Vorige week heb ik de Nijmeegse Vierdaagse gelopen. Het is het grootste wandelevenement ter wereld: er liepen dit jaar ruim 43 duizend mensen mee, onder wie vijfduizend militairen. Voor het felbegeerde kruisje moeten vrouwen 40 kilometer per dag lopen, en mannen 50. Het was geweldig wandelweer waardoor de grootste vijand van de Vierdaagse dit keer niet oververhitting was, maar iets veel onbenulligers. Blaren. De schrik van elke Vierdaagseloper. Vrijwilligers van het Rode Kruis voerden 4.445 blaarbehandelingen uit. Ruim vierduizend lopers vielen uit, merendeels door blaren.
Per dag negen uur wandelen geeft ruim de tijd voor mooie gesprekken met medewandelaars. Over koetjes en kalfjes, leven en liefde, vreugde en verdriet. Ik hoorde ook veel medisch leed en dat lag niet aan mij, ik zag er bepaald niet dokterachtig uit, maar zo belangrijk is gezondheid dus, of eigenlijk: zo belangrijk wordt voor mensen hun gezondheid als er iets mee loos is.
Belangrijkste medisch Vierdaagse-leed: juist, blaren. Blaren waren een terugkerend gespreksonderwerp. We kregen een eindeloze reeks blaren-tips-en-tricks. Hoe ze te voorkomen: voeten voor het wandelen vet insmeren tegen wrijving, zeiden sommigen, maar nee, vonden anderen, dan glijden je voeten makkelijker in je schoenen en dat creëert juist wrijving.
Talkpoeder in de schoenen, adviseerden sommigen. Elke dag wisselen van schoenenpaar, was nog een advies, maar een ander zwoer juist bij eenzelfde paar: die vormt zich dan naar je voeten. Dat wollen sokken de beste wandelsokken zijn was geen discussie, maar toch was er ook verwarrend sok-advies: de één raadde aan gedurende een loopdag de sokken te verwisselen, een ander om de hele week op dezelfde sokken te wandelen.
En als je eenmaal blaren hebt, wat dan? De belangrijkste vraag is: doorprikken of niet. In de medische wereld adviseren we een blaar liefst intact te houden: dan blijft de huid gesloten en is er minder kans op een infectie. Moet een blaar doorgeprikt of barst hij open, dan is het advies het blaardak te verwijderen door het voorzichtig eraf te knippen, zodat er geen vuil tussen de onderliggende wond en het blaardak kan verzamelen. En rust, een blaarwond heeft rust nodig.
Maar bij de Nijmeegse Vierdaagse kun je helemaal niks met zo’n advies. Blaren zitten bij het wandelen in de weg, dus moet je ze wel doorprikken. En rust? Vergeet het maar. Ondertussen is wandelen met blaren vreselijk pijnlijk. De Nijmeegse Strompelvierdaagse is voor sommigen een passender benaming.
Eén van mijn Vierdaagse-wandelmaatjes kreeg ook lelijke blaren. Ze dacht geluk te hebben, want de andere drie waren toevallig dokters – twee huisartsen en een kinderarts – maar daar kwam ze bedrogen uit. De kinderarts verwees direct naar ons huisartsen en wij keken elkaar vertwijfeld aan: wat is nou het beste blaarbeleid? Een zo klein mogelijk gaatje in het blaardak prikken of de blaar juist goed openleggen? Na het doorprikken ontsmetten, oké, daar waren we het over eens. Maar daarna dan, invetten of niet, en ’s nachts afdekken of juist aan de lucht laten drogen? En voor het lopen: invetten? Afdekken met second skin?
Ik heb online nog gezocht naar wetenschappelijk onderbouwd blaarbeleid. Bijna onvindbaar. Dat is een bekend fenomeen: naar Grote Ziekten wordt veel onderzoek gedaan, maar wie wil er promoveren op likdoorns, tepelkloven, winderigheid of blaren? Zo is er in de medische wereld gedegen kennis over allerlei ingewikkelde ziekten, maar over onbenullige, veelvoorkomende aandoeningen weten we vaak bar weinig. Gelukkig is er in Nederland het Fonds Alledaagse Ziekten. Dat financiert ook onderzoek naar bijvoorbeeld verkoudheid.
Over één antiblarenmiddel was overigens bij de Vierdaagse geen discussie: wandelwol. Werkt eenvoudig: je neemt een flinke pluk wol en frunnikt die in de sokken op de blaargevoelige plekken. Tijdens het lopen verdeelt de wol de druk. Overigens, als mens kun je figuurlijk binnenlopen op wandelwol: een kleine zak gewone wol waarmee je nog geen babysokje kunt breien, wordt met droge ogen verkocht voor 25 euro.
Ik ken deze truc uit de medische wereld: een medische schaar kost een veelvoud van een schaar bij de Hema. In de botenwereld doen ze dat ook: een grondpen om je boot vast te zetten kost met gemak het viervoudige van dezelfde grondpen verkocht als geitenpen. ‘Wandel-’, ‘boot-’ en ‘medisch’ zijn lucratieve toevoegingen voor je product. U verkoopt geen kussens, nee, u verkoopt natuurlijk bootkussens en medische kussens! Of wandelkussens, speciaal voor voeten, zodat mensen niet op de blaren hoeven te zitten. Of prikken mensen daar doorheen?
Source: Volkskrant