Blij verrast was ik met deze uitspraak van Corendon-ceo Steven van der Heijden: ‘Het zit niet in je natuur om iets te doen wat je eigen einde bespoedigt.’ Totdat ik de eraan voorafgaande vraag nog eens las. Zijn antwoord ging helemaal niet over zijn eigen einde, noch over het einde van mij en mijn dierbaren. Hij doelde op het einde van het verdienmodel van Corendon. En daarom mag hij van zichzelf zonder scrupules tegen de natuur ingaan. Ik sta weer met twee voeten op de brandende aarde.
Imma Muris, Nuth
Het verhaal van Steven van der Heijden van Corendon is vergelijkbaar met dat van Shell. Waar vraag naar is, dat leveren we. Ook bestuurders van grote ondernemingen zijn maar een klein radertje in het systeem.
Maar alle kleine beetjes bij elkaar bepalen waar het systeem zich naartoe ontwikkelt. Je kunt een systeem zien als een organisme dat groeit waar ruimte is, als een boom die groeit naar het zonlicht of verdort zonder water. Dus wat zetten we in het zonlicht en wat geven we water?
Fred Verhaaren, Zoetermeer
Peter de Waard geeft een mooi overzicht van zeven landen in een schuldencrisis. Peter de Waard geeft een mooi overzicht van zeven landen in een schuldencrisis (Economie, 29/7). Maar wat niet mag worden onderschat is het aandeel van private schuldeisers, bijvoorbeeld achter de schulden van westerse landen. De schulden van de één zijn de vorderingen of tegoeden van de ander. Het eerste gaat over schuld-
eisers, het tweede over ontvangers van gelden die bij aankopen via schulden binnenstromen. Als deze op hun geld blijven zitten, kunnen kredietnemers hun schulden niet afbetalen. Kopers moeten ook kunnen verkopen.
Oxfam Novib is één van de weinige ngo’s die de gigantische concentratie van vermogen bij weinigen thematiseert. Zij concentreren zich echter te eenzijdig op financiële vermogens. Want zonder vermogen en schulden samen te zien, is er geen oplossing mogelijk voor de schuldencrisis. De vaststelling van Bertolt Brecht, ‘Wär ich nicht arm, wärst du nicht reich’, is helaas voor een wezenlijk deel juist.
Rob Maris, Kreuzau (Duitsland)
Waarom blijft het zo moeilijk om autonoom, op een menselijke manier, te kunnen te kunnen kiezen voor een zelfgekozen dood? Steeds meer mensen denken daarover na, willen niet volkomen afhankelijk thuis of in een verpleeghuis eindigen.
Jaren geleden las ik in de Volkskrant de volgende mooie woorden van een oudere dame, die haar leven voltooid vond: ‘Ik merk dat ik uit het leven groei. Een natuurlijk proces waardoor ik langzaam vervreemd van de maatschappij en van de tijd waarin ik leef.’
Overheid, luister naar mensen. Maak goede wetgeving en haal een zelfgekozen dood uit de schimmigheid van afkeuring en verbod. Laat mensen zelf de dood mogen, en kunnen kiezen. Dat doe je echt niet op een regenachtige middag als het even tegenzit.
Joke van der Wee, Amersfoort
In de hele discussie rondom voltooid leven worden twee groepen vaak vergeten: de door zelfdoding getraumatiseerde nabestaanden en hulpverleners. Wat politiemensen, ambulancemedewerkers en brandweerlieden telkens voor hun kiezen krijgen bij een zelfdoding is niet te beschrijven.
De politie moet daarnaast ook de eveneens zwaar aangeslagen getuigen en naasten opvangen of slecht nieuws brengen. In mijn tientallen jaren als leidinggevende bij de politie heb ik te veel medewerkers afscheid zien nemen van het werk op straat, of het vak definitief zien verlaten, door opgelopen trauma’s. Enkele mij bekende collega’s pleegden zelfmoord.
Het zou álle betrokkenen gegund zijn dat de ruim 1.900 mensen die jaarlijks een eind aan hun leven maken, onder begeleiding kunnen kiezen voor een humaner einde.
Han van Nes, Apeldoorn
Het schip dat nu bij de Waddenzee door een elektrische auto in brand staat, is niet het eerste. In februari 2022 brak er brand uit op de Felicity Ace door een elektrische auto. Het schip zonk na een langdurige brand met bijna vierduizend auto’s aan boord. Er zijn meer incidenten, zoals in de Noorse stad Stavanger. Daar stortte in januari 2020 een parkeergarage in na een brand die begon in een elektrische auto.
Nu zijn elektrische auto’s veelal nog nieuw en vliegen zelden in brand, maar hoe is dat als ze ouder worden? Als ze eenmaal branden, is dat zeer fel en niet uit te krijgen. Stel je voor dat het op de ferry naar Harwich gebeurt? Dan is het te hopen dat het aantal doden en vermisten beperkt blijft. Sinds begin dit jaar zijn op de ferry’s van een maatschappij in Noorwegen geen elektrische auto’s meer toegestaan.
Moeten we elektrische auto’s in Nederland niet ook verbieden op ferry’s en in parkeergarages en kelders? Of wachten we tot er een ramp is geweest?
Chris Hooijkaas, Wassenaar
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden