‘Nee, ik ga altijd in oktober weg, want in de zomer is het hier ook leuk’, antwoord ik altijd op de standaardvraag van kappers en collega’s.
Gelukkig luisteren kappers niet naar je, en zijn collega’s alleen maar blij met freelancers die niet op vakantie gaan, maar als het wekenlang regent sta je natuurlijk compleet voor lul als overtuigde thuisblijver.
Mijn zomergevoel was verdwenen, de regen maakte een eind aan terrassen, boottochtjes en picknicks. Wat overbleef was de bioscoop, het café en de goede oude televisie. Nou ja, musea en theaters waren ook niet weggespoeld, maar die liet ik even links liggen.
Zomercolumnist Cindy Hoetmer is schrijver van ‘autobiografische non-fictie’. Haar vierde boek Goed, naar omstandigheden verscheen in 2022.
Ik besloot voor één keer naar het RTL 4-programma B&B vol liefde te kijken. De reden dat ik niet kijk, is dezelfde reden dat ik zelf niet date: het is ongemakkelijk en de kans dat twee mensen van een zekere leeftijd elkaar leuk en aantrekkelijk vinden is minimaal. Bovendien ben ik allergisch voor genante situaties.
B&B vol liefde is zomers elke weekdag op tv, maar dat wisten jullie al want iedereen volgt het, als ik tenminste mijn vrienden en de media moet geloven. Het is ook bijzonder om anderhalf miljoen kijkers te hebben in vakantietijd.
De redactie van zo’n programma zet de eigenaardigheden van de deelnemers natuurlijk zo dik mogelijk aan, en je bent ze als kijker toch een beetje aan het uitlachen. Haha, iemand zegt steeds spirualiteit in plaats van spiritualiteit, lachen we bij het koffieapparaat of op Twitter.
Maar dat is niet mijn probleem, het probleem ben ik zelf.
Een van de scènes waarbij ik het moeilijk had, was een gesprek tussen een vrouwelijke B&B-eigenaar en een man die naar haar toe was gekomen. Voordat ze hem ging vertellen dat ze niks voor hem voelde, vroeg ze hem hoe hij haar vond.
‘Nee’, schreeuwde ik naar de televisie, ‘dat is niet eerlijk! Als hij zich kwetsbaar heeft opgesteld, komt de afwijzing harder aan.’
Hij vond haar dus wél leuk en zei dat ook. Daarna vertelde hij nogal sip tegen de camera dat hij heus wel humor en zelfspot had. Ken je die scène in A Clockwork Orange waarin de hoofdpersoon gedwongen wordt te kijken naar gewelddadige beelden terwijl zijn ogen opengehouden worden met stalen pinnen? Zo voelde het voor mij, zittend op mijn driezitsbank terwijl regen tegen de ramen sloeg. Alleen dwong ik mezelf, om maar mee te kunnen praten.
Die gevoeligheid voor pijnlijke situaties kan ik sinds kort verklaren: het komt door mijn ADD. Daarmee ben ik als kind al gediagnosticeerd, hoewel het toen anders heette. Mijn moeder stuurde me naar een dure remedial teacher, wat een beetje hielp met mijn schoolwerk en onhandigheid, maar verder heeft niemand me ooit uitgelegd welke emoties er bij ADD horen – en wat ik eraan zou kunnen doen. Onlangs kwam ik er door sociale media achter dat een van de symptomen een extreme reactie op afwijzing kan zijn, die rejection sensitive dysphoria wordt genoemd. Nu zou je kunnen denken dat het geen goed idee is jezelf nieuwe fobieën aan te laten praten door Instagram, maar de problemen had ik al en nu hebben ze een naam. Fysieke psychologen die ik erover heb gesproken, wisten er in ieder geval geen raad mee. Door mijn angst voor het woord ‘nee’ neem ik nooit contact op met mijn vrienden (gelukkig appen ze mij, want ik ben wel prettig in de omgang), durf ik niet te netwerken en zul je mij niet vinden op datingapps. Dat is allemaal geen ramp, maar het beperkt me wel.
Ik heb vriendinnen die bij wijze van spreken met open mond op mannen aflopen, tot ze er eentje vinden die terugzoent. Afwijzing nemen ze totaal niet persoonlijk, heerlijk lijkt me dat. En er zijn dus ook mensen die zich achteloos laten afwijzen op televisie, terwijl heel thuisblijvend Nederland naar ze kijkt, op één iemand na.
Source: Volkskrant