Op een bankje in het park kwam het besluit. Noem het dapper, noem het vluchten, maar ik stop met voetbal kijken. Het afgelopen seizoen was de druppel. Je moest altijd al naïef zijn om ervan te kunnen genieten, maar inmiddels moet je doelbewust oogkleppen opzetten om de walgelijkheid niet te zien. Een WK in Qatar ten koste van duizenden gastarbeiders, Manchester City dat op kosten van de Verenigde Arabische Emiraten alles wint, en clubs in Saoedi-Arabië die voor miljarden topspelers wegkapen uit Europa. Het zijn slechts enkele voorbeelden van foute regimes die met voetbalpropaganda mensenrechtenschendingen en corruptie verdoezelen.
De voetbalwereld zelf slikt het als zoete koek. Voorafgaand aan het duel om de Johan Cruijff-schaal begonnen de trainers van PSV en Feyenoord bijkans te kwijlen toen Manchester City ter sprake kwam. Zij zien in de hegemonie van de club het gelijk van Cruijff; hun grote voorbeeld Pep Guardiola heeft voortbordurend op diens filosofie het perfecte elftal gebouwd. Het lukt mij niet meer om in dat soort romantiek te geloven. Ik zie in diezelfde dominantie juist het ongelijk van Cruijff, die zei dat hij ‘nog nooit een zak geld een goal heeft zien maken’. Ik zou niet weten hoe je City-spits Erling Haaland, die met een weeksalaris van een half miljoen euro in één seizoen 51 goals maakte, beter kan omschrijven dan als een zak geld die goals maakt.
Lange tijd vergoelijkte ik mijn voetbalverslaving door mezelf te vertellen dat ik binnen de verziekte wereld altijd de kant koos van de goede clubs. Bij Chelsea - Barcelona was ik dan bijvoorbeeld netjes voor Barcelona, omdat Chelsea gefinancierd wordt door het Kremlin en Barcelona niet. Maar inmiddels besef ik dat het allemaal één pot nat is en dat clubs met enig moreel besef geen enkele kans maken om ooit nog iets van belang te winnen. En ik realiseer me ook dat het niet meer gaat veranderen: voor elke principiële, gedesillusioneerde supporter krijg je tien enthousiaste nieuwe fans terug die het geen reet interesseert waarvan hun nieuwe helden worden betaald.
Geen voetbal meer voor mij dus. Ik nam het besluit een kleine maand geleden, ergens in Frankrijk in de zon. Ik voelde me alsof ik tien zelfhulpboeken in een ruk had uitgelezen; vanaf nu wordt alles anders. Het scheelt om te beginnen een paar tientjes per maand aan televisie-abonnementen. En de tijd die ik altijd kwijt was aan voetbal kijken, kan ik nu mooi besteden aan het schrijven van mijn boek. Dan is het nog voor de winterstop af. Ook wil ik meer lezen, te beginnen met De ontdekking van de hemel. Eigenlijk gek toch, dat ik zo’n klassieker nooit heb gelezen? En zelf sporten! Dat is niet alleen gezonder, maar ook veel leuker.
Het probleem van zelfhulpboeken is dat je uiteindelijk nooit het leven gaat leiden dat wordt voorgespiegeld. Je begint met het subtiel zondigen tegen goede voornemens; één biertje kan toch wel? Het WK voor vrouwen, daar is toch weinig mis mee? En mijn club NEC, natuurlijk zit daar ook een miljardair achter, maar dat is wel een echte Nijmegenaar. Vervolgens vergeet je stap voor stap wat je aan jezelf had beloofd; wat een goal van die nieuwe verdediger van Ajax, dat je überhaupt van die afstand durft te schieten! Messi in Miami, ook wel vet. YouTube raadt een samenvatting aan van Manchester City - Burnley, met twee goals van Haaland. Vreselijk, toch maar even kijken.
We weten welke wereld erachter schuilgaat. Maar als we het krijgen aangeboden, zijn we ten volste bereid dat te vergeten. Wat dat betreft is het net cocaïne.
Source: Volkskrant