Met groeiende verbijstering kijkt Erik Meijvis (57) door de ramen van bus 1 naar buiten. Het is zaterdagochtend 22 juli, en op het Griekse vakantie-eiland Rhodos zitten afgepeigerde brandweerlieden langs de kant van de weg.
‘Pfff, díé zien er slecht uit’, zegt hij tegen zijn vrouw Daniëlla (64) en zoon Wesley (33), terwijl de bus langzaam naar hun hotel koerst. In de richting van de rookwolken.
Eerder die dag, om zes uur ’s ochtends, vertrok hun vlucht vanaf Maastricht naar Rhodos. De vakantie – vijftien dagen in een vijfsterrenhotel in het dorpje Kiotari aan de zuidoostkust – hebben ze geboekt via reisorganisatie Corendon. Hoewel de bosbranden op Rhodos dan al een paar dagen woeden, heeft hij er weinig van meegekregen. Ook Corendon heeft er tegen hen met geen woord over gerept.
Achteraf, geeft hij toe, is hij misschien naïef geweest. ‘Maar je verwacht van een reisorganisatie dat ze je op de hoogte stellen van zo’n situatie. En dat veiligheid voor alles gaat.’ Zelf had hij alleen het nieuws gehoord over bosbranden in Italië. ‘Verder heb ik tot en met vrijdag gewoon gewerkt, en ben zaterdagochtend in dat vliegtuig gestapt.’
Als ze met het vliegtuig het eiland naderen, valt het hem op dat de lucht grijzer wordt. Maar eenmaal op de luchthaven is er van branden niks meer te merken. Bij het standje van Corendon krijgt de familie Meijvis gewoon een welkomstbrief en wordt doorverwezen naar bus 1, die hen via allerlei andere accommodaties uiteindelijk bij hun hotel zal brengen.
Maar hoe dichter ze bij hun hotel komen, hoe donkerder de lucht wordt. Er stuiven brandweerwagens langs, in de berm proberen brandweerlieden op adem te komen. Om zich heen in de bus ziet Meijvis ‘steeds meer angstige gezichten’. ‘In je achterhoofd weet je: dit gaat niet goed’, zegt hij. ‘Maar tegelijkertijd denk je ook: het zal wel meevallen, ze sturen ons vast niet een rampgebied in.’
Als de bus rond 13:30 uur stopt bij hun hotel, het Mitsis Maris, zien ze verderop ‘roodzwarte wolken’. Er dwarrelt as door de lucht. Bij de receptie staat een rij verse vakantiegangers te wachten om in te checken. ‘We gaven onze naam, maar het personeel maakte onderling ruzie’, vertelt Meijvis. ‘Ze wisten niet wat ze moesten doen.’
En dan, na tien minuten, gebeurt het onvermijdelijke alsnog: door de lobby klinkt een hard alarm. ‘You go!’, schreeuwt het personeel naar de vakantiegangers. Iedereen moet zo snel mogelijk weg.
Terwijl ze hun koffers meesleuren, rennen toeristen naar het nabijgelegen strand. Maar het waait hard, en de vuurzee komt hun kant op. Erik Meijvis: ‘Met honderden mensen werden we via een grindpad de bergen in gestuurd. We hebben kilometers gelopen.’
Het ministerie van Buitenlandse Zaken heeft het reisadvies voor de Griekse eilanden Rhodos, Corfu en Evia maandagmiddag aangescherpt van groen naar geel vanwege de hevige bosbranden. Code geel betekent dat er veiligheidsrisico’s zijn, maar het wordt niet afgeraden om naar de eilanden te reizen, zo valt te lezen op de website van het ministerie. Wel roepen lokale autoriteiten inwoners en toeristen op het zuidoosten van het eiland Rhodos te verlaten vanwege de branden. Reizigers die naar een van de drie eilanden willen, krijgen het advies vooraf contact op te nemen met hun reisorganisatie.
Na een paar omzwervingen komt de groep toeristen ’s avonds rond tien uur weer op een strand terecht. Onderweg ziet Meijvis mensen op de grond liggen van uitputting. Door de rook is ademen steeds zwaarder. Het vuur heeft ze inmiddels ingesloten. Meijvis: ‘We dachten echt: het kan weleens voorbij zijn met ons.’
Verlossing komt uiteindelijk vanaf zee, waar in de verte lichten verschijnen. Vanaf andere plekken op het eiland zijn allerlei schepen, van plezierjachten tot boten van het Rode Kruis, gekomen om te helpen. Volgens de Griekse autoriteiten is het de grootste evacuatiemissie ooit in het land. Via meegebrachte pontons gaan de toeristen aan boord. ‘Ze riepen: rustig blijven’, herinnert Meijvis zich, ‘maar uiteindelijk kiest iedereen toch voor z’n eigen leven. Ik heb gezien hoe mensen aan de kant werden getrapt, er moeten gewonden zijn gevallen.’
Na uren op zee komt hun boot zondag om vijf uur ’s ochtends aan bij een dorpje waar het veilig is. Daar pakt hij zijn welkomstbrief van Corendon er nog eens bij, en belt alle nummers die erin staan. Tevergeefs. Uiteindelijk weet hij een taxi te vinden die het gezin naar het vliegveld brengt. Daar kunnen ze zondagmiddag als bij een wonder instappen in een vliegtuig van Corendon, dat bij lange na niet vol zit.
In hun woning in het Brabantse Sint Willebrord proberen ze het maandag allemaal te verwerken. Af en toe huilt Erik Meijvis. Hij is een man die naar eigen zeggen ‘niet graag op de voorgrond staat’. Maar hij moet zijn ontzetting kwijt. Waarom heeft Corendon hen dat rampgebied in gereden? Waarom stond veiligheid niet voorop?
Nog steeds hebben ze hoofdpijn en last van hun keel. De haren op Erik Meijvis’ armen zijn weggeschroeid door de hitte. Hij is zo boos dat hij van plan is een rechtszaak tegen de reisorganisatie aan te spannen.
Hij heeft maandagochtend wel een mail gekregen van Corendon. ‘Welkom thuis’, staat er. ‘Heb je een fijne vakantie gehad?’
‘Op het moment dat de familie Meijvis aankwam op het vliegveld van Rhodos was er nog geen sprake van een opdracht voor evacuatie; die kwam er daarna wel vrij snel. Achteraf kunnen we constateren dat de lokale autoriteiten naar alle waarschijnlijkheid veel te lang gewacht hebben met het afsluiten van het gebied, maar wij hebben geen andere keuze dan afgaan op hun besluitvorming.
‘Uiteraard hebben wij er geen enkel belang bij om te spelen met levens van onze vakantiegangers; wij zijn er juist om hen een fijne en onbezorgde vakantie te bezorgen. Als er al met hun levens is gespeeld, dan valt dat de lokale autoriteiten op Rhodos te verwijten (...).
‘Wij zullen als Nederlandse reisorganisaties – samen met onze branchevereniging ANVR – de Griekse overheid aanspreken op deze gebeurtenissen en erop aandringen in de toekomst sneller te besluiten tot evacuaties bij dreigend onheil of eerder – uit voorzorg – toegangswegen tot bedreigde gebieden tijdelijk af te sluiten.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden