Marina, Marina, Marina
Ti voglio al più presto sposar
Marina, Rocco Granata (1959)
Het veel, zo niet allesbepalende moment in het leven van Rocco Granata vindt in 1959 plaats in Het Berkenhof, een feestzaal in de Vlaams-Brabantse stad Diest. Het oog van de jonge mijnwerkerszoon en garagemonteur valt op een reclameposter van een sigarettenmerk met een afbeelding van wat hij later een ‘heel schoon meisje’ zou noemen. Marina, heet het merk.
Granata is pas 20 en weet wat hij wil (een loopbaan in de muziek) en niet wil (een bestaan als mijnwerker). Hij staat met zijn accordeon op het podium, alleen, de andere leden van zijn Quintetto Internazionale pauzeren. Een melodie ontstaat vanzelf. Het is de oerknal van een wereldhit, een rijke, levenslange bron van inkomsten voor een migrantenzoon uit een bergdorp in de Italiaanse regio Calabrië.
Als hij een B-kant nodig heeft van een single, Manuela, voltooit Granata (inmiddels 84) in de studio improviserend en gehaast de tekst. Hij brengt de plaat zelf uit, in een oplage van 300 stuks. Als vrienden in de mijnstreek in cafés jukeboxen voorzien van het zoetgevooisde nummer waarin zonder omwegen (‘Ik wil zo snel mogelijk met je trouwen’) een donkerharige schoonheid wordt begeerd, verovert Marina België en aansluitend de rest van de wereld.
In Amerika geeft hij een reeks radio- en tv-optredens, maar laat hij de kans schieten om te verschijnen op het grootste podium, dat van de prestigieuze The Ed Sullivan Show. ‘Ik ben naar huis gegaan, want ik wou terug naar papa en mama in België.’ De springplank is desondanks formidabel. Zijn naam is gevestigd, ook in zijn geboorteland Italië, en zijn stem, kenmerkend hees, gaat de wereld over.
Onder anderen Dalida, de Gipsy Kings, Toots Thielemans, Dean Martin en Caterina Valente nemen in de loop der jaren een eigen versie op van Marina. Zelfs een Roemeense punkband, Garagatze, omhelst het liedje. In totaal worden van alle uitvoeringen meer dan honderd miljoen platen verkocht. Meer dan vijfhonderd artiesten coveren het nummer.
De grote winnaar naast Granata is een Nederlander, Careltje Verbrugge uit de Konijnenstraat in de Amsterdamse Jordaan. Onder de artiestennaam Willy Alberti groeit hij uit tot een vermaarde ‘tenore Napolitano’. Met zijn versie van Piove van Domenico Modugno verovert hij een groot publiek, maar het is Marina waarmee hij zijn naam definitief vestigt.
Zijn cover met het orkest van Jack Bulterman wordt dankzij een doortastende platenmaatschappij (Philips) eerder uitgebracht dan het origineel. Met 700 duizend verkochte exemplaren wordt Marina eind 1959 een wereldhit. De gouden plaat schenkt Alberti aan de eerste grote inzamelactie op de Nederlandse televisie, Open het Dorp met Mies Bouwman.
Het leven van Rocco Granata is een leven lang Marina. Er zijn meer hits en meer successen, maar altijd keert Marina terug, in 2013 bijvoorbeeld als er een gelijknamige bioscoopfilm verschijnt over zijn leven.
Vierentwintig jaar eerder had Granata de stoute schoenen aangetrokken en op verzoek van Serge Ramaekers van de Confetti’s meegewerkt aan een remix, een dampende beatversie. Een geinige videoclip werd opgenomen op een totaal onverwachte plek: treinstation Lelystad.
John & Paul
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden