De afgelopen tijd stapelden de aanklachten tegen Donald Trump zich op. Het begon dit voorjaar met de zaak rond Stormy Daniels, de porno-actrice die hij zwijggeld zou hebben betaald — in de meest recente aanklacht wordt hij ervan beschuldigd met behulp van een criminele organisatie verkiezingsfraude te hebben gepleegd. Haast tegelijkertijd werd duidelijk dat Trump de advocaten van deze criminele organisatie, met Rudy Giuliani als bekendste voorbeeld, nooit betaalde. Giuliani, die in de jaren tachtig naam maakte als de openbaar aanklager die streng optrad tegen de New Yorkse maffia, kan zijn steeds verder oplopende juridische kosten niet meer betalen omdat zijn eigen maffiabaas hem laat zitten. Het voelt als gerechtigheid nog voordat het recht heeft gesproken.
Maar de strijd om de Republikeinse presidentsnominatie gaat gewoon door, en die lijkt Trump makkelijk te zullen winnen. Ik merk dat ik er nog niet klaar voor ben wederom jarenlang van schandaal naar schandaal geslingerd te worden. Meestal denk ik: jullie mogen mijn onverdeelde aandacht pas weer hebben als ik live op CNN kan zien hoe Trump met handboeien om wordt afgevoerd. Tegelijkertijd is me van zijn vorige presidentschap weinig bijgebleven. Alle ophef, het hysterische socialmediagebruik, de bestorming van het Capitool: het is allemaal niet meer dan een herinnering in ontbinding, een koortsdroom waarvan je alleen nog weet dat je hem had omdat de lakens ’s ochtends wat vochtig zijn.
Het doet me denken aan een van mijn lievelingsgedichten, van de Tsjechische dichter Miroslav Holub, waarin een leraar aan zijn leerlingen vraagt waar Napoleon Bonaparte bekend om stond. ‘Hij won een oorlog, / zeggen de kinderen. / Hij verloor een oorlog, / zeggen de kinderen. / Niemand weet het.’
Ooit, lang voor zijn presidentschap, zag ik de documentaire You’ve been Trumped. In de film volgt men een Schotse gemeenschap die probeert zich te verweren tegen de komst van een van Trumps golfbanen midden in een natuurgebied. In eindeloze juridische procedures maakt hij de bewoners langzaam kapot. En werken de procedures niet, dan gaat hij over op pesten. Hij plaatst zandbergen voor hun uitzicht, hij sluit hun water af. Uiteindelijk komt de golfbaan er: tegen zoveel bruutheid is men niet opgewassen. Soms ben ik bang dat de mensen die zich nu rijk rekenen en Trump al achter de tralies zien zitten (mensen zoals ik dus) voorbijgaan aan het feit dat hij hier al z’n hele leven voor in training is. Er zal bovendien wel weer een nieuw juridisch team klaarstaan om zich te laten naaien in ruil voor een momentje in de spotlights.
Het gedicht van Holub eindigt alsvolgt:
Onze slager had een hond,
zegt Frankie,
en die heette Napoleon,
en de slager sloeg hem
en de hond stierf
vorig jaar
van de honger.
En nu hebben alle kinderen medelijden
met Napoleon.
Laten we hopen dat het Donald Trump ook zo zal vergaan, voor hemzelf maar vooral voor ons. Dat zijn naam binnenkort gewoon weer de grappige naam van een huisdier is. Een gulzige buldog, een cavia met een gekke lok. Kinderen, waar stond Donald Trump bekend om? Niemand weet het. En nu hebben alle kinderen medelijden met Donald Trump.
Over de auteur
Lieke Marsman is dichter en schrijft deze zomer columns voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.