Al in groep 6 deelde Daniël Zuur muziek die hij mooi vond met anderen. Geweldig vond hij Turn up the Bass, een verzamelalbum met house- en dancemuziek dat hij in de bibliotheek vond. Toen hij het vol verwachting aan zijn klasgenoten liet horen, bleken zij echter een stuk minder enthousiast.
Zuur groeide uit tot muzikant, producer en dj die op tal van grote Europese feesten en festivals draaide en honderden nummers uitbracht. Of het nou om muziek, lesgeven of theater ging: van helemaal niets iets maken was wat hij het liefst deed.
Vader Niekjan Zuur herinnert zich dat hij altijd al eigengereid was: ‘Die ruimte gaven we hem ook, om te doen wat hij echt leuk vond: musiceren, drummen in bandjes, gedichten schrijven, soms alleen, maar vaak met anderen.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Een eigen geluid ontwikkelen stond vanaf het begin van zijn carrière centraal. De minimal en techhouse die in die tijd veel werd gedraaid in Utrecht vond hij veel te gemakkelijk. Zijn muziek omschreef hij later als organisch, dynamisch, muzikaal, melodisch en melancholisch.
Een set vond hij succesvol als hij mensen wist te verbazen en ze bleven hangen. ‘Mij boek je als je een vreemde eend in de bijt wilt’, zei hij in 2014 tegen de site Vice. Ook zijn ouders nam hij weleens mee naar een optreden, om hen kennis te laten maken met zijn wereld. ‘Dan regelde hij alles voor ons.’
Het bleef, zelfs nadat hij Utrecht had verruild voor Amsterdam, lastig om zijn droom volledig na te jagen, vertelt goede vriend Djim Molenkamp. ‘Maar het lukte hem steeds beter om zijn passie te combineren met dingen die hij echt leuk vond.’ Zo organiseerde ‘meester Daniel’ rapworkshops voor kinderen en gaf hij les op scholen.
Toen alle zekerheden tijdens de coronapandemie wegvielen, leverde dat veel stress op: net niet in aanmerking komen voor steun, regels die vaak onnavolgbaar waren. Zuur was zeer uitgesproken over het beleid, waarin hij zich niet altijd kon vinden, maar accepteerde het ook als anderen het niet met hem eens waren.
Na een gespannen periode leek alles de laatste maanden op z’n plek te vallen. Molenkamp: ‘Zijn creativiteit kwam terug en hij was eindelijk begonnen met rijlessen, zodat wij niet meer altijd voor chauffeur hoefden te spelen − al deden we dat maar al te graag.’ Ook vond hij het begin juli na zes jaar ‘de hoogste tijd’ om zijn vriendin ten huwelijk te vragen.
Rust vond hij bij het water. Zo ook op maandag 10 juli. Een dag waarop hij, volgens zijn vader die hem ’s middags nog sprak, wat hoog in zijn energie zat. De ochtend erna werden zijn kleding, pasjes en drum aangetroffen bij een bankje aan de Amsterdamse Gaasperplas. Waarschijnlijk was hij tijdens het zwemmen in de problemen gekomen.
In de Amsterdamse club The Other Side, waar Zuur vaak draaide, konden bekenden het weekend erna afscheid van hem nemen. Honderden mensen brachten lelies mee, en iedereen had wel een anekdote of gek verhaal te delen. Het verraste Molenkamp hoeveel goede vriendschappen hij onderhield. ‘Hij wist de goede dingen te zeggen als je ergens mee zat, maar had ook altijd wel een flauwe grap paraat. Door die ‘speelstand’ voelden mensen zich vrij bij hem.’
Een testament had hij niet. ‘We hebben alles zo veel mogelijk in de geest van Daniël gedaan’, zegt zijn vader. ‘Ik denk dat we erin zijn geslaagd.’ Het slotstuk van de ‘afscheidsweek’ vormde de viering van zijn leven. Bezoekers kregen een aandenken mee: een kettinkje, met daaraan een stukje labradoriet, een steen die veel voor hem betekende en bekendstaat om zijn beschermende werking. Molenkamp: ‘Zo dragen we een stukje Daan bij ons.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden