Je wordt ook een keer kwaad. Of eigenlijk twee keer. De eerste keer omdat je op een volle parkeerplaats bij een supermarkt staat te wachten tot een gezin dat net is ingestapt eindelijk wegrijdt, wat niet gebeurt, zodat je het gezin vanachter je stuur steeds geagiteerder begint toe te spreken, totdat je geliefde zegt dat hij gek van je wordt en dat hij wel uit zal stappen om alvast de boodschappen te doen terwijl jij een rondje rijdt, maar omdat je geagiteerd bent hoor je alleen het gedeelte over het gek worden en het uitstappen en niet het gedeelte waar hij een oplossing biedt, en boos zeg je dat je dan wel verder rijdt, dan maar geen eten, en je koerst terug naar de snelweg, en pas vele kilometers later, bij het volgende benzinestation, als je 2-jarige kind bij het naar de wc gaan aan je heeft gevraagd of je soms een beetje boos op hem bent, lukt het je om sorry te zeggen, en langzaam zakt de boosheid weg en verandert het gebeurde in een verhaal over de gevoeligheid van kinderen op een achterbank.
De tweede keer zit je nog steeds in de auto, maar nu word je niet kwaad op je geliefde maar op de vrouw wier column hij voorleest, een voormalig Partij voor de Dieren-politica die een eigen splinterpartij is begonnen, die zich afvraagt of Sigrid Kaag de vele online en offline haatuitingen tegen haar persoon toch niet ook een beetje over zichzelf heeft afgeroepen, en de vraag stellend beantwoordt ze haar, waarbij ze bovendien beweert dat Kaag andere vrouwen naar beneden haalt door openlijk te zeggen dat de haat haar te veel is geworden. De splinterpolitica zou tegen vrouwen en meisjes willen zeggen: de politiek is zo leuk als je het zelf maakt, en als je maar niet te veel dingen doet waar mensen aanstoot aan kunnen nemen, zoals snobistische dingen zeggen in een documentaire, of praten over je studieloopbaan, dan zal het best meevallen met de negatieve reacties.
Het toppunt is dat de politica zegt dat er een speciaal plekje in de hel is gereserveerd voor vrouwen die andere vrouwen niet helpen, een uitspraak van Madeleine Albright, waarbij ze impliceert dat Sigrid Kaag zo’n niet-helpende vrouw is, en deze keer luister je wel het hele verhaal uit, zodat je niet overhaast tot boze conclusies komt. ’s Avonds op de camping, als kind en geliefde slapen, lees je het nog eens na, en het staat er echt, een vrouwelijke politicus die een andere vrouwelijke politicus basht nadat ze te maken heeft gekregen met een verschrikkelijke golf aan vrouwen-bashing, en je vraagt je af wat nu, of je deze vrouw die een vrouw basht omdat ze last heeft van vrouwenbashing nu terug moet bashen, of dat je je boosheid beter voor jezelf kunt houden, want wie weet welke kinderen er op de achterbank van het publieke debat zitten mee te luisteren en zich afvragen of er iemand boos op hen is en wat ze hebben misdaan.
De hel op aarde wordt ondertussen niet bevolkt door de Sigrid Kaag-bashende politica of door Sigrid Kaag zelf maar door vrouwen, mannen en anderen die geweld, onderdrukking en honger proberen te ontvluchten en in kampen aan de randen van Europa worden opgesloten, en je bedenkt dat het beter is om niet te denken aan wie er naar de hel moet, maar aan degenen die eruit moeten, en omdat je op vakantie bent, droom je even weg, en je droomt dat de verkiezingen in november over die mensen zullen gaan, en dat niemand dan nog praat over de hel, en iedereen over helpen.
Source: Volkskrant