Puck Pieterse had met haar leeftijd nog mee kunnen rijden bij de beloften, zowel dit seizoen als het volgende. Maar ze hoort daar niet. De Nederlander met de fijne rode krullen is een van de besten van de wereld en stelt zichzelf de allerhoogste doelen. Zaterdagmiddag bemachtigde de mountainbikester na een zware tactische strijd WK-brons in het Schotse Glentress Forest.
Direct in de remmen, fiets op de zijkant op het asfalt en vervolgens zelf tegen de grond. In die volgorde zeeg Pieterse hijgend neer direct na haar finish, beschut achter een wit tentje. Om zo een paar minuten uitgeteld in de Schotse bergen te blijven liggen. De student bewegingswetenschappen was diep gegaan. Niet alleen fysiek, ook mentaal was het WK zwaar.
Een goed plan wordt niet altijd werkelijkheid, zelfs niet als je het nog zo graag wilt. Of er nog zo vaak over nadenkt in de voorgaande week, zoals zij deed. Dat wist Pieterse vooraf ook wel. Maar ze hád een mooi plan dit WK, op de wijze die ze vaak zo fijn vindt: vanaf de start direct wegrijden, na de eerste ronde een seconde of twintig voorsprong pakken op haar concurrenten en die voorsprong vervolgens in de resterende zes ronden van ook 3,5 kilometer per stuk uitbouwen.
‘Maar de Fransen hebben daar vandaag goed op geanticipeerd, denk ik’, zegt Pieterse na afloop.
‘Ik reed echt op mijn allerhardst. En zij reden gewoon van mij weg. Toen dacht ik: nou, ze blazen zich nog wel op.’ Maar Pauline Ferrand-Prévot en Loana Lecomte hielden het vol. De ervaren Ferrand-Prévot (31) won in Schotland haar tiende wereldtitel in verschillende wielerdisciplines. Lecomte kwam ruim een minuut later als tweede over de finish en Pieterse was veroordeeld tot een zwaar gevecht om de derde plaats met de Oostenrijkse Mona Mitterwallner.
Ook een soortgelijk scenario kwam in de voorgaande week aan de orde, tijdens de voorbespreking. Bondscoach Gerben de Knegt probeerde regelmatig de druk bij Pieterse weg te nemen die ze zichzelf zo graag oplegt, onverschrokken en ambitieus als ze is. Als hij met haar sprak ging het bijna altijd over de winst. Of over hoe ze zou gaan winnen.
‘Als je hier een goede koers rijdt, is dat ook goed’, zei hij dan. Of: ‘Puck, jouw seizoen is al goed.’ De Knegt: ‘Maar dan zag ik dat ze dacht: ‘Ja, ja, wat lul je nou?’ En dat vind ik ook wel weer mooi om te zien. Ze heeft gewoon wel weer onder druk gepresteerd.’ Bewust sprak De Knegt vooraf ook over scenario’s met een ander wedstrijdverloop dan ze zelf voor ogen had. Dat niet zij weg zou rijden, maar een ander bijvoorbeeld. Of dat ze zelf weg zou rijden, maar iemand terug zou komen.
‘Dat weet ze zelf ook wel, dat dat kan, maar ze gaat gewoon voor het hoogste.’ In de eerste momenten na de finish, dit keer liggend op het asfalt, moet de realiteit bij Pieterse vaak nog even indalen, weet De Knegt. Dan kan ze ook een tikkeltje chagrijnig zijn bij het missen van goud.
Dat ze de derde plaats haalde, terwijl haar eigenlijke wedstrijdplan mislukte en nadat ze bij Mitterwallner weg was gesprint op een tempo alsof het een eindsprint was, terwijl ze nog honderden meters moest, noemt De Knegt ‘echt wel knap. Chapeu.’
Pieterse kende een veelbelovend voorseizoen. Ze leeft voor het koersen, voor het spelletje op de fiets dat ze onwaarschijnlijk goed beheerst – of het nou op de mountainbike, de racefiets of de crossfiets is. Daar maakte ze regelmatig videobeelden van, opgenomen vanaf haar stuur of haar helm. Die beelden publiceert ze vervolgens weer op YouTube, om te delen met mensen die net zo blij van de sport worden als zij, of om mensen een inkijkje te geven in wat ze nou precies doet. Op de achtergrond klinkt het regelmatig humoristische commentaar van Pieterse – het plezier op de fiets is bij haar nooit ver weg.
Ze werd dit jaar al Europees kampioen, won de eerste wereldbekerwedstrijd die ze reed en nog twee daaropvolgende wereldbekerwedstrijden. De Knegt: ‘Kijk, ze heeft dit seizoen gedomineerd, dan denk je en hoop je: het kan hier ook. En dat kan natuurlijk ook, maar een WK is altijd een gekke koers. Het hele seizoen domineren is weinig gegeven. Derde worden hier is echt een bevestiging van haar kunnen.’
Zelf weet Pieterse dat ook, een minuut of dertig later, als ze van het asfalt is opgestaan, een grote bronzen medaille heeft opgehaald en tevreden terugblikt. ‘Het parcours liegt niet. Als je alles hebt gegeven, alles eraan hebt gedaan, mag ik zeker tevreden zijn dat ik nog zo naar de bronzen plak heb kunnen rijden op mijn eerste WK bij de elite’, zegt ze.
En ze herhaalt de woorden die De Knegt haar op voorhand al vertelde: haar seizoen was al geslaagd. Al kijkt ze ook direct weer vooruit: ‘Ik leid nu de wereldbeker. Er zijn nog vier wedstrijden te gaan, dus ik hoop dat ik die nog af kan maken.’
Bovendien geeft het vertrouwen voor volgend jaar, met als toppunt de Zomerspelen in Parijs. ‘Dan kan de vorm natuurlijk helemaal anders zijn. Maar ik hoop, dat als ik stappen kan maken zoals ik tot nu toe heb kunnen doen, ik volgend jaar het niveau heb wat Ferrand-Prévot hier heeft. Toeslaan in het hol van de leeuw? Ze lacht: ‘Dat is wel het doel, dat het podium van nu wat gehusseld wordt’.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden