N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Gillen, stampen of slaan, of eerder schelden, verongelijkte opmerkingen of middelvingertjes: kinderen van alle leeftijden kunnen veel woede in zich hebben. Dit kan vooral thuis tot uiting komen, maar ook op school of bij vrienden thuis. Hoe ga je hier als ouder goed mee om?
Woedeaanvallen zijn misschien normaal voor een driejarige, maar waarom reageert mijn kleinkind zich alleen af op zijn vader, vraagt een oma zich af. Haar schoonzoon is een liefdevolle vader, maar zijn kind kan erg agressief tegen hem doen en wil tijdens zo’n driftbui alleen door zijn moeder aangeraakt of gekalmeerd worden. Dit raakt de vader diep. „Ik heb mijn dochter geadviseerd om de woede van haar kind wel te erkennen, maar niet te accepteren dat hij zich zó naar zijn vader gedraagt. En dat ook vooral verbaal te laten merken. Is dit een goed advies?”
Plagerige opmerkingen veranderen in provocerende statements, ziet een oom als hij zijn vader en diens vijfjarige kleinzoon (zijn neefje) samen ziet. Het neefje scheldt en steekt zijn middelvinger naar zijn opa op, die het lastig vindt om zijn grens aan te geven. De oom heeft zelf geen kinderen, maar vindt dit geen normaal gedrag. Moet hij dit gedrag met zijn zus, de moeder van het kind, bespreken? En zo ja, hoe?
Een vader zou het zijn dochter (5) zo gunnen dat ze wat makkelijker over haar woede heen stapt. Ze kan ineens omslaan – bijvoorbeeld als een vriendinnetje iets verkeerd doet, ze een snoepje niet krijgt, of haar zusje haar niet wil knuffelen.
Ze heeft deze buien nu zo’n anderhalf jaar, iets nadat haar zusje geboren is. Die wilde ze soms ook wat aandoen. Is dat normaal, vraagt de vader zich af. En hoe kan hij haar helpen?
Mijn dochter (7) gilt veel uit boosheid, schrijft een moeder. Als er ook maar een mogelijkheid van denkbare achterstelling ten opzichte van haar zus (9) of broertje (3) lijkt aan te komen, zet ze het op een gillen. Verder gaat alles goed, op school komt ze goed mee en het gillen gebeurt alleen maar binnenshuis. Hoe ga je hier als ouders goed mee om?
Een moeder wordt verdrietig van het gedrag van haar jongste zoon (8) die altijd verongelijkt doet. Hij wil evenveel zakgeld als zijn vriendjes uit de buurt en snapt niet waarom hij niet gaat skiën in de voorjaarsvakantie. Als hij op een dagje uit niet alles krijgt waar hij om vraagt, barst hij in woede uit. En dat terwijl hij het, vergeleken met veel anderen, al heel goed heeft. „Hoe leren we hem wat tevredenheid is?”
Een oma maakt zich zorgen over haar kleinzoon van 11 jaar oud, die in de vakanties vaak komt logeren. Hij kan ontzettend uit zijn dak gaan. Schreeuwen om de kleinste dingen en de grofste verwensingen. Net zoals zijn ouders, overigens, iets wat de oma totaal niet herkent vanuit de opvoeding. Hoe kan ze hier respectvol mee omgaan? Ze heeft hen er al vaak op aangesproken, zonder effect.
Een moeder twijfelt of ze juist handelt als haar 11-jarige, hoogbegaafde zoon ontploft van woede. Hij doet dit op school, bij vrienden thuis of op een terras. De moeder en vader hebben geleerd dat het ’t beste is op zo’n moment mee te buigen: begrip te tonen, rustig te blijven, dan ebt het wel weg. Maar sommige mensen vinden dat ze veel harder moeten ingrijpen. Houden ze het gedrag in stand?
Een normaal gesprek over haar studiekeuze, een cola die ze niet besteld heeft, een vakantie die anders verloopt dan zij wil: mijn dochter (19) is heel snel beledigd en ontploft als ze denkt dat ze kritiek krijgt, vertelt een moeder. Ze is waarschijnlijk hoogsensitief, denkt de moeder, maar het lijkt ook gewoon op verwend gedrag. Hoe praat ze hierover met haar dochter, zonder dat ze beiden meteen in de emotie schieten?
„Mijn dochter van 36 heeft mij onlangs duidelijk gemaakt dat mijn ex-echtgenoot en ik het met de opvoeding zéér slecht hebben gedaan. Zowel haar vader als ik schijnen werkelijk alles te hebben gedaan om haar een ongelukkige jeugd te bezorgen.” Een moeder maakt zich zorgen en weet niet goed wat ze met deze verwijten moet. Zij en haar ex hebben de kinderen juist heel liefdevol opgevoed, is hun beleving, en ook hun zoon herkent zich niet in het verhaal. De dochter heeft geen behoefte aan een gesprek. Wat nu?
In de rubriek Opgevoed leggen we dilemma’s van lezers anoniem voor aan de beste deskundigen. Onder de inzenders van vragen verloten we exemplaren van het boek Andere ouders doen ook maar wat, een bundeling van de eerste jaargangen van de rubriek.
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC