De overgave in de Tour de France Femmes voltrekt zich op 5,4 kilometer van de top van de Tourmalet, te midden van mistflarden. Demi Vollering (26) had tweehonderd meter eerder een demarrage geplaatst, Annemiek van Vleuten was in haar wiel gesprongen. Maar dan nemen de meters asfalt tussen beiden iets toe en schudt de achtervolger heel even het hoofd. Nee, er is geen houden meer aan. Een tweede Tourzege, in haar afscheidsjaar, zit er niet meer in.
Onbevreesd, verlost van haar vaak opduikende twijfels en van haar angstgegner, stoomt de kopvrouw van SD Worx in een spookachtig decor naar boven. Het is niet zomaar dat ze uitgerekend op dat moment aanzet. Ze ziet dat sommige rensters een bidon in handen hebben. Door de nevel, weet ze, zal ze ze snel uit het zicht raken. Dan is ze geen mikpunt meer. ‘Ik ging vol gas en heb niet meer omgekeken.’ Op de top van de Pyreneeënreus blijkt de achterstand van 12 seconden op haar taaie rivaal in het algemeen klassement omgebogen tot een voorsprong van 2.28 minuten. Dat lijkt een veilige marge voor de afsluitende tijdrit van 22 kilometer, zondag in Pau.
Rob Gollin schrijft sinds 2016 over sport voor de Volkskrant, vooral over wielrennen. Eerder was hij algemeen verslaggever, kunstverslaggever en correspondent in België.
Van Vleuten moet daar nog aan de bak. Op de Tourmalet wringt de Poolse Katarzyna Niewiadoma zich dankzij haar aanvalslust nog tussen de twee kemphanen. Ze eindigt als tweede, pakt en passant de bergtrui en houdt de Nederlandse in de rangschikking 38 seconden achter zich. Net buiten het podium staan Vollerings ploeggenoot Lotte Kopecky, tot deze dag nog de geletruidrager, en Ashleigh Moolman niet veraf.
Vollering bekent na de afloop dat ze vooraf nerveus was geweest. Stress speelde haar parten. Haar team had op haar ingepraat. Kom op, Demi, je kunt het. Je laat dat het hele seizoen al zien. ‘Ze geloven in mij. Dat was zo belangrijk voor me.’ Vollering won onder meer de drie Ardennenklassiekers, de Strade Bianche en werd tweede in de Vuelta, op slechts negen seconden van Van Vleuten, die ze bergop wel had afgetroefd. Niet alleen het team had haar kracht gegeven. De aanwezigheid van familie en bekenden op de Tourmalet leidt ertoe dat ze nog maar eens een tandje kan bijzetten.
Eerder in de koers etaleren de twee topfavorieten uit Nederland hun rivaliteit met een zelden vertoond staaltje van psychologische oorlogvoering in de afdaling van de eerste zware helling, de Col d’Aspin. Van Vleuten had eerder de aanval geopend, waar alleen Vollering en Niewiadoma een antwoord op hadden. Dan al oogt Vollering frisser. Haar gelaat oogt sereen, bij haar concurrent is een verbeten trek zichtbaar en gutst het zweet onder de helm vandaan.
Als de Poolse onderweg naar het dal een gaatje slaat, weigeren de Nederlanders voor elkaar te rijden. Zelfs het knarsen van de remmen is te horen. ‘Zo verliezen we allebei, hier hebben we niks aan’, houdt Van Vleuten Vollering nog voor. De aangesprokene negeert de wereldkampioen. Ze worden op de Tourmalet bijgehaald door de groep waaruit ze eerder waren weggereden, met daarbij Vollerings ploeggenoten Marlen Reusser en Kopecky in de gele trui. Niewiadoma blijft nog lang voorop, totdat Vollering de tijd rijp acht te laten zien dat zij hier toch echt de kaarten uitdeelt.
De winnaar verklaart na afloop dat zij zich op de Aspin en in het dal naar de Tourmalet niet geroepen voelde met Van Vleuten de achtervolging op Niewiadoma in te zetten. Achter haar reden nog de ploeggenoten Marlen Reusser en Kopecky in de gele trui. Dat heeft ze Van Vleuten ook laten weten. ‘Annemiek zei dat we samen moesten rijden. Ik wilde een paar beurtjes doen, maar niet vol gas. Toen Marlen en Lotte terugkwamen, konden we het spelletje perfect spelen.’
Van Vleuten geeft na de finish toe dat ze niet goed genoeg was. Bij Sporza: ‘Ik had geen topdag, maar ook op een topdag had ik Demi niet geklopt. Zij was van een ander niveau.’ Met de aanval op de Aspin beoogde ze er een zware koers van te maken. ‘Maar misschien heb ik er mijn eigen graf gegraven.’
Vollering zit op het asfalt tussen de mensenmenigte uit te puffen, als ze toch nog even de energie vindt haar ploeterende ploeggenoot verderop in de mist via een aan te moedigen. ‘Kom op Lotte, vechten! vechten!’ Als de Belgische, die onverwacht bergop lang standhoudt, als zesde over de streep komt, vallen ze elkaar in de armen. Bij Vollering vloeien de tranen, waar ze soms zo van baalt, maar vast niet op dit moment.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden