Ongezien al een mooi initiatief: drie biculturele vrouwen die 25 jaar geleden figureerden in de documentaire Girls Girls Girls van Ireen van Ditshuyzen opnieuw portretteren. Hoe vergaat het de vrouwen in het dominant witte Nederland, welke ontwikkeling hebben ze doorgemaakt, zijn ze teleurgesteld of juist tevreden met hun leven? Wezenlijke vragen in de gelijknamige driedelige NTR-docu van Soulaima El Khadi, met als bonus die opnamen uit 1998 en 2002: het tijdreizen tussen toen en nu, tussen jong en van middelbare leeftijd, geeft een prachtige verdieping aan de karakterschetsen.
Maandag in deel een kwam de voormalige politievrouw Inge Verton aan het woord, met een Surinaams-Antilliaaans-Nederlandse achtergrond. In 1998 een bevlogen, idealistische leidinggevende agent in opleiding in Rotterdam. Een mannenwereld: in de klas heeft de docent het over ‘dienders’, dat zijn ‘de mannen die het wel weten’. ‘En vrouwen’, corrigeert Verton de docent, die reageert met: ‘Oh ja, sorry, en de vrouwen’. Van de achttien jaar die Verton werkte bij de politie had ze het er slechts drie naar haar zin. De mentaliteit – beoordeeld worden op het behalen van haar bonnenquota, de boot van Greenpeace, de milieuclub waarvan ze zelf lid was, uit de haven weren – deed haar de das om. Ze stapte op.
Intussen werd Verton verliefd op een Antilliaanse vrouw en werd zwanger. De relatie liep stuk, ze werd moeder en kreeg, terug in Nederland, een verhouding met een Nederlandse man. Uiterlijk onbewogen vertelt ze hoe zij in de coronatijd uit elkaar groeiden (wel of geen maatregelen en inentingen accepteren, speelde denkelijk een rol), hoe hij psychisch ziek werd (iets dat hij háár verweet) en een einde aan zijn leven maakte. In diezelfde donkere tijd besloot haar 14-jarige dochter Eva voor een poos bij haar tweede moeder in Curaçao te gaan wonen.
Uitkijken met psychologiseren, zeker wanneer een leven woeste kronkels neemt zoals bij Verton, maar ik had de indruk dat haar ervaringen bij de politie de kiem hebben gelegd voor haar uitgebotte wantrouwen in overheidsinstellingen, de medische stand en grote bedrijven. In plaats van zich in te zetten voor de samenleving als geheel (waar ze als agent wel werd uitgescholden voor ‘vieze neger’) creëert ze nu haar eigen kleine wereld, waarin ze denkt wél een verschil te kunnen maken. Ze geeft een ‘geneeskrachtige’ massage aan een oude vrouw, geeft lessen bewegingsleer en organiseert retraites. Heeft een chalet aangeschaft in the middle of nowhere.
Er worden veel kwesties aangeroerd in de docu die vervolgens niet worden uitgediept. El Khadi’s empathische benadering had meer tegenwicht bij Vertons complotachtige ideeën niet in de weg hoeven te zitten. Maar gelukkig is er dochter Eva, die korte metten maakt met de dubieuze linkjes die haar moeder haar toestuurt. ‘Conspiracy, van die spiri-zweefie-zweefie dingen.’ Haar moeder, op de achtergrond, kan daar gelukkig nog om lachen.
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden