‘Ik ben bang dat onze cliënten geen vertrouwen in je zullen hebben.’ Toen hij dit hoorde tijdens zijn sollicitatie bij een gerenommeerd advocatenkantoor, was Max Roethof verbijsterd. Het raakte hem diep, maar verbitterd raakt hij nooit. Zijn dochter Machteld: ‘Hij zei altijd: rug recht, je kunt boos worden of verdrietig, maar dat leidt tot niets.’
Max Roethof kwam uit Suriname en groeide op bij zijn moeder, een marktkoopvrouw. Ze stuurde het eigenzinnige kind om de haverklap naar een strengere oom, maar ook dan ging hij zijn eigen weg. Hij hosselde zijn kostje bij elkaar en wist van jongs af aan heel zeker: ik moet weg uit deze armoede. ‘Hij vertelde wel over zijn jeugd, maar altijd heel spaarzaam. Hij hield er niet van om naar het verleden te kijken’, zegt zijn dochter.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Op z’n 23ste was hij politieagent en kwam hij voor het eerst in aanraking met het strafrecht. In die tijd nam hij zich voor op te komen voor de zwakkeren en ontstond het idee advocaat te worden. Begin jaren zestig vertrok hij op z’n eentje naar Nederland om daar rechten te studeren. Hij werkte in de fabriek in Utrecht en studeerde intussen voor het toelatingsexamen van de universiteit.
In Utrecht ontmoette hij Selian Stel, een Nederlands meisje dat voor haar studie Spaans ook toelatingsexamen moest doen. Vanaf dat moment bogen ze zich samen over de Latijnse vertalingen. Zij vertelt: ‘Hij was een hele mooie kerel. Liep trots rechtop met opgeheven hoofd. Hij trok me meteen gigantisch aan.’
Ze trouwden, kregen zes kinderen en stonden samen – hij als advocaat, zij als ‘stille kracht’ op de Remington - aan de basis van wat welhaast een Roethof-‘dynastie’ genoemd kan worden, want drie nazaten zijn inmiddels strafrechtadvocaat. Gemakkelijk ging het niet. Na zijn afstuderen belde en liep hij stad en land af voor de verplichte stageplek. Uiteindelijk trof hij in Zwolle een oud-studiegenoot die hem bij zijn baas introduceerde. Die zei: ‘Ik weet niet hoe Nederland op een zwarte advocaat zal reageren, maar ik ga het avontuur met je aan.’
Kleur speelde vaker een rol, merkte hij nadat hij in 1971 was beëdigd als strafrechtadvocaat. Er zijn heel veel anekdotes, zoals de keer dat hij via de piketdienst werd gekoppeld aan een extreem-rechtse lokale politicus. De man verdacht de politie ervan hem een hak te willen zetten met deze zwarte advocaat, maar Roethof verroerde geen vin en de politicus bleef hem altijd trouw.
‘Hij kon over zijn eigen schaduw heenstappen’, zegt Machteld. ‘Je komt niet verder als je blijft stilstaan bij wat anderen van je vinden, zei hij altijd. Zijn drive was enorm. Hij hield een tijdje kantoor in de Bijlmer. De mensen kwamen van heinde en verre en stonden vaak in rijen buiten te wachten. Arme sloebers, aan wie niks te verdienen viel, met wie hij zichzelf misschien wel identificeerde. Als een vader voor ze te zijn, had hij zich als agent voorgenomen.’
Na de geboorte van hun vijfde kind emigreerde het gezin naar Suriname, een paar maanden voor de staatsgreep door Bouterse in 1980, waarna alles veranderde. ‘We hadden er een huis gebouwd, we dachten niet aan teruggaan’, vertelt Selian, ‘maar na tien jaar zijn we terug naar Nederland gegaan, de oudsten achterna die er studeerden.’
Max Roethof opende een nieuw kantoor in Arnhem. Hij bleef tot op z’n laatst een harde en plichtsgetrouwe werker. Behalve de familie had tot op het laatst niemand in de gaten dat hij al een tijdje ziek was. Eerst was er prostaatkanker, toen een schildklieraandoening waarna de ziekte van Kahler hem fataal werd. Machteld: ‘Bij zijn overlijden werd hij een icoon genoemd. Beheerst, reëel en rustig. Wilde iemand hem de mond snoeren, dan ging hij zelfverzekerd door, relativerend, met flair en een vleugje humor. Dat was zijn gave.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden