Tot in het ziekenhuis maakte Maurice Hermans plannen voor 2025, het jaar dat zijn vader een kwarteeuw dood is. Wat zou het mooi zijn als een groot theater, het liefst Carré natuurlijk, op diens sterfdag vol zit voor hedendaagse artiesten die in de voetsporen treden van Toon Hermans.
Mochten die plannen werkelijkheid worden, dan zal de belangrijkste stem daarin gemist worden. Geen artiest trad zo nauwgezet in de voetsporen van Toon als zijn eigen zoon. Maurice Hermans overleed op 20 juni, 74 jaar oud. Een agressieve bacterie had in korte tijd zijn lichaam verwoest.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Hermans’ weduwe Mary herinnert zich een optreden waarvan ze samen met haar schoonmoeder Rietje getuige was. Haar schoonvader zong een van zijn bekende liefdesliedjes, Altijd zal ik van je houden. Bijna ongemerkt werd de zang overgenomen door een stem in de coulissen. Dat was Maurice Hermans die tevoorschijn kwam, naast zijn vader ging staan en een arm over diens schouder legde. ‘Dat was zo ontroerend’, zegt Mary Hermans. ‘We stonden allebei met tranen in onze ogen.’
Maurice Hermans was de tweede van drie zoons. Geboren in Amsterdam, opgegroeid in Zandvoort, maar voor de buitenwereld een onvervalste Limburger – net als zijn vader was geweest. Met het plan tennisleraar te worden, volgde Maurice het Cios in Overveen. Maar toen Toon Hermans, een van de grootste cabaretiers en entertainers van de vorige eeuw, hem vroeg mee te gaan op tournee door Canada, was het gedaan met de studie.
‘Zo is Maurice erin gerold’, zegt Mary Hermans, die meer dan een halve eeuw zijn echtgenote was. ‘Het lag helemaal niet vast dat hij in de voetsporen van Toon zou treden. Maar zo gaat dat met theater. Je raakt ermee besmet.’
Vanaf dat moment stond Maurice Hermans zijn vader in alles bij. Hij deed het management, verzorgde licht en geluid, en reed de headliner van en naar optredens. En soms stond hij hem dus ook bij op het podium. Kenners van Hermans’ werk herinneren zich ongetwijfeld een man met een malle Vikinghelm, die tijdens een conference naast Toon Hermans verscheen. Ook dat was Maurice.
Na het overlijden van zijn vader in 2000 stortte de zoon zich op de organisatie van theaterevenementen. Eerst deed hij dat in dienst van producent Joop van den Ende, daarna onder eigen vlag, om uiteindelijk zelf weer een theatraal evenement te worden.
Met de beginnende pianist Harrie Herfst als muzikaal begeleider besloot Maurice Hermans de culturele nalatenschap van zijn vader voor de vergetelheid te behoeden. Herfst is ervan overtuigd dat Hermans junior daarmee niet zelf mooie sier wilde maken. ‘Het was echt bedoeld als een eerbetoon.’
In feite heeft Maurice Hermans zijn hele leven in dienst gesteld van vader Toon. Volgens Mary Hermans was haar man zich daarvan altijd terdege bewust. Altijd en overal was en bleef Maurice Hermans ‘de zoon van’, maar hij heeft dat nooit als een last ervaren.
Toch ontdekte Maurice gaandeweg een eigen talent als dichter en liedjesschrijver. Daarin was junior onmiskenbaar schatplichtig aan senior. Daarom paste het ook naadloos in de optredens. Maar Maurice wist maar al te goed waarvoor het publiek naar zijn show kwam, en hij heeft dat publiek nooit teleurgesteld.
Hoewel Maurice Hermans volgens zijn Maastrichtse weduwe karakterologisch altijd een Amsterdammer is gebleven, klonk in zijn zoetgevooisde stemgeluid het spreekwoordelijke bronsgroen eikenhout van zijn in Sittard geboren vader door. ‘Als je je ogen dicht deed, hoorde je Toon’, zegt manager Jan Dirk Zwerver. ‘De stem, de intonatie, de stilte ook. Dat was de grote kracht van allebei, die ongelooflijke timing.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden