N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Iedere week schrijft wetenschapper Rosanne Hertzberger over de raakvlakken tussen wetenschap en het dagelijks leven.
Iedere week schrijft wetenschapper Rosanne Hertzberger over de raakvlakken tussen wetenschap en het dagelijks leven.
Ze is initiatiefnemer en bestuursvoorzitter van Stichting Crispatus, waar een vrouwenonderzoekscollectief een vaginaal probioticum ontwikkelt. Sinds 2017 doet ze onderzoek naar het metabolisme van vaginale melkzuurbacteriën in het Systems Biology Lab aan de VU Amsterdam.
Eerder was ze als postdoctoraal onderzoeker werkzaam bij de afdeling moleculaire microbiologie van Washington University (St. Louis, Missouri, USA) en deed ze in samenwerking met Nestle Research Center promotie-onderzoek bij SILS, UvA & NIZO Food Research. Ze publiceerde twee boeken: ‘Het Grote Niets – waarom we te veel vertrouwen hebben in de wetenschap’ (2019) en ‘Ode aan de E-nummers -Waarom e-nummers, kant-en-klaar-maaltijden en conserveermiddelen ons leven beter maken‘ (2017).
Meer over Rosanne Hertzberger is te lezen op haar site.
Meer artikelen van Rosanne Hertzberger
Ergens in december vorig jaar had ik genoeg van Twitter. Elon Musk had net lukraak zeven journalisten van het platform gegooid omdat ze data van zijn privévliegtuig hadden gedeeld. Daarnaast was hij rücksichtslos begonnen met snoeien in de afdeling ‘trust & safety’, en deed hij mee aan het ophitsen van de online knokploegen tegen de voormalige baas van de afdeling, waardoor de beste man niet meer veilig thuis kon wonen. Intussen ontplofte de haat op het medium.
Het is behoorlijk klassiek despotengedrag. Ik besloot dat ik er niet meer actief aan wilde bijdragen, downloadde mijn archief en sloot mijn account. En steeds weer krijg ik bevestigd dat het de juiste keuze was. Deze week bleek dat Twitter links naar media als The New York Times en Reuters met een paar seconden vertraagt. Reden: Musk vindt ze stom. De Tesla-visionair, die grootse bedrijven lanceerde en hele industrieën op zijn kop zette, verlaagt zich er steeds weer toe zijn nieuwste speelgoedje in te zetten om persoonlijke vetes uit te vechten. Ik weiger hier dan ook ‘X, voorheen Twitter’ te schrijven, zoals wel gebruikelijk is, ook in deze krant. Ik weiger mee te gaan in Musks infantiele spelletjes.
En zo langzamerhand merk ik dat ik de mensen die wel besluiten mee te spelen steeds ongeloofwaardiger vind. Onze demissionaire minister van Buitenlandse Zaken Wopke Hoekstra schrijft dat hij tevreden is met het besluit van de VS om F-16’s naar Oekraïne te sturen. Gewichtige diplomatieke mededeling lijkt me, die hij doet op... Twitter. Heeft de minister misschien betere communicatiemiddelen tot zijn beschikking voor dit soort belangrijke zaken?
Nu is mijn minachting natuurlijk vreselijk cliché. Ik ben als de vegetariër die hoofdschuddend naar de mensen bij het all-you-can-eat-spareribsbuffet kijkt. Maar toch vrees ik dat Twitter diepere schade heeft aangericht. Ik denk dat wij ons, als samenleving, collectief hebben laten misleiden door de toon en sfeer op het medium. Het is de dorpspomp voor de gehele maatschappelijke elite: Kamerleden, bewindspersonen, journalisten, wetenschappers, activisten, juristen. Zij zien daar hoe discussies permanent escaleren. Steeds weer kwetteren complotdenkers, hooligans en extremisten door alles heen. Zij hebben er verontrustend veel ruimte gekregen en leveren commentaar op elk bericht.
Wie de hele dag op Twitter kijkt, raakt ervan overtuigd dat de gemiddelde Nederlander met 100 kilometer per uur en opgeheven middelvinger rondjes door de bebouwde kom rijdt. Dat de gemiddelde burger niets of niemand meer gelooft. Dat dit land op het punt staat te bezwijken onder de polarisatie en wantrouwen. Dat is niet zo. Dat Twitter zo ondermijnend is, komt niet doordat er complottheorieën en nepnieuws worden verspreid, maar doordat belangrijke mensen er te veel van hun tijd doorbrengen en zijn gaan geloven dat de Nederlands bevolking echt uit volslagen idioten bestaat, in plaats van uit behoorlijk redelijke brave burgers.
Ik vrees dat het nog lang zal duren voordat mensen Twitter verlaten. Ik kom uit een sector, de wetenschap, die zichzelf heeft wijsgemaakt dat het logisch is dat je een paar duizend euro betaalt voor het online zetten van een stukje tekst. Ik weet hoezeer weldenkende mensen zich als kuddedieren gaan gedragen wanneer het om communicatie gaat. Mensen zijn bereid veel te slikken, omdat ze te bang zijn om iets mis te lopen en niet meer aan het gesprek deel te nemen.
Ik was dat ook. Ik gooide een goudmijn weg door te vertrekken. Twitter was mijn belangrijkste nieuwsbron, debatcentrum en internetgids. Een plek waar ik al mijn micro-interesses kon volgen, nieuwe congressen, vacatures, papers, essays, boeken; en verder alles wat ik belangrijk vind met een simpele retweet onder de aanbracht kon brengen bij een publiek van tienduizenden mensen.
Ik ben vast van alles misgelopen door te vertrekken. Maar ik heb sterk het gevoel dat er iets meer ruimte is ontstaan in mijn hoofd voor langere denklijnen, zonder de continue stroom ondermijnend commentaar. En heus, ik verspil nog steeds mijn tijd met stomme apps en websites. Maar die zijn niet gevuld met haat en agressie. Ik ben netto een rijker mens geworden.
Mijn advies aan eenieder is dan ook om Twitter te verlaten. Het is het enige juiste besluit. Ieder mens moet grenzen stellen aan zijn neigingen tot kuddegedrag.
Rosanne Hertzberger is microbioloog.
NieuwsbriefNRC Future Affairs
De spannendste stukken over de toekomst van tech, economie, klimaat en megatrends
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC