N.B. Het kan zijn dat elementen ontbreken aan deze printversie.
Drama Het geheugen is een zegen en een vloek, wil ‘A Hundred Flowers’ laten zien. De dementiefilm doet dat te nadrukkelijk.
Dementie is een dankbaar onderwerp voor drama. Het is een universele bron van pijn, angst en verdriet. Daarnaast is er veel te filosoferen: als iemand langzaam haar persoonlijkheid, herinneringen en ideeën kwijtraakt, is de lege huls die achterblijft dan nog wel mens? A Hundred Flowers grijpt álles aan om deze vruchtbare grond te ontginnen – en grijpt juist daarom vaak mis.
De plot is ogenschijnlijk simpel. Het perspectief wisselt tussen een dementerende moeder en haar gepikeerde zoon. Moeder Yuriko leeft steeds meer in haar wegglippende herinneringen. Ze dwaalt ’s nachts door de vrieskou. Ze ziet de schim van een oude minnaar in de supermarkt.
Terwijl Yuriko steeds meer van zichzelf kwijtraakt, borrelen er bij haar zoon Izumi juist herinneringen op. Eén in het bijzonder: die keer dat zijn moeder hem als negenjarig jongetje een jaar lang verliet om een nieuw leven te beginnen met een rokkenjagende professor. Hoe graag hij ook zou willen, hij kan haar niet vergeven, hij kan het niet vergeten.
De boodschap: het geheugen is een vloek én een zegen. A Hundred Flowers wil dat punt heel graag maken en speelt slim met motieven. Een lied dat de moeder constant speelt op de piano krijgt via haar herinneringen steeds meer betekenis. Evenals het feit dat ze elke dag eieren koopt. Of dat er altijd één bloem in huis moet zijn: niet meer, niet minder. Een levensgeschiedenis in details: het maakt dat elke handeling, elk geluid betekenis krijgt.
Maar regisseur Kawamura drijft dat te ver door. Zijn film wil zó graag diepzinnig en emotioneel zijn dat hij zich verliest in oversentimentele scènes en geforceerde plotmechanismen. Zo werkt Izumi voor een bedrijf dat een geanimeerde popzangeres maakt ‘van herinneringen’ – toevallig! Alles wat de film wil zeggen, spreekt de hoofdpersonen hardop uit. De plot voelt daardoor nep, té gemaakt.
Dat is zonde. Er zit een goede film in A Hundred Flowers. En als je een en ander door de vingers ziet en je plaspauzes goed timet, komt dat er ook best uit.
A Hundred Flowers. Regie: Genki Kawamura. Met: Masami Nagasawa, Mieko Harada, Masatoshi Nagase. Lengte: 104 minuten.
NieuwsbriefNRC Film
De beste filmstukken, interviews en recensies van de nieuwste films
U kunt ons via dit formulier informeren over taalfouten of feitelijke onjuistheden, dat stellen wij zeer op prijs. Berichten over andere zaken worden niet gelezen.
Source: NRC