Het zeer boeiende artikel in de zaterdagkrant ‘Waar geen waar meer is’ vormt aanleiding om op de treurige zondagmorgen een en ander verder te overdenken. Hoe verhouden elementaire deeltjes die we dicht bij onszelf vinden zich tot het oneindige in de astronomie? Hebben micro en macro overeenkomsten? Hebben ze méér met elkaar gemeen dan we denken?
Ik weet het ook niet, maar wat mede helpt om alles een beetje beter te begrijpen en te overzien, is Powers of Ten. Voor een snel begrip is deze 9 minuten durende film van Ray en Charles Eames uit 1977 meer dan de moeite waard.
Ook het boek met de prachtige foto’s en illustraties is aan te bevelen. Begrijpen doe ik het nog steeds niet, maar dat alles op elkaar invloed heeft en met elkaar verbonden is, komt wel over.
Frank Verhoeks, Soest
Het gegeven dat zowel Caroline van der Plas als Pieter Omtzigt zichzelf bij een eventuele verkiezingsoverwinning niet als premier in het Torentje ziet plaatsnemen, getuigt van een zelfinzicht en wijsheid die je zelden tegenkomt bij ambitieuze Haagse politici.
Een premier die niet de lijsttrekker is van de grootste partij na de verkiezingen: ook dat zou (eindelijk) een zichtbare nieuwe bestuurscultuur betekenen, desnoods alleen maar symbolisch, als een begin.
Misschien gaan we eindelijk weer een verkiezingsstrijd hebben over de inhoud in plaats van over de poppetjes. Korte, krachtige en duidelijke verkiezingsprogramma’s graag.
Jan Lantink, Nijmegen
Er zijn meer mensen zoals ik: trouwe Volkskrant-lezer, actief voor Amnesty International, vlees en vliegen mijdend, volledig gevaccineerd en allergisch voor Rutte en Trump. Wandelende linkse clichés, die niet graag over één kam worden geschoren met radicaal rechts.
Ik ben al het bovenstaande en toch zijn ook voor mij homo-emancipatie en transactivisme twee heel verschillende dingen. Ik denk dat het goed is oog te hebben voor de mogelijke risico’s die het identiteitsdenken met zich meebrengt. Juist dit thema vraagt om zorgvuldigheid en nuance. Dat is links noch rechts.
Imke de Graaf, Eindhoven
Zaterdag ben ik door de regen, onder een paraplu en met mijn arm om mijn liefste heengeslagen naar de supermarkt gegaan om onze kinderen te verassen met lekkere boodschappen voor het weekend. We lieten producten door onze handen gaan, keken naar kwaliteit, hebben een paar omliggende winkeltjes bezocht en zijn omarmd door de regen weer terug naar huis gelopen. Thuis lees ik het interview met Flink-directeur Robin Kiesler en voel ik mij voor het eerst oud. Want hoe ouder je wordt, hoe meer je beseft dat geluk in de kleine dingen zit. Ook in het zélf doen van boodschappen.
Ralph Koper, Den Haag
Oud-huisarts Wil Verheggen ageert tegen in Nederland gestationeerde Navo-kernwapens. Verheggens politieke ongelijk is mijns inziens aangetoond door de twee Russische invasies (2014 en 2022) in Oekraïne. Dit land kreeg in 1990 bij de ontbinding van de Sovjet-Unie z’n soevereiniteit via plechtige verdragen met het Kremlin, waarbij de regering in Kiev in goed vertrouwen alle kernwapens opgaf.
Deze goedgelovige blunder gaf aan Ruslands nieuwe heerser Poetin de kans om zijn geheime plan voor een herstel van een Groot-Russisch rijk uit te voeren, via hybride oorlogvoering tegen het Westen en een brute agressieoorlog tegen Oekraïne.
Wilhelm Carton, Castricum
Als jonge zoon is nadenken over het seksleven van je 51-jarige vader ongeveer het laatste wat je wilt. Laat staan hem te vragen om een dickpic en te moeten lezen hoe hij ontuchtige handelingen met je wil verrichten. Toch is dit wat een zoon onderging nadat hij het vermoeden kreeg dat zijn vader contact onderhield met minderjarige meisjes. Door zich voor te doen als ‘Annabelle’, kon hij zijn vader op heterdaad laten arresteren. Hij deed wat het beste was voor hemzelf, zijn vader en de meisjes.
Zou hij dit aan iemand hebben kunnen vertellen of heeft hij dit hele proces alleen moeten verwerken? Deze jongen is in mijn ogen een held.
Erna Spoelstra, Alkmaar
De activisten zijn niet veroordeeld voor het blokkeren van de A12, zoals Serge Rubinstein suggereert, maar voor ‘opruiing’: het oproepen op sociale media om aan de vreedzame blokkade mee te doen. In mijn geval betrof dat slechts één Facebookbericht, waarvoor ik ’s ochtends vroeg voor de ogen van mijn jongste kind door agenten achter de ontbijttafel ben weggeplukt.
Tessel Hofstede, Olst
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden