Er is iets niet pluis in de Amerikaanse bioscoopzalen. Overal waar Sound of Freedom draait, wordt de projectie plots verstoord, zweten bezoekers peentjes, of vertoont het brandalarm kuren. ‘Ze’ willen niet dat wij deze film zien, wordt gefluisterd in virale TikTokfilmpjes. ‘Ze’ slaat in deze context op (zucht, niet wéér) de pedo-elite die een internationaal netwerk voor kinderhandel aanstuurt. In Amerika werd de lowbudgetfilm mede door dat gefluister en warme aanbevelingen van Republikeinen als Trump een onvermoede klapper: vlak achter Barbie en Oppenheimer, met een opbrengst van meer dan 155 miljoen dollar.
Ook op de websites van Nederlandse wakkere burgers wordt al druk gecomplotteerd: Gezin in Gevaar spreekt van ‘onophoudelijke, wanhopige pogingen van de seculiere media om te voorkomen dat het publiek Sound of Freedom te zien krijgt’, Opiniez vermoedt een ‘MSM boycot’ en Frontnieuws schrijft dat ‘de wereldwijde elite zweert anti-pedofiele film Sound of Freedom te verbieden’.
Dat is dan mislukt. De wereldwijde elite heeft vast zomerreces, want het kostte precies één e-mail naar de studio die de rechten heeft, Angel Studios, voor ik bevestiging kreeg: de superverboden film komt naar Nederland, de verschijningsdatum volgt volgende week. Ik mocht de superverboden film zelfs zien. Hij is lang niet zo samenzweerderig als ik vreesde, en ook niet eens zo slecht. Een soort Taken met een christelijk ondertoontje, vol tamtam, trommels en symboliek die ook op de achterste rij te volgen is, over een held met gespannen kaken die alles doet om de pedoclub te pakken. Ik zat maar te wachten tot George Soros uit de gordijnen zou springen, maar dat gebeurde niet.
Je zou Sound of Freedom moeten bekijken op precies dezelfde manier als Taken, zeggen fans. Toch wordt dat lastig voor iedereen met internettoegang, omdat de makers op perstour de film hevig politiseren. Zo praat hoofdrolspeler Jim Caviezel waar hij maar kan over de ‘poppenspelers’ boven Biden en bankiers die de wereld besturen. In de podcast van Trumps ex-strateeg Steve Bannon zei hij dat de kinderhandel mede draait om het winnen van ‘adrenochrome’ uit bloed, ‘een elitedrug’. Een QAnon-theorie die voortborduurt op de eeuwenoude antisemitische mythe dat joden het bloed van christelijke kinderen gebruiken. Ook Tim Ballard, de anti-mensenhandelactivist op wie de film is gebaseerd, wakkert met dit sprookje de jodenhaat aan.
Dat de film zelf verschoond is van te zware complothints, maakt hem geschikt voor Pathé, voor liefhebbende ouders op een avondje uit, én voor paranoïde kijkers die een zondebok zoeken voor de verschrikking van kindermisbruik. De Republikeinse strateeg Sarah Longwell zei tegen The New York Times dat QAnon door Republikeinen minder openlijk wordt genoemd, maar in de mainstream wordt gebracht ‘door het beschermen van kinderen centraal te stellen’. Ook in Nederland wordt het doembeeld van ‘seksualisering van kinderen’ dankbaar ingezet voor radicaal-rechtse doeleinden. Iedereen vindt kindermisbruik toch het allergruwelijkste dat er is?
Zeker. Én de meeste mensen weten, net als ik, vrijwel niets van de seksuele exploitatie van kinderen, behalve dat het voorkomt, en dat dat hartverscheurend is. Misschien luister ik liever naar wat neutralere lui. Naar anti-mensenhandel-experts als Erin Albright, die zegt dat het beeld van Sound of Freedom de strijd tegen mensenhandel tegenwerkt, omdat kinderen doorgaans niet worden ontvoerd door vreemdelingen, maar eerst op straat belanden door armoede of drugsgebruik. Of de Harvard-medici die vorig jaar waarschuwden dat kwetsbare kinderen juist worden geschaad door de simplistische strijd tussen goed en kwaad van QAnon.
Tijdens de credits geeft Jim Caviezel mee: If you’re not with us, you’re with them, whoever they are. Nou? Ik weet het niet, ik hou niet zo van foptegenstellingen. Voor zover de opbrengst van deze film ten bate komt van uitgebuite kinderen: mooi. Maar als straks ook in Nederlandse bioscopen zogenaamd het brandalarm afgaat, is die ongein niet in hun belang.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.