‘Vijftig dure camera’s zijn aangeschaft om de schapenvleesconsumptie van wolven te registreren, ondertussen vergrijpt de helft van de Nederlandse katten zich aan vogels.’ Die zin schoot per ongeluk door mijn hoofd bij het lezen van een ingezonden brief in deze krant: ‘Vijftig dure camera’s zijn aangeschaft om telefoongebruik in de auto te kunnen registreren. Ondertussen gebruikt half Nederland op de fiets de telefoon. Lijkt me goedkoper om die (sic) eerst aan te pakken.’
Ik ben een bewust digibete fietser. Ik heb al vaak op het nippertje telefoongebruikende fietsers ontweken. Ik zag zulke fietsers in volle vaart op me afkomen, slingeren over de weg en vallen over stoepranden. Toch vrees ik telefoongebruikende automobilisten nog een stukje meer.
Het gaat me dan niet zozeer om telefoongebruikende automobilisten die andere automobilisten voor het stoplicht ophouden omdat ze blijven appen als het licht op groen springt, en evenmin om telefoongebruikende automobilisten die met 60 kilometer per uur over de snelweg zigzaggen; het gaat me om telefoongebruikende automobilisten die append een rotonde of een gelijkwaardige kruising naderen.
Het is vervelend als een appende fietser je niet ziet, maar het is nog vervelender als een appende automobilist je niet ziet. De meeste Nederlanders zijn bekend met de geenszins prettige ervaring op de fiets met een andere fiets te botsen. Degenen die weleens op de fiets door een auto over het hoofd zijn gezien – mij is dat helaas één keer gebeurd – herinneren zich nog lang daarna de menselijke kwetsbaarheid ten opzichte van een enorm stuk staal.
Mijn advies is daarom geen vijftig maar honderd dure camera’s aan te schaffen om telefoongebruik in de auto te registeren. Ondertussen moet ook telefoongebruik op de fiets worden bestreden. Omdat fietsen geen kentekens hebben, is dat lastig te doen met dure camera’s. Ik vrees dat er arbeidskrachten voor nodig zijn, dus goedkoper dan vijftig camera’s wordt het niet.
Source: Volkskrant