Als je aan zangeres Jessie Ware (38) vraagt wat disco voor haar betekent, bekent ze dat haar persoonlijke ervaring met het genre tot voor kort beperkt was tot muziek op bruiloften. ‘Dansmuziek was voor mij in de eerste plaats drum-’n-bass en garage.’ Dus waarom heeft de Engelse zangeres, die vrijdag op Lowlands optreedt en haar sporen heeft verdiend in hedendaagse dance en elektronische r&b-ballads, That! Feels Good! gemaakt, niet minder dan een uitgesproken vintage discoplaat? Je kunt het antwoord enigszins verscholen terugvinden op Begin Again, een van de nummers op het album: ‘I work all night. I do my thing. Just killing time. I need a friend.’ Het is een typerend refreintje voor een oldskool discoliedje. Een aansporing en legitimering om jezelf na hard werken over te geven aan je persoonlijke saturday night fever.
De zangeres via een Zoomverbinding: ‘Ik had in mijn carrière op een gegeven moment behoefte aan iets anders. Iets wat vrij en vrolijk aanvoelde.’
Pablo Cabenda schrijft sinds 2002 voor de Volkskrant over popmuziek en human interest.
Ware, die begon als vocalist voor dance-acts en daarna in Engeland ook solo succes kreeg, zag haar carrière in 2017, na haar derde album Glasshouse, in het slop raken. Maar na twee albums op een rij is ze de ongekroonde koningin van disco. Het dit jaar door pers en publiek juichend ontvangen That! Feels Good! is dan ook een album met puntgave songs, die de sfeer oproepen van de gloriedagen van de legendarische New Yorkse club Studio 54. Een organische four-on-the-floorbeat, waar geen computer aan te pas komt, ploppende bassen, schetterende blazers en weelderige strijkers vieren de voor disco zo typerende vrijheid en hedonisme, in songs met titels als Free Yourself en Beautiful People. Vrolijke uitbundigheid in muziek gevangen.
Ware: ‘Dat kun je wel zeggen. Die plaat is losgeslagen in zijn feestvreugde. Dat was ook de bedoeling. Ik had dansmuziek nodig om me uit mijn situatie te trekken.’
Die situatie was de onmogelijke spagaat van een muziekcarrière en het moederschap. Ware noemt het nu een ‘vreselijk geploeter’. En in een interview met de Engelse krant The Guardian in 2017 vertelde de zangeres al dat ze bijna meteen weer aan het werk ging nadat ze haar eerste kind had gekregen. Ze had zichzelf onder druk gezet om voor de geboorte nog een hit te scoren, wat niet lukte. En er stond later dat jaar een Amerikaanse tournee gepland, die min of meer flopte. ‘Ik had geen zwangerschapsverlof! Ik verstuurde een paar dagen na de bevalling alweer e-mails.’
Ware nu, inmiddels met drie kinderen, van wie de jongste 2 jaar oud is: ‘Ik was oververmoeid geraakt door de eisen van de muziekindustrie en heb serieus overwogen om ermee te kappen. Tot ik besloot dat ik nog steeds muziek wilde maken, maar dan wel muziek die me zou opbeuren, verheffen.’
Wares discokoorts komt niet helemaal uit de lucht vallen. Die was al virulent aanwezig op het vorige album What’s Your Pleasure?, met in de titel ook zo’n hint naar overgave aan lichamelijk hedonisme. That! Feels Good! kun je dan ook zien als antwoord op de vraag What’s Your Pleasure? en een herbevestiging van het muzikale pad dat ze toen al voorzichtig was ingeslagen.
‘Ik had toen niet de intentie om een discoplaat te maken. Het moest een danceplaat worden met een elektronische groove. Een die mijn liefde voor dansen, weelderige arrangementen en verhalen met elkaar combineerde.’
Nadat haar derde album, het melancholische Glasshouse, was geflopt, was de reactie op What’s Your Pleasure? immens. Ware bereikte de nummer 3 in de Britse albumlijsten en haar concerten in de Verenigde Staten raakten in no time uitverkocht.
‘Dat heeft me een enorm zelfvertrouwen gegeven. Ik dacht: oké, mensen vinden het dus leuk als ik wat anders van mezelf laat zien, iets wat niet van me werd verwacht.’
Het gaf haar een reden om verder met disco uit te pakken. Stuart Price, die Madonna’s Confessions an a Dancefloor (2005) had geproduceerd en met Kylie Minogue had gewerkt, werd aangetrokken als producer voor That! Feels Good! om het plaatje compleet te maken. Want What’s Your Pleasure? had wel de opwinding, maar ook de coole distantie van de hedendaagse dance. De groove was elektronisch, de houding meer ingetogen.
Ware werd nu beïnvloed door de uitdagende zelfverzekerdheid van een megaster als Diana Ross, de diva die van Chic-voorman Nile Rodgers voor haar album Diana (1980) een disco-make-over had gekregen. Je ziet het aan de albumhoes van That! Feels Good!: Ware liet zich portretteren als stijlvolle discoroyalty met ontblote schouders die alleen parels verdragen.
Ware: ‘Ik had genoeg van het schrijven over mijn genoeglijke maar ook eh... nogal repetitieve leven thuis. Ik had op mijn derde album Glasshouse al liedjes geschreven over het moederschap. En hoewel ik er nog steeds trots op ben, wilde niemand die blijkbaar horen.’
Ze was er klaar mee. Ze wilde liever verhalen vertellen over het leven van mensen die ontsnapten naar andere, spannender werelden. Als je een beeld schetst van een moeder die wegkwijnt tussen de dreinende kinderen, moet ze grinniken, maar haast ze zich ook om dat beeld te corrigeren.
‘O nee, nee, ik ben dol op mijn kinderen. Het is een eer om een ouder te zijn. Maar ik weet ook dat als je voor het slapengaan verhaaltjes voorleest, wat ik nog altijd met veel liefde doe, je gedachten op een vrijdagavond weleens afdwalen naar wie er dan uitgaan. Ik wilde op de een of andere manier weer die sensatie beetpakken, zonder het late doorhalen en de bijbehorende kater. Puur escapisme was het, gemengd met wat voyeurisme en een klein beetje terugdenkend aan mijn eigen stapdagen.’
Als je je dan niet kunt onderdompelen in het nachtleven, kun je het als werkende moeder wel plaatsvervangend beleven door zelf die soundtrack voor dat nachtleven te maken. Ziedaar de oplossing voor de spagaat waar de zangeres zich in bevond.
En dat terwijl Ware al elf jaar platen uitbrengt. Nadat ze in het begin van haar carrière de vocalen had verzorgd bij elektronische dance-acts als SBTRKT en Disclosure, maakte ze in 2013 haar debuut als melancholische solozangeres. Rijst de vraag waarom Ware niet in een eerder stadium van haar carrière haar discodraai kon vinden.
‘Je moet begrijpen dat ik indertijd een platencontract heb gekregen als zangeres die vocalen verleende aan andere acts. Als je jezelf als solo-artiest nog niet hebt bewezen, word je in een bepaalde hoek geduwd. Ik wilde toen vooral overleven en om dat te bereiken voelde ik net iets te veel de behoefte om te behagen. Ik was nogal beïnvloedbaar in die periode. Ik had niet het zelfvertrouwen dat ik nu heb.’
En ook al luisterde ze destijds veel naar soul en dance, op haar eerste albums werd ze nadrukkelijk in de markt gezet als zangeres van gedragen, elektronische r&b. Je hoort het verschil als je de versie van de single Running op haar debuutalbum Devotion (2012) vergelijkt met de remix van het danceduo Disclosure: een ballad in slow motion versus een knisperende opzwepende twostep-clubhit. Ware: ‘Terugdenkend heb ik dat dancegedeelte van mijn carrière te vroeg vaarwel gezegd.’
Het leidde er ook toe dat Ware in de eerste jaren van haar solocarrière als koel werd gezien. De ongenaakbare chanteuse met strakke knot, zoals ze staat afgebeeld op Devotion. Die is ver verwijderd van de persoonlijkheid aan de andere kant van de lijn, die een praatlustigheid combineert met brutale hartelijkheid als ze informeert wanneer de interviewer nu even regelt dat ze eindelijk ook in Nederland een top-40-hit krijgt.
Diezelfde familiariteit komt al sinds 2017 aan bod in de kookpodcast Table Manners, die Ware samen met haar moeder Lennie maakt en die met miljoenen luisteraars populairder is dan Wares oude muziek. Beroemdheden als Paul McCartney, Sam Smith, Kylie Minogue en ook wereldchef Yotam Ottolenghi schoven al aan bij Lennie en Jessie om samen te koken. Het gerecht zelf is bijzaak. De podcast heeft het enorme succes te danken aan het speelse geklets en de plagerijen tussen moeder, dochter en gast.
In een eerder interview met de Volkskrant liet Ware al weten dat ze zich veel meer op haar gemak voelt met de manier waarop ze zichzelf presenteert in de podcast, dan het koele imago dat ze voorheen door haar muziek kreeg opgeplakt. Ze zegt dat ze nu eindelijk ook haar stek heeft gevonden in het muzikale landschap. Het genre waar ze het best in gedijt. Ze voelt zich in balans, gelukkiger. En dat ze nu als discokoningin te boek staat?
‘Ik vind het prima hoor, haha.’
Dan is ze afgeleid en onderbreekt haar verhaal.
‘Volgens mij zijn de kids net thuisgekomen. Ik moet ze even opvangen. Je hebt zo wel genoeg, toch?’
Jessie Ware treedt vrijdag op in de Bravo.
Naast een bestaan als bonafide dancegodin heeft Ware ook een ontluikende carrière als tv- persoonlijkheid. Ze was al gastjurylid bij de Engelse versie van Ru Paul’s Drag Race, dit jaar gaat ze ook de talentenjacht Mamma Mia! I Have A Dream jureren, een zoektocht naar nieuwe hoofdrolspelers voor de musical Mamma Mia! op West End in Londen.
Om u deze content te kunne Source: Volkskrant