De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: elk jaar verzamelen zich in Florida meer dan honderd nagenoeg dezelfde mannen om te dingen naar de ultieme prijs.
U dacht zeker dat het makkelijk was om de jaarlijkse Ernest Hemingway Look-Alike Contest in Key West, Florida, te winnen. Gewoon een robuuste witte man van rond de 60 zijn, je baard laten staan en een kakikleurig vissersjasje aantrekken. Meer heb je toch niet nodig om te lijken op de beroemde schrijver, die zichzelf al vroeg ‘Papa’ liet noemen en daar op latere leeftijd een passend personage omheen creëerde, woest van buiten, zacht van binnen.
Ha. Dat dacht Gerrit Marshall, een gepensioneerde televisietechnicus uit Wisconsin, dus ooit ook. Maar mooi dat hij er vervolgens elf jaar over deed om de jury, bestaande uit taaie, behaarde oud-winnaars, ervan te overtuigen dat hij die verdraaide wedstrijd eindelijk eens moest winnen.
Nu het dan zover was, zat Marshall met een trillende lip op het podium van Sloppy Joe’s Bar, de plek waar Hemingway zelf in de jaren dertig van de vorige eeuw zijn cocktails dronk, beeldje van de schrijver in zijn hand. Hij kon het maar nauwelijks geloven. Hij was groot fan van Hemingway, hield ook van vissen. Bovendien werd hij op de dag dat hij won, nota bene een dag ná Hemingways verjaardag, 68 jaar. ‘De beste verjaardag ooit,’ zei hij in een filmpje.
In een week die wederom werd gedomineerd door heftige natuurbranden en klimaatverandering kikkerde ik hier enorm van op. De Ernest Hemingway Look-Alike Contest tijdens de Hemingway Days op Key West, het eiland waar de schrijver onder meer For Whom the Bell Tolls en Death in the Afternoon schreef, bestaat al sinds 1981. En ziet er sinds die tijd elk jaar precies hetzelfde uit, getuige de lawine aan foto’s die ik online vond.
Weer of geen weer, de deelnemers (140 dit jaar) werken altijd hetzelfde programma af. Ze komen samen in die beroemde bar, ze houden een pleidooi voor zichzelf, drinken rum en doen een partijtje armworstelen. Ten slotte rennen ze jolig in witte pakjes en met rode baretten door de straat als waren ze Spaanse toreadors, een speelse ode aan Hemingways liefde voor de stierenrennen in Pamplona. Daarna wordt een van hen uitgeroepen tot ‘Papa’ van het jaar. Elk jaar weer.
De foto’s uit verschillende jaren zijn dus nagenoeg inwisselbaar. In het archief van Associated Press vond ik één afwijkend beeld: een foto uit 1999, met daarop een paar ongure harige types rond een tafel met bier. Een van hen hield een geweer vast, een ander droeg een leren giletje, allemaal keken ze chagrijnig. Het bleek een Hemingway-wedstrijd in Duitsland te zijn – sorry, maar nee, jullie doen niet mee.
De wedstrijd in Key West heeft een hoog knuffelbeergehalte. De deelnemers lijken doorgaans meer op de Kerstman dan op Hemingway, ze hijsen zich zelfs in de snikhitte goedgemutst in witte wollen kabeltruien en houden nog net hun buik niet vast tijdens het vele lachen, ho ho ho. Wanneer ze vanaf het podium de zaal in kijken, zien ze gewoon honderd keer zichzelf – het moet een heerlijke bevestiging van hun eigen bestaan zijn.
Ook fotografen gaat dit blijkbaar nooit vervelen. Elk jaar worden ze er weer op uitgestuurd door de plaatselijke media en door de grotere persbureaus, en elk jaar kwijten ze zich vol enthousiasme van hun taak. Echt origineel zijn hun foto’s nooit, maar het mooie is: dat hoeft ook niet. Je kunt daar in Key West tijdens de Hemingway Days waarschijnlijk gewoon om je as draaien en plaatjes schieten. In elke hoek bevinden zich goedmoedige Hemingways die graag in veelvoud en tot het einde der tijden voor je poseren.
‘Was Hemingway hier vandaag, dan zou hij totaal verbaasd zijn geweest,’ zei Gerrit Marshall na zijn overwinning. Dat denk ik ook.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden