De meesten van ons hebben wel eens ervaren dat ze na het ontwaken nog half in de wereld van hun droom vertoeven. Ik was in een droom terug gekatapulteerd naar het schoolplein, wat zo veel mensen schijnt te overkomen dat je van ‘een doodgewone droom’ kunt spreken. Luttele minuten na het ontwaken zat ik met een suf hoofd in een ontbijtzaal van een budgethotel aan de Oostenrijks-Hongaarse grens. Alle tafels om mij heen waren bezet door Slowaakse middelbare scholieren: klaarblijkelijk een schoolklas op excursie die hier ook had overnacht. Die scholieren deden aan die tafels weinig anders dan ontbijten en praten, maar waren toch dermate onwerkelijk dat ik bleef twijfelen of ik wakker was of nog steeds op mijn oude schoolplein vertoefde. Pas na een dubbele espresso die olieachtig smaakte, begon het me te dagen wat die scholieren nou zo onwerkelijk maakte: ze zaten te ontbijten zonder telefoons.
Ik was nu ook wakker genoeg om te zien dat er een docent met een telefoon langs de tafels liep om foto’s en filmpjes van het ontbijt te maken. Brandend van nieuwsgierigheid vroeg ik haar wat hier aan de hand was. Niets bijzonders, zei de docent, leerlingen mogen hun smartphones op schoolreis niet meer gebruiken. Alleen de docenten mogen foto’s en filmpjes maken en die krijgt iedereen naderhand via de groepsapp toegestuurd. In de tijd dat smartphones op Slowaakse schoolreizen nog waren toegestaan, wisten de leerlingen van Slowaakse scholen vaak niet meer welke plek ze bezochten. Evenmin wisten ze nog wie er tegenover hen zat aan het ontbijt. Toen was het plan voor de smartphoneloze schoolreis gelanceerd. Toen riep iedereen: ‘En de foto’s en filmpjes dan!?’ Toen was besloten dat de docenten die zouden maken.
Ik was beduusd over zoveel antismartphonenale daadkracht. Na het ontbijt liep ik door de lobby van het budgethotel. Daar zaten twintig Oostenrijkse bejaarden over telefoons gebogen, want hun touringcar had een lekke band.
Source: Volkskrant