‘Het was heel fijn bij ons thuis, maar ook superchaotisch en ongestructureerd – vooral toen we nog in een flat woonden in Schiedam. Van jongs af aan hielp ik mee met schoonmaken en in de keuken. Mijn ouders maakten overal een spelletje van. De muziek stond ook altijd hard aan, mijn vader en moeder waren dol op dansen. Als we op vakantie gingen, vertrokken we pas zondag in plaats van vrijdag, omdat niemand klaar was. Het is al drie dagen rijden naar Marokko, en dan stopten wij ook nog eens om de haverklap om even naar het strand te gaan ofzo. We hebben ook eens overnacht op een parkeerplaats naast een discotheek, omdat mijn ouders geen hotel hadden geregeld. Of dan kwam mijn vader er in Marokko achter dat hij het adres van zijn familie niet wist, omdat ze waren verhuisd. Ik was ook altijd een rommelkont. Ik heb twee jongere zussen en mijn middelste zus, die drie jaar jonger is, was juist supernetjes. Ik wou dat ik ook wat georganiseerder was.’
Naam: Nadia Moussaid
Leeftijd: 39
Beroep: Presentator en programmamaker bij de VPRO.
Bekend van: De talkshows Op1, On Stage en Nadia, en de documentaire Mijn vader de gelukszoeker.
‘Mijn familie is gek op dieren. Iedereen aan mijn moeders kant had katten, dus wij ook. Ik heb zelf nu twee Siberische boskatten, dat zijn de honden onder de katten. Ze kunnen apporteren, spelen met water en zijn heel sociaal. Mensen zeiden dat ik als kind ook een beetje kattig was, omdat ik goed wist wat ik wilde. Je ziet op één foto dat ik met de kat in de wieg van mijn middelste zusje was gaan liggen, ik denk uit een soort jaloezie. Ik discussieerde ook graag mee met de volwassenen, vond ik toen al leuk.
We hadden thuis een konijn, dat we voor 5 gulden op een kinderboerderij hadden gekocht. Het liep gewoon vrij rond, en heeft twee keer een nestje gemaakt bij buren – die daar natuurlijk kwaad om werden. Mijn moeder had daarnaast paarden, samen met mijn opa. We bezochten vaak Ponypark Collendoorn. Als ik nu op vakantie ga, moet ik ook altijd paardrijden. Ik rijd dan het liefst zonder zadel, zo heb ik dat geleerd. Ik zou eigenlijk nog een hond willen, maar dan moet ik eerst een tuin hebben.’
‘Mijn ouders wilden heel graag jongens. Ik denk dat ik daarom vaak jongenskleding aanhad, en mijn babykamer was ook blauw. Ze bleven het proberen, maar na de derde dochter gaven ze het op. We gingen wel alle drie op voetbal, nadat we van onze ouders allerlei sporten hadden moeten uitproberen. Mijn moeder vond een flyer voor een nieuw op te richten voetbalteam voor meisjes. In het begin waren we heel slecht, maar met de jaren werden we steeds beter. Ik was verdediger en vrij lang voor mijn leeftijd. Als team waren we erg hecht. Iedereen doucht nu in zijn ondergoed, maar wij waren totaal niet preuts. Daardoor heb ik me nooit voor mijn lichaam geschaamd. Ik voetbalde mijn hele schooltijd, van mijn 7de tot 17de, en ging ook bij een team toen ik naar Amsterdam verhuisde. Met veel teamgenoten ben ik nog steeds bevriend. Er gaat niets boven teamsport, ik mis het nog vaak.’
‘Op mijn 19de ging ik voor mijn hbo-opleiding International Business and Languages een half jaar op uitwisseling naar Londen. Ik deed daar ook mijn afstudeerstage en ben nog een jaar blijven plakken, omdat ik niet wist wat ik wilde met mijn leven. Ik werkte in de horeca, onder meer in een chic hotel, waar flessen wijn van 35 duizend pond werden geserveerd en waar actrice Scarlett Johansson een keer werd geweigerd omdat het restaurant vol zat. Ondertussen at ik stiekem nootjes en olijven op mijn werk, omdat ik geen geld had voor eten. Ik reisde met een verlopen buskaart en moest drie keer verhuizen. In Londen leerde ik hoe ik mezelf kon redden, en ik heb me daar losgemaakt van mijn ouders. Ze zijn maar één of twee keer op bezoek geweest in de twee jaar dat ik daar zat, en lieten mij vrij. Londen is een artistieke stad, met overal gratis exposities. Ook multicultureler en vrijer dan de omgeving waarin ik was opgegroeid.’
‘Toen ik terug was besloot ik dat ik voor een ngo wilde werken. Maar toen ik er een aantal opbelde, zeiden ze dat ik een master in sociale wetenschappen moest hebben. Dus ging ik antropologie studeren in Amsterdam, waar ik nog steeds woon. Mijn eerste opleiding deed ik met veel pijn en moeite, maar bij antropologie werden interessante onderwerpen behandeld die nu hot zijn, zoals migratie, racisme en feminisme. Mijn scriptie ging over de positie van vrouwen in de Arabische wereld, dus ik heb toen een tijdje in Rabat gezeten, waar ik een van mijn beste vriendinnen leerde kennen. We zijn samen een keer bij een hasjplantage geweest, waar we ons helemaal de knetter hebben geblowd. Op de foto zie je dat ik een blauwe Toeareg-sjaal draag – zo’n cliché. Ik had ook een gouden ketting van de Toeareg gekregen, maar die is gejat toen er bij me thuis werd ingebroken. Ze hebben ook mijn laptop meegenomen, waar veel foto’s op stonden, dus er zit nu een gat in mijn archief.’
‘Ik ben bij de tv gegaan omdat ik documentaires wilde maken, zoals Mijn vader de gelukszoeker. Ik reisde daarvoor met hem door Europa en terug naar Marokko. Ik zou meer documentaires willen maken, maar de bazen bij de publieke omroep zien me liever in de studio, denk ik. Ik ben trots op de programma’s die ik heb gepresenteerd, van De nieuwe maan tot On stage. Ik heb bewust geen recensies gelezen over mijn talkshow Nadia, maar weet dat we online veel reacties kregen en impact maakten – en dat vind ik belangrijker dan kijkcijfers. Dus we komen later dit jaar terug, maar dan wekelijks in plaats van dagelijks. In mijn privéleven ben ik mezelf opnieuw aan het uitvinden, omdat ik weer single ben na een relatie van zevenenhalf jaar. Ik ben 39, dus ik moet ook bedenken wat ik met mijn kinderwens wil. Ik ben aan het daten en omring me met vriendinnen die ook vrijgezel zijn, en meiden uit mijn oude voetbalteam. En ik ben closer geworden met mijn middelste zusje. Dus ik krijg er veel moois voor terug.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden