Met een demonstratieve optocht begon zaterdag in Amsterdam de Queer & Pride, twee weken van evenementen van en voor en met de lhbti-gemeenschap. Voorheen heette dit de Gay Pride, maar aan die feestweek is een week toegevoegd waarin vooral activisten aan bod komen met protesten en discussies. Dat was hoognodig.
De Gay Pride, uitmondend in de botenparade door de grachten, is een steeds groter, commerciëler en in sommige ogen exclusiever festijn geworden. Bedrijven sponsoren hun eigen boten en varen zo als drijvende uithangborden door de stad. Sommige hotels hebben hun eigen tribunes waar gasten op de eerste rang naar de stoet kunnen kijken. Misschien dat vermarkting het toppunt van emancipatie is, maar een deel van de gemeenschap voelde zich daar steeds ongemakkelijker bij.
Enerzijds is dat vanwege het gevaar van ‘pinkwashing’: bedrijven pronken tijdens de Gay Pride met hun progressieve waarden, terwijl ze intussen een keihard bedrijfsmodel hebben en zich bijvoorbeeld verzetten tegen de vorming van vakbonden (Amazon) of betere arbeidsvoorwaarden (Uber). Anderzijds is er het gevoel van groeiende decadentie, niet in de morele maar passieve zin van het woord: is het wel genoeg om feest te vieren, als er zo aan de verworven rechten wordt gemorreld?
Want feit is dat na decennia van vooruitgang de positie van lhbti-mensen onder druk staat. Zaterdag werd minder dan 24 uur nadat hij was gehesen, de Pride-vlag in de Amsterdamse wijk Nieuw-West al gestolen; ook andere jaren zijn er vlaggen vernield of in brand gestoken. Het gebrek aan acceptatie in de conservatief-islamitische hoek leidt bij sommige homo’s en transgenders tot een onveilig gevoel op straat.
Maar ook vanuit een andere hoek is de lhbti-gemeenschap onder vuur komen te liggen. Voor het eerst in decennia heeft een regressieve traditionele beweging genoeg kritische massa om verworven rechten en verworvenheden ter discussie te stellen en terug te draaien. In de Verenigde Staten worden boeken verboden waarin homoseksualiteit een thema is, in Italië worden alleen nog biologische moeders erkend, en in Nederland liet de ophef rond de Transgenderwet, het Kinderboekenweekgeschenk en de Week van de Lentekriebels zien dat nog steeds veel mensen graag een gevaar willen zien in iedereen die afwijkt.
Dat ook de waarschijnlijke leider van de grootste liberale partij van Nederland ‘wokisme’ een groot gevaar voor de rechtsstaat noemt, laat zien dat het ‘anti-wokisme’ breed gedragen wordt. Een week van queer activisme is een goede manier om een anti-anti-woke geluid te laten horen.
En daarna is er nog steeds alle reden tot feest – want er is nog steeds genoeg om te vieren.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Source: Volkskrant