Tot zover gaat dat redelijk goed.’
‘Ik ben niet ontevreden over hoe mijn leven is gelopen. Het gaat om de reis, niet om de bestemming, al moet ik zeggen dat ik nu op de best denkbare plek in mijn leven ben. Klaas en zijn geliefde Meriam runnen hier in Frankrijk een B&B in het kasteel, Caroline en ik zijn grootouders geworden. Als onze kleinzoon komt aanrennen met z’n armpjes open, ‘papiiii’, nou: dan kun je me opvegen. Ik ben een ander mens dan vroeger. Vooral omdat mijn lontje kilometers langer is geworden. Ik kwam namelijk een jaar of tien geleden tot het schokkende besef dat ik niet altijd gelijk heb. Een tegenvaller, maar ik heb het geaccepteerd.
Een andere les: met liefde bereik je meer dan met woede. Al laat ik – en nu ontkracht ik meteen mijn vorige zin – de woede soms voor mij werken. Dan gebruik ik het als wapen om te krijgen wat ik wil. Met een gestrekt been erin, gaan met die banaan. Dan vínden ze me maar een lul. Ik ben boos en ik laat het merken ook. Wat me kwaad maakt? Voornamelijk alles wat te maken heeft met asociaal gedrag. En mensen die hun kinderen slaan. Hier in Frankrijk is de corrigerende tik niet ongewoon en dat gebeurt soms veel te hard. Als ik zoiets zie gebeuren, word ik woedend en grijp ik in.
Volgend jaar wil ik graag een serie opnemen in Italië, waarvoor ik nu al maandenlang als een gek mijn Italiaans aan het bijspijkeren ben. Ik wil een Italiaan vloeiend van z’n brommer kunnen lullen. Dus ik zit elke dag met Duolingo (een app om talen te leren, red.) te oefenen, terwijl ik niet eens weet of het doorgaat. Waar die drive vandaan komt: geen idee, maar het is een cadeau en zorgt er vooral voor dat ik alles kan doen wat ik wil: romans schrijven, wijn maken. Dat is toch geweldig?’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden