De Engelse voetballers mogen blijven hopen op een dubbelslag: na het Europees kampioenschap van vorig jaar kunnen ze zondag ook wereldkampioen worden. De ploeg van Sarina Wiegman won in de halve finale van gastland Australië, waardoor hun Nederlandse coach voor de tweede keer op rij in de finale van het WK voetbal staat.
De Haagse trainer kan in Sydney, waar Engeland speelt tegen Spanje, revanche nemen voor de finale van vier jaar geleden. Met Nederland verloor ze toen met 2-0 van Amerika, de torenhoge favoriet. Op dit WK ontbrak zo’n dominant land en waren er veel verrassingen. Met Spanje en Engeland staan nu wel twee landen in de finale die vooraf als kanshebber werden getipt.
Over de auteur
Dirk Jacob Nieuwboer is sportverslaggever voor de Volkskrant en schrijft over voetbal en handbal. Hij was eerder correspondent Turkije en politiek journalist.
Gastland Australië mocht even hopen op een nieuwe stunt, met bovendien een hoofdrol voor de geplaagde sterspeler Sam Kerr. De topscorer van Chelsea en haar land raakte vlak voor het toernooi geblesseerd en stond voor het eerst dit toernooi in de basis. Maar ze kon niet voorkomen dat Engeland in de eerste helft overheerste en op 1-0 voorsprong kwam door Ella Toone.
Na ruim een uur speeltijd kreeg Kerr het op de heupen en kwam ze na een uitbraak alleen tegenover Millie Bright, haar ploeggenoot bij Chelsea, te staan. De spits scoort bijna al haar doelpunten van dichtbij het doel, maar besloot het nu maar eens van afstand te proberen. Vanaf een metertje of twintig verraste ze Bright en keeper Mary Earps, die al eerder dit toernooi liet zien dat ze moeite heeft met hoge ballen. De bal vloog over haar vingers het doel in, waardoor het 1-1 werd.
Vijf minuten voor tijd kreeg Kerr bovendien opnieuw de kans om haar ploeg op voorsprong te brengen. Haar ploeg was weer op achterstand gekomen nadat Lauren Hemp een lange bal wel goed inschatte en de Australische verdedigers niet. Het gastland drong echter aan in de slotfase en kreeg een corner. De spits kreeg de bal voor de voeten op een plek waar ze normaal gesproken meestal raak schiet, maar schoot nu over.
Een minuut later scoorde Alessia Russo aan de andere kant wel, na die 3-1 wisten de Engelsen dat ze op herhaling mogen. Vorig jaar wonnen ze op Wembley de Europese titel, in Sydney kunnen ze Engeland voor het eerst sinds 1966 weer een wereldtitel in het voetbal bezorgen.
Het is de beloning voor een toernooi, waarin meer dan op het EK, een beroep werd gedaan op het Engelse doorzettingsvermogen. De ploeg van Wiegman struikelde bijna over Nigeria, dat in de achtste finale pas na strafschoppen werd verslagen. De Haagse coach moest dit toernooi veel improviseren, omdat spelers geblesseerd of geschorst waren, maar ze vond een formule waarmee Engeland deed wat op een toernooi het belangrijkste is: de wedstrijden winnen.
Tussen de bedrijven door liet Engeland zijn klasse geregeld zien, want ondanks veel ontbrekende basisspelers kon Wiegman een team met ervaren topspelers opstellen. Met een verdediger als Alex Greenwood bijvoorbeeld, die in het begin van de wedstrijd tegen Australië de bal precies op de goede plek achter de Australische verdediging passte. Georgia Stanway stond daardoor plotseling vrij voor Mackenzie Arnold, maar schoot op het lichaam van de Australische keeper.
Engeland heeft ook spits Alessia Russo, die alleen al met haar fysieke kracht voor dreiging zorgt en altijd aanspeelbaar is. Een minuut of tien voor rust controleerde zij bal in de buurt van de achterlijn en wist die tussen Australische benen door terug te leggen op Ella Toone. De vervanger van de geschorste Lauren James aarzelde niet en schoot de bal in de bovenhoek: 1-0.
Engeland had de controle, was even vergeten dat Sam Kerr ook nog meedeed, maar was uiteindelijk gewoon te sterk voor het gastland dat desalniettemin kan terugkijken op een geslaagd toernooi in eigen land. In de groepsfase stond de ploeg nog op de rand van uitschakeling, maar Australië richtte zich op en ging met steeds meer zelfvertrouwen spelen.
Het enthousiasme in het sportgekke land werd nog groter nadat Australië in de uitputtingsslag tegen Frankrijk in de kwartfinale aan het langste eind trok. De ploeg hoopte vooraf op een ‘Cathy Freeman-moment’, ze waren geïnspireerd door de Australische atleet die op de Spelen in Sydney in 2000 goud won op de 400 meter en veel jongeren aanspoorde om te gaan sporten.
Voor inspiratie hebben ze zeker wel gezorgd, maar het karwei afmaken in de finale in Sydney zit er niet in. De individuele klasse van Engeland gaf in deze wedstrijd de doorslag en de ploeg heeft nog een grote kwaliteit: de spelers en de coach blijven rustig als het tegenzit. Engeland heeft bovendien de ervaring van het spelen van een finale, voor Spanje is het een primeur. Voor coach Wiegman wordt het zelfs bijna routine: ze staat nu voor haar vierde finale in zes jaar tijd.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden