Hij speelde met de jazzgroten der aarde, switchte achter de piano soepel tussen genres en was een veelgevraagde studiomuzikant. Hij werd geroemd om zijn brede talent, maar de ingetogen alleskunner Rob Agerbeek deed daar zelf nooit gewichtig over. ‘Ach, ik was makkelijk inpasbaar’, zei hij, bijna schouderophalend, over zijn veelzijdigheid.
Was de Indische jongen uit Den Haag een virtuoos? Volgens bassist Erik Albjerg ‘zonder meer’ wanneer het om zijn ‘artistieke uiting’ ging. ‘Robs muziek was kraakhelder, hij overdreef nooit in melodie en ritme. Zijn spel was afgemeten. Hij speelde net zo makkelijk rechttoe rechtaan boogiewoogie en dixieland als complexe bebopstukken. Het was allemaal logisch wat hij deed en daardoor had zijn muziek zo’n sterke impact.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Rob Agerbeek geboren in Jakarta, toen nog Batavia, luisterde als jongen naar platen van Amerikaanse boogiewoogiepianisten en kon maar geen genoeg krijgen van Tuxedo Boogie van Albert Ammons. Op zijn 17de kwam hij terecht in Den Haag, dat veelvuldig werd aangedaan door jazzcoryfeeën van het kaliber Duke Ellington en Count Basie. Die inspireerden hem, net zoals de fabuleuze pianist Oscar Peterson deed.
Agerbeeks moeder was docent klassieke piano en omdat zij in Batavia alleen maar meisjes als pupillen had, dacht hij dat pianospelen ‘iets voor grieten’ was. Zelf kreeg hij één keer les van zijn moeder, maar na een half uurtje klonk het ongeduldig: ‘Ga jij maar naar buiten, dit wordt nooit wat.’ Toch stortte hij zich gedreven op de toetsen – en leerde die wervelend bespelen. ‘Ik raakte in de greep van het grote verlangen om het ook te kunnen’, zo verklaarde hij zijn gestage vordering tot een wereldwijd geroemde pianist.
Zijn spel werd bluesy en groovy, lenig en vast. De legendarische drummer Art Blakey vroeg hem in de jaren zeventig om mee op tournee door Europa te gaan. Ook speelde hij met befaamde tenorsaxofonisten als Don Byas, Ben Webster, Arnett Cobb, George Coleman en Dexter Gordon.
Agerbeek had zijn eigen bands, was een vaste act op North Sea Jazz toen het festival nog in Den Haag plaatsvond, en componeerde een omvangrijk oeuvre bij elkaar. Tussen 1971 en 2021 nam hij negentien albums op, veelal met eigen werk, maar hij speelde ook mee op de platen van anderen. Zijn studiowerk voerde Agerbeek uit bij Timeless Records, het vermaarde jazzlabel van de impresario’s en producers Wim en Ria Wigt. Zij raakten zeer gesteld op ‘de lieve mens’ en ‘flexibele muzikant’, in wie zij ook ‘een mooie kunstenaar’ zagen. Ria Wigt: ‘Rob had een bijzonder muzikaal gevoel en daardoor kon hij als autodidact groeien naar een hoog niveau en ook zo makkelijk schakelen tussen uiteenlopende genres.’
Agerbeek, die begin juli op 85-jarige leeftijd overleed aan nierfalen, werd eind vorige eeuw gevraagd door de Dutch Swing College Band. Hij twijfelde: dixieland was nou echt niet zijn muziek. ‘Dat gaat maar zo’n beetje archaïsch van links naar rechts.’ Maar zijn vrouw Doreen, met wie hij twee zonen (Robbert en Arris) kreeg, haalde hem over om ‘ja’ te zeggen. Vanwege de buitenlandse reisjes. Ze zei dat ze ook weleens wat van de wereld wilde zien.
Vanaf 2018 vormde Agerbeek, 80 jaar inmiddels, een trio met drummer Tjeerd Klapwijk en Erik Albjerg, bassist en docent muziektheorie aan het Koninklijk Conservatorium in Den Haag. ‘Het was een voorrecht om met Agerbeek te spelen’, zegt de Deen die zich dertig jaar geleden in Nederland vestigde. ‘Rob dwong groot respect af, muzikaal en als mens. Hij was vriendelijk en duidelijk tegelijk en dat ging bij hem heel natuurlijk samen. Nee, ik stuurde hem nooit onder het spelen, ik volgde hem en als ik dan meeging in zijn energie werd het werkelijk genieten.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden