Het stoplicht voor het kruispunt stond op rood en voor ons op de weg stond een scooter met een kapot achterlicht. Er zat een jonge vrouw op, wier lange blonde haar onder haar zwarte helm vandaan kwam. We kwamen terug van ons nieuwe huis, waar ik zojuist een vruchteloze ontmoeting had gehad met een monteur van KPN. Hij zou de glasvezelverbinding activeren, maar er was geen glasvezelkastje. Waar was dat glasvezelkastje dan? Nou, dat weet ik ook niet, ik heb dit huis ook net. Klusjesman, weet jij waar het glasvezelkastje is? Nee, klusjesman weet het ook niet. Nou, dan moet er iemand anders langskomen om een nieuw kastje te plaatsen. Nou, dan doen we dat. Nou oké, fijne dag verder. Nou, bedankt en u ook. Nou, nou.
Daar zat ik aan te denken toen het stoplicht op groen sprong. Ik gaf gas en stuurde om de vrouw op de scooter heen. Ze stond nog stil, dus had waarschijnlijk gemist dat het groen was of moest misschien rechtsaf en wachtte tot de weg naast haar vrij was. Ik stond op het punt de kruising over te steken, toen mijn vrouw me aankeek en zei: ‘Je rijdt door rood hè’. Ik keek naar het stoplicht. Het stond inderdaad nog op rood; alleen het stoplicht voor fietsers, dat naast het normale stoplicht hing, stond op groen. Ik trapte op de rem en zette de auto stil, nog voor de kruising. Niets aan de hand.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
De vrouw op de scooter kwam naast ons staan. ‘Het is rood hè’, riep ze naar me. Ik knikte, hield mijn handen verontschuldigend omhoog en boog deemoedig mijn nek. Inderdaad, sorry, mijn fout. ‘Mongool!’, riep ze en reed weg. Pardon? Mongool? Waarom nou weer mongool, ik had toch sorry gezegd? De vrouw was inmiddels al aan de overkant van de kruising toen ik een paar keer op de toeter drukte om haar aandacht te krijgen. Ze keek om. ‘Niet doen’, probeerde mijn vrouw nog. Toen stak ik mijn middelvinger op. Dat is niets voor Deëscalatieman, maar ook Deëscalatieman heeft zijn grenzen en bovendien zit Deëscalatieman midden in een verbouwing.
Er implodeerde iets bij de vrouw. Ze minderde vaart, wachtte tot ik vlak achter haar reed en begon plagerig heen en weer te slingeren over de weg. Daarna maakte ze een dansje op haar zadel: ze tilde haar billen iets op en schudde ze van links naar rechts en weer terug, haar blonde haar wapperde vrolijk mee. Toen dat allemaal achter de rug was, zwaaide ze haar linkerarm meermaals langs haar lijf, waarin ik moest lezen: haal me dan in als je durft, mongool. Dat durfde ik, het was dan ook niet bepaald een uitdagende manoeuvre. Toen ik haar passeerde, keken we elkaar aan. Ik lachte en blies haar een luchtkus toe. Zij lachte ook. En stak haar middelvinger op.
Source: Volkskrant