Onlangs flitsten bij Wim Daniëls op NPO 1 de weckpotten langs in oude filmbeelden van het boerenleven toen een moestuin nog werd gekoesterd.
De nieuwe generatie zal amper geweten hebben wat het precies waren. Maar ze maakten het in een ver verleden mogelijk om bederfelijk voedsel zoals stoofpeertjes, sperziebonen, worteltjes en ander groente en fruit te conserveren in steriel en luchtdicht gemaakte glazen potten met klemmen en een rood elastiek.
Na de komst van de vrieskist stierf het wecken even snel uit als het slachten van de huiskonijn met Kerst. Maar nu zijn de prijzen van weckpotten op eBay ineens met 250 procent omhooggeschoten. Reden is dat de producent, het Duitse bedrijf J. Weck GMBH, in staat van faillissement verkeert.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen. Onlangs verscheen van zijn hand Het geheim van Beursplein 5, over de Amsterdamse beurs. Columns reflecteren niet per se de mening van de redactie, zie hier onze richtlijnen.
Nu het bedrijf na 120 jaar het hoofd niet meer boven water kan houden, zijn velen zich ineens bewust dat het een uniek product was. De tijd van luxe en spilzucht, van niet-opgegeten voedsel dat rechtstreeks van het keukenaanrecht of het bord in de vuilnisbak wordt gekieperd, is voorbij.
Nu zou de weckpot juist als toppunt van innovatie een populair hebbedingetje bij de Action of Blokker kunnen zijn. Het openen van een inmaakpot is veel makkelijker dan het ontdooien van etenswaren. Er zijn zelfs bekende chefs die erbij zweren omdat de smaak beter wordt behouden.
Die weggooimaatschappij willen we niet meer. Of het nu om kleding, meubelen of eten gaat. En het invriezen van voedsel vergt nogal wat energie. Wat ooit nodig was vanwege financiële redenen – mensen konden zich niet permitteren boontjes weg te gooien – zou nu nodig zijn vanwege de duurzaamheid.
Eigenlijk zou de vraag naar inmaakpotten moeten exploderen. Helaas zijn er nog weinigen die het ‘wecken’ van voedsel nog beheersen, net zoals het slachten van een beest of het stoppen van sokken.
Het is de paradox van de moderne economie. Er blijken nog altijd bedrijven te bestaan die hun hoogtepunt beleefden toen de babyboomers opgroeiden. Maar deze bedrijven hebben nu geen toekomst meer omdat in gezinnen met twee werkende ouders het zelf conserveren van voedsel te omslachtig is geworden. En als ze het al weten worden ze afgeschrikt door allerlei waarschuwingen. Het Nederlands Voedingscentrum raadde vorig jaar het wecken van groenten nog af – fruit mocht wel – vanwege het gevaar van de botulismebacterie. Maar ook bij invriezen zijn er risico’s.
De laatste tijd zijn er juist veel cijfers gekomen over de enorme hoeveelheden voedsel die worden weggegooid. Alleen in Nederland is dat jaarlijks al 33 kilo per persoon, een kwart van al het voedsel dat wel wordt gegeten.
Nu de plastic bakjes in Nederland worden belast, zouden aan de andere kant de glazen weckpotten moeten worden gesubsidieerd. Vooralsnog is het alleen vanwege nostalgische redenen dat mensen nu tweeënhalf keer zoveel willen betalen voor weckpotten. Maar het kan alleen op grote schaal worden teruggebracht als er een financiële prikkel komt.
De westerse mensen willen wel terug in de tijd, maar geen tijd verspillen.
Source: Volkskrant