Welvaart maakt blind, dacht ik toen ik maandag het hallucinante interview las met topman Steven van der Heijden van Corendon, de reisorganisatie die vorige week een groep toeristen bij hun hotel op Rhodos afzette dat tien minuten later alweer ontruimd moest worden vanwege bosbranden.
Aan Willem Feenstra en Iva Venneman vertelde hij heus wel te snappen dat de toegenomen branden in Zuid-Europa te maken hebben met klimaatverandering en dat hij daar met zijn eigen vliegtuigvloot bovendien aan bijdraagt. Maar, ‘als wij ermee stoppen, neemt iemand anders het moeiteloos over’. En dan zijn we verder van huis, vond hij, want hij wordt binnen zijn branche nu al een klimaatactivist genoemd.
Het was een stupide rechtvaardiging van laakbaar gedrag die hij bovendien leende van voormalig Shell-ceo Ben van Beurden, die twee jaar geleden in deze krant hetzelfde verkondigde en waar ook toen al de Hollandse arrogantie vanaf droop. Als wij stoppen, komen er anderen voor in de plaats met minder moreel besef, dus in feite verdienen we applaus.
Over de auteur
Jarl van der Ploeg is journalist en columnist voor de Volkskrant. Hij werkte eerder als correspondent in Italië. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Van der Heijden zei in het interview ook boos te zijn op de Grieken, die zijn afgeladen touringcars prima hadden kunnen tegenhouden en even verderop gaf hij zelfs zijn eigen klanten een veeg uit de pan. Die kunnen van tevoren best even checken of hun aanstaande vakantiebestemming wel of niet in brand staat.
Zij die het systeem in stand houden, leggen de verantwoordelijkheid altijd bij de consument, de consument wijst met zijn vingers immer richting het systeem en ondertussen zitten we allemaal aan de cocktails op Menorca, omdat we er nu eenmaal zo hard voor werken.
Zelf ben ik overigens geen haar beter. Ook ik heb dit jaar al in een vliegtuig gezeten, want ook mijn vlees is zwak. Het is nu eenmaal moeilijk te verkroppen wanneer al jouw zelfbeheersing tenietgedaan wordt door andermans gulzigheid, zeker als die gulzigheid hen leidt naar een zonnig strand terwijl het op jouw camping in Heemskerk stortregent. Dus toen ik opsteeg, troostte ik mezelf met de gedachte dat ik slechts was bezweken voor een bekoring die ik met miljoenen anderen deel.
En toch, toen ik het interview uit had, was mijn verlangen naar de toekomst opeens wat minder scherp dan daarvoor. Ik zag opeens voor me hoe we de komende twintig jaar nog gelukkig zijn, omdat we brandend Griekenland simpelweg inruilen voor Curaçao, waar het ‘zelden warmer is dan 33 graden, altijd een windje’, aldus de Corendon-topman.
Dat doen we bovendien zonder gewetensnood, omdat onze nieuw gekozen politici prediken dat de voorgenomen Nederlandse klimaatmaatregelen hoogstens 0,000036 graden opwarming hadden voorkomen en dus technisch gezien nutteloos waren. De groeiende groep klimaatvluchtelingen uit Griekenland, Tunesië en Gambia, laten we ondertussen gewoon tegenhouden door diezelfde politici die een muur om ons land bouwen.
Lachend om het ongelijk van al die klimaatdrammers houden we dat wederom een paar jaar vol, tot het water tijdens de zomerstorm van 2063 zo ver stijgt dat wij opeens degenen zijn die moeten vluchten. Door het groezelige water waden we dan met z’n allen richting de muur, waar we bekommerd en vol droefheid constateren dat die opeens wordt bemand door Griekse, Tunesische en Gambiaanse grenswachten die zeggen: dank voor jullie muur, die wij vanaf nu zullen gebruiken als onze dijk.
Opeens zullen we beseffen: de zondvloed kwam voor ons, waarna we zullen verzuipen als de ratten die we zelf kozen te zijn, in een val die we zelf hebben gemaakt.
Source: Volkskrant