Als een instantie zegt dat ze tussen 11.00 en 13.00 uur bij je langskomen, betekent dat altijd twee dingen. Eén: als je netjes de hele tijd thuis op ze zit te wachten, komen ze om 13.15 uur. Twee: als je heel even boodschappen aan het doen was en je bent om 11.03 uur thuis, heb je ze net gemist. Dus toen de verhuurmakelaar van de woningcorporatie tussen 11.00 en 13.00 uur zou langskomen om een voorinspectie te doen van het huis dat we gaan verlaten, zorgde ik dat ik stipt om 11.00 uur thuis was.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Daarvoor moest ik wel eerder weg bij een bijeenkomst aan de andere kant van de stad. Midden in een discussie verontschuldigde ik me, stond op en trok mijn donsjas aan (het is een heel dunne donsjas, maar nog steeds een donsjas. En het is eind juli). Buiten viel een flinterdunne, onzichtbare miezer. Het soort waar je niet heel nat van wordt, tenzij je er twintig minuten onafgebroken doorheen fietst. Halverwege de rit was mijn broek donker van de regen. Ook de donsjas was doorweekt en plakte aan mijn bovenlijf. Water droop langs mijn slapen.
Toen zag ik Wendy van Dijk. Ze liep over de stoep richting een sportschool en droeg een modieus, beige joggingpak dat scherp afstak tegen de grijze mist om ons heen. In een flits zag ik haar goudblonde haar en haar gezicht, dat perfect bruin was en waar de zon nog in leek te zitten. Het was alsof ik naar een ansichtkaart van Ibiza keek. Zonder hardop haar naam te roepen, fietste ik door.
Thuis ruimde ik nog wat op en wachtte daarna aan tafel op de verhuurmakelaar. Na een uur kreeg ik trek, maar ik besloot de lunch uit te stellen tot het bezoek geweest was. Dat hield ik een half uur vol. Een soortgelijk probleem, alleen dan zeg maar andersom, deed zich even later voor. Ik moest naar de wc, maar wilde de situatie voorkomen waarbij, meteen nadat ik geweest was, de makelaar zou aanbellen, natuurlijk als eerste het toilet zou inspecteren en daar kokhalzend zou flauwvallen. Ook dit hield ik niet heel lang vol. Terwijl ik op de wc zat, smeekte ik het universum de makelaar nog even op te houden. Dat werkte. Iets te goed. Om 13.00 uur was hij nog niet langsgeweest. Ook niet om 13.15 uur. Om 14.00 uur nog steeds niet. Hij kwam uiteindelijk helemaal niet meer. Ik keek naar mijn donsjas, die over een stoel hing te drogen en rook naar een kelder waar je niet durft te komen. Dat was de opbrengst van vandaag. Dat, en Wendy van Dijk natuurlijk.
Source: Volkskrant