‘Toen ik Rick eind 2018 leerde kennen, werkte ik in Zuid-Taiwan. We hadden een Tindermatch en spraken af om samen te gaan eten. Veel verwachtingen had ik niet. Het laatste wat je van een man op doorreis kunt verwachten, is binding. En precies dat was de reden waarom ik hem wel wilde zien. Ik had een paar slechte ervaringen met mannen en was helemaal niet op zoek naar een grote liefde, ik wilde gewoon wat plezier. Rick was wat ik op dat moment nodig had: iemand die niet ingewikkeld deed, iemand met wie ik kon lachen en die niks speciaals van me vroeg.
Zomerliefde is een rubriek in Volkskrant Magazine waarin een zomerliefde van kort of langer geleden door beide lovers onder de loep wordt genomen.
‘Regelrecht uit mijn werk ging ik naar onze afspraak. We hebben gegeten en spraken over van alles. Typische dinner talk: waar kom je vandaan, wie zijn je ouders, wat wil je allemaal nog doen in je leven? Rick was hard bezig een fulltime wereldreiziger te worden, hij was op weg naar Australië waar hij drie maanden zou blijven en Taiwan was een tussenstop. Hij was nieuwsgierig naar mijn land en de mensen die hij onderweg tegenkwam. Ik begreep heel goed dat ikzelf ook een van die mensen was. Dat vluchtige van ons contact maakte ook dat ik me niet anders hoefde voor te doen dan ik was. Ik was niet op date, ik at met een man uit Europa die net als ik een gezellige avond wilde. Van de mannen uit mijn eigen land had ik even mijn bekomst.
‘Ook toen bleek dat we het voor twee willekeurige passanten buitengewoon goed konden vinden, of toen bleek dat we dezelfde zwarte humor hadden en hetzelfde eten lekker vonden, heb ik geen seconde gedacht: ik geloof dat ik verliefd aan het worden ben. Kennelijk is verliefdheid iets waarvoor je toch enigszins open moet staan, om haar te kunnen voelen. Ik denk dat het goed mogelijk is te besluiten om de turbulentie, die beginnende liefde met zich meebrengt, gewoon niet toe te laten. Dat belette me overigens niet hem een paar dagen later mee te vragen naar mijn geboortestad Kaohsiung.
‘Ik had een halve week vrij en ging daar sowieso naartoe, en met hem erbij zou het weleens nog gezelliger kunnen worden. Zolang alles superrelaxed bleef, was ik gelukkig. Mensen komen en gaan, zoveel levenservaring had ik intussen wel, dan kon je de tussenliggende tijd maar het best zo fijn mogelijk invullen. Ik heb hem de stad laten zien, ’s avonds aten we op de avondmarkt en zongen we in karaokebars en langzaam, zonder dat een van beiden er de nadruk op legde, zelfs zonder me er expliciet op te verheugen, groeide de vriendschap. Ook toen hij verder reisde naar Australië bleven we contact houden, en toen hij terugkwam stelde ik voor een week naar Vietnam te gaan. Daar wilde ik altijd al eens naartoe, misschien konden we dat samendoen.
‘Goed plan, vond hij, en met het gebrek aan haast dat hem eigen was, stelde hij voor dan meteen een maand te gaan. Ergens halverwege die maand is de status van onze verhouding veranderd, en werden we als vanzelf van voorbijgangers vrienden en vervolgens vriend en vriendin. Ik zeg als vanzelf, omdat ik werkelijk niet meer weet hoe de transformatie van vrienden naar stel verliep, ook nu nog, jaren later, wordt onze liefde in hoge mate gekenmerkt door hechte vriendschap. Ik herinner me wel dat hij op een moment vroeg: ‘Waar staan we nou, hebben we nou iets?’, maar eigenlijk waren we toen allang een stel. Zijn vraag zocht alleen bevestiging voor wat er al weken was, en voor het gemak houden we de eerste dag van onze vakantie naar Vietnam aan als het begin van onze relatie.
‘Na terugkomst heb ik hem voorgesteld aan mijn ouders, wat fijn maar ook ongemakkelijk was, want ik breng nooit veel tijd met hen door. Vervolgens is hij in zijn eentje naar Nederland teruggegaan, en na een tijdje ben ik hem gevolgd en zijn we in Nederland getrouwd. Het gaat goed, ik ben gelukkig. Hij is zorgzaam en kan goed luisteren. Natuurlijk mis ik mijn land en mijn vrienden. Door covid ben ik al tweeënhalf jaar niet terug geweest. Maar hij is het waard. Toen het me moeite kostte werk te vinden in Nederland, deed hij alles om me op mijn gemak te stellen: maak je geen zorgen, neem je tijd. En toen ik werk had gevonden dat uiteindelijk niet bij me bleek te passen, reageerde hij opnieuw kalm, zonder oordeel, zonder vaderlijke adviezen. Hij koopt bijvoorbeeld iets lekkers voor me, en laat daarmee zien dat hij met me bezig is.
‘Dat makkelijke, ongecompliceerde van het begin zet zich door in ons huwelijk. Soms heb ik moeite met het leven in Nederland, al die mensen die altijd dezelfde vragen stellen, waar ik vandaan kom, wat we eten in Taiwan. Maar Rick maakt dat ik me veiliger voel dan ooit, een veiligheid die verdergaat dan knetterende verliefdheid. Zo verrassend hoe een oppervlakkige Tinderdate met iemand op doorreis het fundament bleek voor krachtige liefde.’
‘Het besluit om wat te blijven hangen in Taiwan, berustte volledig op toeval. Zeven jaar eerder, in 2011, was ik er eens een dag geweest, en nu ik opnieuw op doorreis naar Australië was, wilde ik wat langer blijven. Ik had gehoord dat in Kenting, in het zuiden, een relaxte strandvibe hing. Dus reisde ik na mijn landing in Taipei daarnaartoe. En inderdaad, iedereen daar leek gemoedelijker, vriendelijker en hipper dan de mensen uit het noorden.
‘Al op een van mijn eerste dagen nodigden twee jongens me uit op een groot familiefeest aan het strand, waar iedereen lachend een praatje kwam maken en Engels wilde oefenen, en mij royaal opschepte van het geroosterde varken aan het spit. Hsuan-Hui leerde ik kennen via Tinder, dat ik op aanraden van een vriend gewoon voor de gezelligheid had aangezet. We spraken af in een Mexicaans restaurant, ze werkte in een hostel en had haar werkkleding nog aan: een rok en een bloesje. Ze lachte veel en had dezelfde droge humor als ik. Tot een uur of 1 ’s nachts hebben we samen doorgebracht. Toen ze wegging, vroeg ik: morgen weer? Ja, dat is goed, zei ze.
‘Alles aan haar ademde de hartelijkheid en vrolijkheid die me zo beviel aan het zuiden. Anders dan veel meisjes die ik kende in Nederland, datete ze zonder doel. Thuis hebben meisjes vaak al bij de eerste date een stip aan de horizon: trouwen, kinderen krijgen, en ook al wordt dat niet meteen zo uitgesproken, is het soms of je al meteen wordt beoordeeld op je geschiktheid als partner en je bereidheid vader te worden.
‘Hsuan-Hui en ik wisten allebei dat onze ontmoeting voor even zou zijn. Meer dan een vakantieliefde zou het tussen ons nooit worden, want ik ging weer weg. En op een of andere manier maakte dat de spontaniteit nog groter, we hadden niks te verliezen. Ik was de grote onbekende Europeaan uit een land waar ze nooit van had gehoord, en die ze desondanks met de grootste vanzelfsprekendheid en pret achter op haar scooter meenam naar allerlei barretjes. We hoefden elkaars verwachtingen niet te peilen, er waren geen verwachtingen. Wat er tussen ons was, bestond nu en morgen misschien niet meer. Er waren geen dubbele agenda’s, alleen deze ene: wat gaan we morgen doen?
‘Naarmate de tijd verstreek en mijn vertrek dichterbij kwam, raakten we steeds meer aan elkaar gehecht. Ik was blij toen ze voorstelde drie dagen samen naar haar geboortestad te gaan, Kaohsiung, ook in het zuiden. Haar verzoek kwam terloops. Ze had nog wat vrije dagen, vond ik het leuk mee te gaan? Daarna reisde ik volgens plan door naar Australië. De ongebondenheid die in het begin nog zo prettig voelde, begon te wringen. Ik miste haar. Ik hield van alleen reizen, dan hoefde ik niet elke stap te overleggen, maar in Australië hadden we dagelijks contact en toen ik haar drie maanden later weer zag en ze samen naar Vietnam wilde, heb ik meteen ingestemd.
‘Uiteindelijk hebben we daar een maand rondgereisd. Ineens deed ik van alles wat ik normaal nooit deed. Ik heb een hekel aan hiken, ontdek een nieuwe omgeving liever relaxed vanuit één plek, maar met haar werd trekken leuk. We liepen over de groene heuvels, langs watervallen. Zo ontspannen, zo gezellig. 24 uur per dag op elkaars lip, en het was alleen maar leuk. Terug in Taiwan moesten we wel toegeven dat wij allang de grenzen van vakantieliefde waren gepasseerd. Ook al hadden we geen idee waar en wanneer dat precies was gebeurd. Ze stelde me voor aan haar ouders, die ook al even makkelijk en hartelijk waren. Ik kon daar bij wijze van spreken gewoon de ijskast opentrekken, zonder bang te hoeven zijn voor onbeleefd te worden gehouden. Alles in die familie en dat land moedigde me aan me thuis te voelen. Het langzaam gegaarde buikspek dat haar moeder maakte, o, wat was dat goed.
Twee jaar geleden zijn we in Nederland getrouwd, en vaak is het of ik met haar al het goede van Taiwan mee naar huis heb genomen. Nooit geweten dat je zo probleemloos met een vrouw kunt leven. Relaties associeerde ik altijd met verplichtingen, met wat je wel en niet hoort te doen. Waar ik bij vorige vriendinnetjes vaak het gevoel had dat ze me het liefst een halsband wilden omdoen, voel ik me nu in vrijheid gebonden. Wanneer ik een avond met de jongens de kroeg induik, wenst ze me alle plezier en vraagt niet eens hoe laat ik thuiskom. Ook al heeft ze het soms moeilijk hier.
‘Ze mist haar land, ze mist haar familie en vrienden. Ik help haar waar ik maar kan. Ik heb een scooter en een fiets voor haar gekocht en nu ze het niet naar haar zin blijkt te hebben op haar werk, probeer ik haar te helpen bij het vinden van een nieuwe baan. De leukste momenten hebben we als we allebei vrij zijn en we zomaar een eind gaan rijden. In de auto doen we vaak een spel, ik zit achter het stuur zit en zij bepaalt de richting. We rijden zomaar een kant op e Source: Volkskrant