Kaptein zat vier jaar geleden thuis in Hengelo voor de televisie naar de WK-finale van Oranje tegen de VS te kijken. Ze was dertien jaar en speelde in de jeugd van amateurclub Achilles'12. Een leven als profvoetbalster was ver weg.
Toch durfde Kaptein thuis op de bank hardop te dromen. "Wat zou het toch vet zijn om daar ooit te kunnen voetballen", zei ze tegen haar ouders en haar voetballende broers Steff en Cas.
Vier jaar later staat Kaptein er op het WK in Australië en Nieuw-Zeeland. Ze valt tegen Vietnam in voor Daniëlle van de Donk en wordt met haar zeventien jaar de jongste speelster voor Nederland op een WK ooit. "Ik had overal kippenvel", zegt ze na afloop. "Ik had dit nooit kunnen dromen."
Wie Kaptein langer volgt, kijkt niet vreemd op van haar vroege WK-debuut. Ze is bezig aan een turbocarrière, passend bij een talent met wereldpotentie. Nog geen twee jaar geleden speelde ze pas haar eerste wedstrijd voor FC Twente.
Maar het WK is voor Kaptein geen schoolreisje, blijkt uit het interview dat ze vier dagen voor haar debuut in het spelershotel in Tauranga geeft. "Het is niet zo slim als je denkt: ik ben zeventien en ik kom er toch niet in."
Geboortedatum: 29 augustus 2005
Positie: middenvelder
Clubs: Achilles'12 (2010-2020), FC Twente (2020-heden)
Interlands: 3 (0 goals)
Teamgenote Merel van Dongen liep vlak voor de topper tegen de VS met Kaptein naar de reservebank. Kaptein keek het stadion rond en nam de sfeer in zich op. Bijna 30.000 mensen zaten op de tribunes voor een waar titanengevecht.
Kaptein kreeg er kippenvel van. Van Dongen had dat door. Ze fluisterde vlak voor de volksliederen wat in het oor van de tiener. "'Misschien sta je daar wel over een paar jaar', zei ze tegen me. Het was een heel mooi moment."
Genieten doet Kaptein niet op de bank. "Ik zit stil, maar diep van binnen zit ik mezelf helemaal op te vreten. Ik wil het team helpen, maar dat kan niet als ik op de bank zit. Dat is wennen. Ik heb dat nog nooit meegemaakt."
Maar denk niet dat Kaptein bij bondscoach Andries Jonker aanklopt om te vragen of ze mag invallen. "Ik ben de jongste, dus ik ga geen dingen zeggen. Het is volkomen logisch dat ik op de bank zit. Het maakt me ook echt niet uit. Ik geniet ervan dat ik dit allemaal mag meemaken."
Voor Kaptein voelt het alsof ze deze weken op een roze wolk zit, al staat ze daar niet vaak bij stil. "In de bus naar een training denk ik soms: wow, ik ben gewoon hier in Nieuw-Zeeland. Hier droomde ik als klein meisje van."
Het staat allemaal in schril contrast met wat vrouwen van haar leeftijd momenteel in de zomervakantie doen. "Mijn vriendinnen zitten allemaal nu op Rhodos. Ik klets wel met ze en ze vragen heel vaak hoe het gaat met mij. Of ik op Rhodos had gezeten als ik niet op dit WK was? Nee, daar ben ik niet zo van, haha."
Kaptein is een voetbaldier. "Ik zou de hele dag wel op het veld kunnen staan. Maar de coach en de staf passen op mij, al vind ik dat ze het soms een beetje te veel doen. Dan halen ze me van het veld, terwijl ik denk: laat me gewoon nog effe lekker trainen."
Het voetballen zat er al vroeg in bij Kaptein. "Ik heb een week op turnen gezeten en toen ben ik bij een training van mijn broers bij Achilles'12 gaan kijken. Ik rende het veld op als klein meisje en ging de hele tijd achter een bal aan rennen."
"Ze moesten me zelfs tijdens een wedstrijd van het veld slepen. Mijn moeder vroeg op een gegeven moment: 'Vind je turnen wel leuk?' 'Nee,' zei ik, 'ik wil op voetbal.' Sindsdien zit ik op voetbal." Ze was vijf jaar toen ze bij de F'jes van Achilles'12 begon.
Haar moeder Fiona en vader Nic brachten haar jarenlang naar allerlei sportparken in Nederland. Ze waren het gewend: broers Cas en Steff voetbalden ook op hoog niveau. Steff schopte het tot de beloften van PEC Zwolle.
Vlak voor vertrek naar Australië en Nieuw-Zeeland herinnerde Kaptein haar ouders aan de weg die ze samen hebben afgelegd. "Ik heb ze een kleinigheidje gegeven: een fotootje van ons drieën samen met een berichtje daarbij. Papa en mama kijken naar elke wedstrijd. Ik vertel ze elke dag wat ik hier doe."
Het blijft niet bij een fotootje voor de ouders van Kaptein. Van het prijzengeld dat ze als individuele speelster krijgt op het WK, inmiddels minimaal 50.000 euro, gaat ze iets kopen ."Ik weet wel wat het gaat worden. Maar ik zeg het nog niet, omdat ik het anders verklap, haha. Het is nog een geheim."
Kaptein is overigens geen vrouw die veel geeft om geld, ook al krijgt haar spaarrekening straks een flinke impuls. Ze wil in principe haar studie Sport en bewegen afmaken voordat ze naar het buitenland overstapt. Ze is de Europees kampioenen van 2017 dankbaar, omdat die de weg naar een professioneel bestaan hebben geplaveid. "Zij hebben iets gedaan wat de hele wereld heeft gekeerd."
Kaptein traint, eet en praat nu met Europees kampioenen als Lieke Martens, Daniëlle van de Donk en Jill Roord. "Ik heb nooit iets gehad van: wow, ik praat nu met Lieke Martens. Zij is ook gewoon een mens. Ze hebben al heel veel bereikt in het leven. Daar heb ik heel veel waardering voor. Maar ik benader ze niet anders."
Andersom is dat ook niet zo, benadrukt Kaptein. In april werd ze naar eigen zeggen al goed opgevangen toen ze voor het eerst bij Oranje kwam te spelen. "Ze maken wel grapjes omdat ik jong ben. Dat ik geen alcohol mag drinken, dat soort grapjes. Het is heel gezellig. Ik kan lekker mezelf zijn."
Ook bij haar WK-debuut is Kaptein zichzelf. Ze is even zenuwachtig als ze haar idool Van de Donk na rust aflost. Maar na een paar minuten gooit ze de schroom van zich af en maakt ze indruk met haar passes. Het lijkt alsof ze al jaren op het middenveld van Oranje speelt.
Martens, de beste speelster van Oranje, raakt tijdens de wedstrijd onder de indruk van haar zeventienjarige medespeelster. "Hoe zij opendraait en ballen aanneemt, is genieten. Ze voetbalt zo makkelijk. Dat is leuk om te zien."
Dat compliment heeft Kaptein in elk geval binnen. Het WK-debuut smaakt naar meer, maar met de knock-outronde in aantocht lijkt de kans op meer minuten niet heel groot. "Maar als ik erin moet komen, sta ik er", zegt ze vol bravoure. "Ik ga straks eerst mijn ouders en broers bellen. En misschien dat ik vanavond laat nog even de berichten ga lezen. Ik kan voorlopig toch niet slapen."
Source: Nu.nl sport