Het grote publiek maakte vanuit het niets kennis met die wonderlijke verschijning. Opeens was daar in 1990 de videoclip van die jonge vrouw met kaalgeschoren hoofd en grote bambiogen die je recht aankeken, terwijl ze zong dat er niets was waar je mee te vergelijken viel. Nothing Compares 2 U was de grootste hit van popster Sinéad O’ Connor. Woensdag werd bekend dat de Ierse zangeres op 56-jarige leeftijd is overleden. Over de doodsoorzaak is nog niets bekendgemaakt.
Haar overlijden komt een jaar na de zelfmoord van haar zoon Shane. Ze werd daarna al meerdere keren opgenomen in het ziekenhuis.
O’Connor heeft nogal wat losgewoeld in het poplandschap van de afgelopen decennia. En niet alleen vanwege haar muziek. Ook al werd Nothing Compares 2 U, een nummer dat door Prince werd geschreven, uitgeroepen tot nummer één single van 1990, en ook al werd haar stem alom geroemd vanwege dat vermogen te groeien van fluweelzachte streling tot furie op orkaansterkte, O’Connor was op een gegeven moment beroemder door de controverses die haar achtervolgden. Zodanig dat de popster in verschillende fasen van haar carrière net zo geliefd als gehaat werd, waarbij een grote groep van het publiek haar voor het gemak wegzette als niet serieus te nemen dwaallicht.
Een dwaallicht was ze zeker niet, maar O’ Connor droeg wel heel wat psychologische problemen met zich mee. De Ierse zangeres laat in de documentaire Nothing Compares van regisseur Kathryn Ferguson weten dat ze eigenlijk alleen maar zong als therapie. Ze moest de ellende die ze in haar jeugd had meegemaakt van zich afschreeuwen. De tirannie van de nonnen in het internaat waar ze als tiener verbleef, het emotionele en seksuele misbruik door haar moeder, dat later door jaar broer werd bevestigd.
Wat het publiek in eerste instantie voor zich zag was een weliswaar kaal maar beeldschoon meisje met een stem van een nachtegaal. In 1992 werd dat publiek pas echt deelgenoot van O’Connors zielenroerselen en activisme. In een uitzending van het tv-programma Saturday Night Live, haalde de zangeres aan het eind van een song een foto van de paus tevoorschijn en scheurde die in kleine stukjes, terwijl ze de kerkvader tot ‘de echte vijand’ verklaarde. Die daad was het startschot om O’Connor weg te zetten als een gekkie, en niets wat ze deed nog serieus te nemen.
Terwijl O’Connor een van de eerste vrouwelijke popsterren was die zich in haar werk en in haar privéleven scherp uitliet over instituten die daarna geregeld onder vuur kwamen te liggen. De katholiek kerk met zijn uitwassen van seksueel misbruik, iets waar de zangeres zelf het slachtoffer van was; de macht van het patriarchaat die ze zelf ondervond toen haar platenmaatschappij haar tot een abortus probeerde te dwingen. De grootste fout van Sinéad O’Connor was niet dat ze tegen heilige huisjes aantrapte, maar dat ze deed terwijl ze een vrouw was.
Na het foto-incident raakte haar carrière in het slop en werd O’Connor een beetje persona non grata met incidenteel succes. Er volgden nog wat kleinere controverses die de wenkbrauwen omhoog deden gaan. Over de meerdere keren dat O’Connor werd opgenomen, en het feit dat ze zich had bekeerd tot de islam. Maar echte aandacht voor haar talent heeft ze nooit meer gekregen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden