Voor mensen die in de horeca werken schijnt The Bear niet om aan te zien te zijn. De serie is té realistisch – te zeer volgestopt met waarheidsgetrouwe elementen. Het constante ‘behind’ en ‘corner’ als keukenpersoneel elkaar passeert. De overvloed aan labeltjes voor elk plastic bakje in de koeling, elk een eigen kleur en nummertje – de constante strijd tegen beperkte houdbaarheid. Vooral gekmakend zijn de piepjes, bliepjes, inkomende bonnetjes, timers en kookwekkers die alsmaar afgaan – het aanhoudende gevoel dat je nét te laat bent, als een drammende hum. Every second counts – in de keuken van The Bear staat het op een groot bord naast de klok, voor wie het nog niet voelde.
Het tweede seizoen van The Bear, vanaf 2 augustus te zien op Disney Plus, vertelt hoe chef Carmy en zijn team een nieuw restaurant van de grond moeten krijgen in het pand van hun eerdere familiezaak. Daarmee vertelt The Bear in essentie een verhaal over tijd. De deuren moeten binnen zes weken open, ondertussen stort het beschimmelde plafond naar beneden. Chefs timen hoe snel ze van koeling naar oven naar uitgiftebalie kunnen. 7 seconden: 2 te veel. Ze zetten wekkers om 6 uur ’s ochtends, om half 6, om 5 uur. Eén personage is zwanger, van een ander ligt de moeder op sterven. In vrijwel elke scène is de tijd in beeld, of het whiteboard vol niet gehaalde deadlines.
The Bear vertelt ook over niet-lineaire tijd, over de onontwarbare relatie tussen verleden, heden, toekomst. Over Carmy’s moeder, die één kerstavond zo dronken en depressief werd dat ze met de auto het ouderlijk huis inreed. Over de vraag of Carmy de gerechten die ze die avond aten opnieuw zou kunnen koken met een andere smaak, om zo de geschiedenis te herschrijven.
Als Carmy verliefd wordt, zie je een jongen die bang is voor de toekomst, omdat hij weet dat je geschiedenis daarin altijd met je meekomt. Kookwekkers maken de tijd benaderbaar – wie alsmaar seconden aftelt hoeft niet na te denken over de overweldigende ruimte die voor je ligt; over de oneerlijkheid van minuten, dagen, jaren die niet terugkomen.
In de vierde aflevering gaat banketbakker Marcus op stage bij een Deens restaurant, en vraagt hij chef Luca hoe hij zo waanzinnig heeft leren koken. Ik ben heel vroeg begonnen, zegt Luca, werkte eindeloos door, kreeg het idee dat ik goed was. Tot ik een chef ontmoette die nog veel beter was: hij werkte harder, was veel sneller. Dus accepteerde ik dat ik nooit de allerbeste zou zijn en besloot ik jarenlang achter hem aan te lopen. En zo werd ik alsnog beter dan ik ooit had gedacht.
De enige manier om ergens goed in te worden is accepteren dat het altijd nog meer tijd kost.
En is het het waard, vraagt Marcus, al die opgeofferde tijd. Weet ik niet, zegt Luca. ‘Vraag het me morgen nog eens.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden