De Ethiopische premier Abiy Ahmed heeft met zijn centralistische beleid de weerstand onder de etnisch verdeelde deelstaten gevoed.
In Ethiopië dreigt opnieuw een burgeroorlog, nog geen negen maanden na het ondertekenen van het vredesakkoord in de regio Tigray, waar in de twee jaar durende oorlog honderdduizenden burgers zijn omgekomen. Dit keer zijn het de etnische Amhara die zich keren tegen het gezag van de centrale overheid in de hoofdstad Addis Abeba.
De Amhara zijn met 25 procent de een na grootste bevolkingsgroep van Ethiopië en vormen daarmee een serieus gevaar voor de Ethiopische premier Abiy Ahmed die in 2019 nog de Nobelprijs voor de Vrede won vanwege zijn rol in het oplossen van het grensconflict met buurland Eritrea.
Van de hoge verwachtingen bij zijn aantreden in 2018 is inmiddels weinig meer over. Ook Ahmed, zelf afkomstig uit de grootste etnische groep Oromo, slaagt er niet in om de tientallen etnische volkeren in Ethiopië te verenigen in één staat. De hoop was dat hij de man zou zijn die eenheid en gelijkwaardigheid kon brengen na een periode van hevige burgerprotesten en de decennialange overheersing door de Tigreërs, die slechts 6 procent van de bevolking uitmaken. Ook beloofde hij enige mate van zelfbeschikking voor de etnisch verdeelde deelstaten.
In de praktijk zette Ahmed het centralistische beleid van zijn voorgangers voort, wat in 2020 aanleiding vormde tot het verzet van het Tigrese Volksbevrijdingsfront (TPLF). Een bloedige oorlog volgde waarbij strijders uit Amhara zich aansloten bij het regeringsleger om het TPLF terug te dringen. Hierop raakten ook de twee etnische groepen met elkaar slaags, wat leidde tot wrede moordpartijen en verkrachtingen over en weer. Alleen met grof geweld heeft het Ethiopische leger de rebellen weten te stoppen. Dat heeft echter de weerstand onder burgers tegen de federale overheid juist aangewakkerd en de etnische vijandelijkheid slechts tijdelijk gesmoord.
Het lijkt onmogelijk om een eind te maken aan deze geweldsspiraal in het etnisch verdeelde Ethiopië. Hoe meer burgers in de deelstaten zich tegen het centrale gezag verzetten, hoe harder de overheid optreedt om de wankele natiestaat bijeen te houden. Dit patroon herhaalt zich nu weer in Amhara, waar het leger met harde hand moet optreden tegen de opstandige Fano-milities die weigeren op te gaan in het nationale leger, zoals was afgesproken in het vredesakkoord.
Het is zeer de vraag hoe lang de regering van Ahmed nog standhoudt. Als deze etnische smeltkroes van ruim 120 miljoen inwoners explodeert, is dat een regelrechte ramp voor de al zo instabiele Hoorn van Afrika.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant