Het is een broeierige nacht. Ik lig te woelen, als ik de dekens van me af schop krijg ik het snel koud, met mijn bezwete lijf, maar wanneer ik het deken over mijn laken trek lig ik
vijf minuten later alweer te zweten. Ik stommel naar de badkamer voor een therapeutisch plasje en een slok water, maar het helpt niet.
Is het nou nog zo warm? Is het de overgang? Of zou ik koorts hebben – mijn dochter is ook ziek. Ik tik mijn telefoon aan. Die meldt droog: 03.27 uur. Dat maakt het alleen maar erger, want ik heb mijn slaap echt nodig, morgen moet ik werken, dan moet ik wel scherp zijn. Slapen moet ik.
Over de auteur
Rinske van de Goor is huisarts en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Maar het gaat spoken in m’n hoofd. Ik ben vast zo’n dokter die haar kind verwaarloost. Dokters zorgen slecht voor hun eigen familie: echt, levensgevaarlijk, wonen met een dokter. Ik ga maar even bij mijn dochter kijken.
Ze ligt rustig te ademen, wel wat vlug, maar ja, ze heeft koorts. Of zou ze toch een longontsteking hebben? Had haar nichtje ook en die is bijna gestorven. Ik heb nog ergens een oude stethoscoop liggen, zal ik die pakken en even naar haar longen luisteren? Nee, doe normaal. Terug naar bed.
Het bed is wat klam, maar wel lekker koel nu. Ik ga liggen en ril even. Flarden van de gesprekken met patiënten komen boven. Had ik toch niet beter nu al een echo kunnen bestellen voor meneer Versteeg? En mevrouw Anthonissen, die gevallen was. Straks is ze weer gevallen en ligt ze nu onderaan de trap en niemand die haar hoort. En Veerle, ze had wel veel pijn, straks is haar been toch gebroken. Ik had een foto moeten laten maken. Arm kind! Wat ben ik toch een prutsdokter.
Hoor ik mijn dochter nou hoesten? Nog een paar uur, dan is het ochtend. Dan neem ik haar meteen mee naar de dokter. Een echte dokter.
Als mevrouw Anthonissen opnieuw gevallen is… maar ik kan haar toch niet bellen midden in de nacht. Morgenvroeg dan maar.
Ik word vast voor de medische tuchtraad gedaagd. En schuldig bevonden aan allemaal medische fouten. Hoe moet dat dan met de kinderen, als ik in de gevangenis zit? Hoe komen ze dat ooit te boven? We raken natuurlijk ook het huis kwijt.
Nog maar eens kijken bij m’n dochter. Zal ik naar de spoedeisende hulp rijden? Ze slaapt. Ze ademt niet sneller dan eerst. Ik kijk over een kwartier wel weer, ik ben zo moe, even liggen.
Als mijn wekker gaat voel ik me geradbraakt. Wat een nacht. Ik sta op en loop even bij m’n dochter langs. Ze ligt rustig te slapen en ademt ook rustig.
De douche en de koffie doen hun kunstje en er is ongelooflijk veel goed nieuws deze ochtend. Mijn dochter hoeft niet naar het ziekenhuis. En terugkijkend op de patiënten van gisteren is er niks aan de hand. De demonen van de nacht zijn weg. Mijn oordeelsvermogen is terug.
In de nacht is alles anders. Verse herinneringen worden gesorteerd, ze worden gescreend op ‘de-moeite-om-te-bewaren’ of niet. Oude vergelijkbare herinneringen worden daarbij geactiveerd en met de nieuwe input vergeleken.
De nieuwe herinneringen worden ook gescreend op gevaar: mag deze herinnering opgeborgen of moeten we deze herinnering nog even actief houden, vers in het geheugen? Lijkt deze ervaring op eerdere gevaarlijke situaties? ’s Nachts worden allemaal nare en traumatische herinneringen geactiveerd. Verse en oude nare herinneringen vormen een veelkoppig nachtelijk gevarenmonster, met nachtmerries en herbelevingen als gevolg.
’s Nachts functioneren hersenen anders. Werkelijkheid en fantasie lopen door elkaar. Soms zodanig dat delieren ontstaan. Met name zieke ouderen zijn heel kwetsbaar voor deze nachtelijke psychosen, waarbij ze onrustig, vaak angstig en soms agressief worden. Niet alleen de hersenen functioneren ’s nachts anders, ook de rest van het lichaam. Die staat op de waak- en herstelstand. Koorts piekt vaak ’s nachts, de longblaasjes staan minder wijd open, de bloeddruk is lager. In de vroege nacht gebeuren meer ernstige astma-aanvallen en in de vroege ochtend, zo rond een uur of vijf, meer hartaanvallen.
Welterusten vanavond. En bedenk: ’s ochtends valt het allemaal weer mee.
Source: Volkskrant