N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Nu lachen we erom, maar in 1995 was een miljoen per jaar voor de topman van een beursgenoteerde onderneming nog heel veel geld. Dat was wat Mijndert Ververs (90) op het laatst verdiende toen hij bestuursvoorzitter van Wolters Kluwer was. Zesenhalve ton salaris, drieënhalve ton tantième, in guldens. En wat opties.
Bedenk dan even dat de nettowinst van het bedrijf sinds 1988, na de fusie van Kluwer en Wolters-Samsom, voorheen Wolters-Noordhoff, elk jaar met 20 procent was toegenomen. Elk jaar, 20 procent. Mínstens. In 2022 boekte Wolters Kluwer een nettowinst van ruim een miljard, op een omzet van ruim 5 miljard. Nancy McKinstry, sinds 2003 ceo van Wolters Kluwer, verdiende bijna 15 miljoen euro. Meer dan alle andere ceo’s van de AEX-fondsen.
Wat ik wil zeggen is dat Wolters Kluwer, leverancier van informatie voor artsen, juristen, accountants, fiscalisten en risicomanagers, al vijfenveertig jaar een succesnummer is en dat Mijndert Ververs, op zijn vierentwintigste begonnen als leraar schei-, wis- en natuurkunde op het Vossius Gymnasium in Amsterdam, een meer dan prachtige loopbaan heeft gehad. Geen schandalen, geen gekke dingen. Nooit de publiciteit voor zijn persoon gezocht, want daar hield hij helemaal niet van.
En zie hem nu zitten, afgelopen woensdag, in zijn leunstoel bij het raam naar de tuin. Hij doet zijn best om niet te huilen, maar hij huilt toch. Hij huilt om Cora, zijn vrouw, die deze maand vier jaar geleden gestorven is. „Ik denk de hele dag aan haar.” Hij pakt een krantenknipsel van het tafeltje naast hem en leest voor.
Zoveel soorten van verdriet,
Ik noem ze niet.
Maar één, het afstand doen en scheiden.
En niet het snijden doet zo’n pijn,
maar het afgesneden zijn.
Maria Vasalis, 1954. Hij staat op en loopt, nee, wankelt naar het harmonium in de hoek van de kamer, steun zoekend bij stoelleuningen en deurposten. Dat harmonium heeft hij gekocht na Cora’s dood. Hij slaat de partituur op van Morgenglanz der Ewigkeit, een melodie op tekst van Christian Knorr von Rosenroth uit 1684. Ernaast staat Cora’s portret. Hij wijst naar de trap en zegt dat ik boven moet gaan staan, op de vide, bij het wandkleed dat zijn dochter heeft gemaakt van lapjes stof uit Cora’s oude handwerkmand. Daar klinkt de muziek het mooist. Hij begint te spelen en met mijn ogen dicht waan ik me in de kerk. Ik vraag of hij dit elke dag doet en hij zegt: „Elke ochtend en elke avond.” Hij heeft lang niet in God geloofd, nu twijfelt hij, en dit is wat hem het meest van alles troost: het Onzevader bidden en orgel spelen. Liefst had hij na Cora’s dood een echt Johannus-orgel gekocht, met van die hoge pijpen. Hij vond het te duur.
Ik leerde hem kennen in 1996, toen hij betrokken was bij de afwikkeling van het faillissement van Fokker, de vliegtuigfabriek, en ik een boek over dat faillissement schreef. Twee jaar eerder was hij door Hans van Mierlo en Wim Kok gevraagd om minister van Economische Zaken te worden, maar dat had hij geweigerd. „Zogenaamd op doktersadvies”, zegt hij. „In werkelijkheid omdat Cora het niet wilde. Ze zou van me scheiden als ik het deed. Ze wilde niet wéér altijd alleen thuiszitten, zei ze.”
Dus deed hij wat gepensioneerde ceo’s doen: commissariaten verzamelen. Hij was president-commissaris van ING en jarenlang – ik werkte al bij NRC – deelde hij kennis en contacten met me. Wat hielp was dat hij vlak bij waar ik woonde een kantoor had, in Amsterdam. Ik kon naar hem zwaaien vanuit mijn raam. Toen de tijd van de commissariaten voorbij was, bleven we elkaar een of twee keer per jaar zien. Dan lunchten we in Amsterdam, tot hij moeite kreeg met lopen. Het werd Amersfoort, toen Zwolle. Nooit Hattem, waar hij sinds 1976 woont. Woensdag was ik voor het eerst bij hem thuis. Hij kwam me halen van het station en ja, een villa in het bos. Maar geen grote villa. Geen zwembad ook, geen waanzinnige keuken, geen oude meesters aan de wand, geen Ferrari in de garage, geen enkele luxe eigenlijk. Behalve dat harmonium. En de elektrische piano in de andere hoek van de kamer, met genoeg elektronica om een orkest na te bootsen. Er is niets dat me verbaast. Mijndert Ververs is een ceo van vóór het harde aandeelhouderskapitalisme, waarin alles om shareholder value draait. Bij hem, zegt hij, ging het in de eerste plaats om content, inhoud. Hoe hij werd wie hij was, daarover volgende week meer.
NieuwsbriefNRC Economie
Krijg elke werkdag om 12 uur een persoonlijke selectie van het economische nieuws van de dag van een van onze redacteuren.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC