N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Na weer een vraag over het meest effectieve gebruik van SP-vlaggen, T-shirts en spandoeken bij allerhande acties van de partij schudt Remi Poppe zijn hoofd. „Politiek gaat níét om zieltjes winnen”, zegt hij. „Dat mensen op je stemmen, kán de uitkomst zijn van je inzet als socialist.” Even valt de zaal waartegen hij spreekt stil.
Op uitnodiging van de jongerenafdeling van de partij is het SP-boegbeeld eind juli te gast in het Brabantse Loon op Zand. De man die betrokken was bij de oprichting van de partij en in 1994 samen met Jan Marijnissen als eerste SP’er in de Kamer kwam, oogt nog altijd vitaal. Een week eerder is hij 85 geworden. Lachend: „Ik ben dyslectisch, dus ik denk dat ik 58 ben.”
Vol vuur onderwijst hij de dertig jongeren. De kern van zijn verhaal: „Als socialist moet je het volk dienen door middel van politiek handwerk.” Het recept: bij „gewone mensen” aanbellen, deskundigen raadplegen, met een scherpe analyse komen en zo mensen mobiliseren om iets te bereiken. „Dat vergt doorzettingsvermogen, maar het werkt écht.”
Ter illustratie vertelt Poppe over het initiatief ‘Groeiend verzet’ dat hij in 1992 nam om de aanleg van een vuilnisbelt in zijn woonplaats Vlaardingen te voorkomen. Met „kameraden” zette hij een grote tent op, regelde zestienduizend bomen die achtduizend bezorgde bewoners voor 5 gulden kochten en vervolgens eigenhandig plantten. Tevreden: „Het ontstane Volksbos staat er nog altijd.”
Nooit liep hij daarbij naar eigen zeggen voorop met een SP-vlag. „Dat werkt niet.” Hij slaat op de tafel. „Ik zei altijd: ‘Als wij met een rode vlag van Vlaardingen naar Hoek van Holland lopen en er wandelen alleen maar partijgenoten mee, kunnen we beter direct de zee in lopen’.”
Dan, na een klein uur, wil de gespreksleider hem bedanken voor zijn komst. „Wat?! Nu al? Ben je helemaal bedonderd”, zegt Poppe. „We houden even pauze en dan gaan we door.” Verbouwereerd gaat de jongen akkoord. Buiten zegt Poppe: „Sommige mensen moet je leren wat doorzettingsvermogen is.”
Eenmaal weer binnen zet hij zijn betoog voort, met de vier kabinetten-Rutte als boksbal waarop Poppe zich uitleeft. „Wij socialisten moeten er juist nu zijn voor de mensen die ons nodig hebben”, zegt hij. „Maar de eerste stap is dat je die mensen bereikt.” Hij kijkt de zaal rond. „Weten jullie wat stencilen is?” Er volgt geen reactie. „Nou, zo kon je mensen optrommelen. Zeg maar wat jullie nu via Facebook doen.”
Terwijl de jongeren zich na afloop opmaken voor een middag sporten, steekt hij buiten een sigaartje op. „Ik wil dat ze begrijpen dat politiek zich niet afspeelt in een gemeenteraad of de Tweede Kamer. Een sluitende begroting interesseert mensen geen reet. Je moet de straat op.” In dát opzicht heeft hij wel enig medelijden met de SP-jongeren, zegt hij. „Wij gingen graag ’s avonds langs de deuren. Tegenwoordig doet dan niemand meer open.”
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC