In het najaar van 2020 kreeg Hiske Dibbets te horen dat ze ongeneeslijke darmkanker had. Ze werd de hel ingesleurd, maar kwijnde niet weg. Ze begon aan een boek, Niet niks, en schreef met de dood op haar hielen, zoals ook in de ondertitel staat. Het Parool noemde Niet niks ‘een rauw boek, soepel geschreven en ontluisterend eerlijk’. Haar uitgeefster Plien van Albada zegt: ‘Het werd letterlijk het boek van haar leven. Ze legde alles vast wat belangrijk voor haar was, de liefde voor haar man Ruud, haar dochter Binkie, haar ouders en haar vrienden. Tijdens het schrijven wist zij met een indrukwekkende lichtheid boven zichzelf uit te stijgen en tot een klein meesterwerk te komen.’
Zelf zei Dibbets in een radio-interview dat ze Niet niks geenszins had geschreven ‘om anderen te troosten’, maar dat ze het voor zichzelf had gedaan, om enigszins vat op haar ziekte te krijgen. En het gaf haar de kans leuke herinneringen op te halen, een soort ‘familie-album met greatest hits’ samen te stellen. ‘Want als je geen toekomst meer hebt, heb je nog wel een verleden.’
In hetzelfde radioprogramma werd haar gevraagd of ze nog hoopte op een wonder. ‘Ja’, was haar stellige antwoord. ‘Ontneem mij niet de hoop, hoop is het allerbelangrijkste en zal ik tot op het laatst behouden.’ Ze noemde hoop het middel om de dagen van rauwe randjes te ontdoen, zoals het jenevertje dat de alcoholist in de ochtend even snel achteroverslaat. ‘Als ongeneeslijk zieke heb je af en toe een slokje hoop nodig.’ Ruim twee maanden later, op 56-jarige leeftijd, overleed Dibbets.
Pieter van den Blink, net als zij journalist en schrijver, was haar jeugdvriend en werd een lotgenoot. Hij kreeg schildklierkanker, schreef er ook over (de autobiografische roman Het allerbeste, 2020), maar overleefde de ziekte.
Ze kwamen op het Amsterdamse Barlaeus bij elkaar in de klas en het was alsof Hiske voor Pieter de luiken opengooide. ‘Ze zorgde voor zoveel blijmoedigheid. Die naam alleen al. Hiske klinkt als de naam van een meisje dat langs een piano loopt en even vlug haar vingers over de toetsen laat gaan waardoor er iets heel moois klinkt. Zo’n meisje was zij ook.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Haar ouders waren gescheiden, maar Hiske leed niet onder spanning en boosheid. Zowel bij haar moeder thuis als bij haar vader, beeldend kunstenaar Jan Dibbets, overheerste de vrolijkheid. Er was ook een magnifiek familiehuis in Toscane, waar Hiske glorieus vrienden onthaalde. Van den Blink: ‘Ze was lief en geestig en liet goede, diepe gesprekken ontstaan. Hiske was een dame van de wereld, die wist hoe je je waar dan ook dient te gedragen. En ze was een schrijver, dat zat er bij haar al op de middelbare school heel erg in.’
Dibbets ging creative writing studeren in Boston, werkte voor HP De Tijd en Moscow Magazine, schreef de verhalenbundel Droomkeuken en de romans De honger en De gifmengster en was persvoorlichter bij een instelling voor forensisch onderzoek. Van Albada: ‘Hiske was overal en altijd volkomen oprecht en volstrekt zichzelf. In het soms kleinzielige en jaloerse literaire wereldje was ze een verademing. Waar de sfeer gespannen was, werd het beter zodra zij, met haar onderkoelde humor, binnenkwam. Dan was het alsof ze het licht aandeed.’
Van den Blink en Dibbets kenden decennia waarin hun paden elkaar niet kruisten, maar toen de kanker bij beiden toesloeg, zochten ze elkaar weer op. Van den Blink: ‘En weer was er die klik, ondanks de bittere ellende. Tussen de Hiske van vroeger en de zieke Hiske bestond geen enkel verschil. Ze was nog steeds het meisje van dat heerlijke riedeltje op de piano.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden