Niet zonder trots legde de Oekraïense commandant ‘Baard’ dinsdag in het NOS Journaal uit waarom het ultramoderne wapentuig dat zijn eenheid bedient de ‘vampier’ heet. ‘Omdat hij veel vijandelijk bloed drinkt.’ De moedige verslaggever Kysia Hekster, uitgerust met helm, was er getuige van hoe even later de eigentijdse versie van het aloude stalinorgel in een paar tellen tien van de maximaal veertig raketten per salvo richting verre vijand lanceerde. Meteen daarop gingen Baard, Hekster en cameraman Dennis Hilgers er in vliegende vaart vandoor: de Russen konden zien waar vandaan ze zijn bestookt, hun antwoord zou niet lang op zich laten wachten. Wegwezen, dus.
‘Baard’ was in een poëtische bui: ‘Ik heb het gevoel dat met ieder salvo, minuut voor minuut, dag voor dag, het moment dichterbij komt dat mijn familie kan terugkeren naar huis. En dat we weer onder een vredige hemel leven.’ Sinds het begin van hun offensief hebben de Oekraïners een gebied ter grootte van Vlieland heroverd op de bezetters, liet het journaal op een kaartje zien: een moedervlekje op de stalen arm die het oosten van het land voorlopig nog wel in een houdgreep heeft. Heel wat raketten zullen de hemel nog rood kleuren voordat Baards gedroomde vrede neerdaalt.
Ook Gert-Jan Dennekamp had zich, met cameraman Bohdan Kinasjtsjoek, voor Nieuwsuur naar de rand van het front begeven, met een indringende reportage over de medische posten die hulp verlenen aan gewonde soldaten. Het item uit de regio Zaporizja werd ingeleid door het kreunen van een gewonde militair wiens gekwetste arm ter ontsmetting van verband moest worden bevrijd. ‘Bedankt dat jullie er voor ons zijn’, bracht hij uit voordat hij, flauwtjes lachend, werd afgevoerd voor verdere behandeling.
Soldaat Groezin deed prozaïsch verslag: ‘Er wordt daar veel geschoten. Die klote-Russen schieten op ons, zo is het. We zaten daar al drie dagen en zouden worden afgelost. Ineens werden we bestookt en moesten we wegvluchten. Bachmoet? Er is niets meer van Bachmoet over.’ Begeleid door het gerommel van granaatvuur in de verte leidden medici Dennekamp rond. De operatiekamer ‘met alle benodigde apparatuur’, waar ‘ook levensbedreigend gewonde militairen goede hulp krijgen’. Aan de muur een grote, fleurige poster.
Het was tijdens Dennekamps bezoek relatief rustig aan het front, maar de aanvoer van patiënten ging gestaag door. De Russen hebben talloze mijnenvelden aangelegd, 40 tot 50 procent van de gewonden is het slachtoffer van een exploderende landmijn. ‘Benen, armen, hoofd en soms de buik’, lopen schade op, vertelde een hulpverlener klinisch. Er verscheen een voet in beeld waar bloeddruppels van afdropen.
De medici in de hulpposten verkeren onafgebroken in stress, nooit weten ze welke ellende het front hen bereidt. Alle soldaten die aan het front vechten, lopen een hersenschudding op. Alle. De harde feiten, om hoofdpijn van te krijgen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden