Ik opende mijn mail en zag een tekst die ik nog nooit had gezien. ‘Er is een prijs gevallen op jouw lotnummer!’ De afzender was ‘Supportactie’. Even dacht ik aan spam, maar toen dacht ik aan die jongen die een jaar of vijftien geleden aan mijn deur stond. Drie trappen was ik afgedaald. In ochtendjas, maar het kan ook een groezelig joggingpak geweest zijn – het was in ieder geval allemaal niet best. De jongen droeg een blauw jack en vroeg mij namens het Fonds verstandelijk gehandicapten of ik donateur wilde worden. Hij had een overtuigend verhaal over dat met het geld dat ik zou doneren, er leuke dingen voor mensen met een verstandelijke handicap georganiseerd kon worden. Bovendien zou ik elke maand meespelen in een loterij, waarbij ik kans maakte op geweldige prijzen. Ter plekke besloot ik donateur te worden, mede om mijn smoezelige voorkomen te compenseren.
In de jaren die volgden kreeg ik wel eens een e-mail, waarin ik ‘heel hartelijk’ werd bedankt en me verteld werd wat er met de donaties gebeurde. De laatste update dateerde van april 2014, daarna bleef het stil. Meerdere malen overwoog ik mijn donatie stop te zetten. Dat deed ik steeds niet, omdat het te veel gedoe was. Maar ook omdat stoppen met doneren veel lastiger is dan beginnen met doneren. Iedereen kan beginnen met doneren. Stoppen met doneren daarentegen, dat vergt doorzettingsvermogen en de bereidheid een uitputtende strijd te voeren met je geweten.
‘Oh, meneer vindt het welzijn van verstandelijk gehandicapten opeens niet meer zo belangrijk?’
‘Eh, ja natuurlijk wel, het is alleen dat…’
‘Wat? Die paar euro per maand kan je opeens niet meer missen?’
‘Nou, het is meer dat ik dacht, gewoon, dat het misschien een keertje tijd is om een ander goed doel…’
‘En de verstandelijk gehandicapten? Die kunnen dan de tering krijgen zeker?’
‘Nee, natuurlijk niet. Maar... oké laat maar.’
Jarenlang liep mijn donatie stilzwijgend door en al die jaren deed ik elke maand mee aan de loterij, zonder ooit iets te winnen. Daar had ik vrede mee. Ik was een aarzelend donateur, dus verdiende ook helemaal geen prijzen. Maar nu werd alles anders. Ik opende de mail, werd gefeliciteerd en uitgenodigd om via de ‘lotchecker’ te kijken welke prijs ik had gewonnen. Ik vulde mijn lotnummer in en wachtte af. Vijftien jaar niets. Maar nu, de jackpot. De pagina laadde. Op mijn scherm verscheen een foto van een vrouw die yoga doet voor haar televisie. Ik had een maand lang toegang gewonnen tot Fit at Home. Dat is een website met fitnessinstructies en -video’s, zodat je niet meer naar de sportschool hoeft en lekker thuis in je woonkamer allemaal oefeningen kunt doen. Ik kan moeilijk onder woorden brengen hoe blij ik daarmee ben.
Source: Volkskrant