Toen ik zei dat ik er niet bij kon zijn, begon ze te huilen. Rustig nou, zei ik, je snapt toch wel dat ik moet werken? En dat niet iedereen zomaar midden op een werkdag naar een schoolfeest kan komen? Bovendien, we zitten midden in een verhuizing en er moeten honderdduizend dingen gebeuren. Dat begrijp je toch wel?
Maar wie moest hier nou iets begrijpen? Dit was niet alleen het einde van dit schooljaar, maar ook het einde van deze schooljaren. De laatste momenten met haar klasgenootjes, met de juf op wie ze zo dol is. Er zouden kraampjes zijn met eten en drinken, een silent disco, een photobooth en kinderen zouden optreden, zij ook. En ze wilde gewoon dat ik daar bij was.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Dus nu sta ik aan de rand van een klein, geïmproviseerd podium op het schoolplein. Kinderen zingen liedjes, dansen, vertellen moppen, doen een clown na of geven een presentatie. Niet alleen kinderen trouwens. Vijf juffen deden zojuist de Spice Girls na en als de echte Spice Girls niet allang hun koffers hadden gepakt, hadden ze dat nu kunnen doen. De microfoon staat alleen verkeerd afgesteld, waardoor het geluid hoog en hard en schel klinkt. Elke keer als iemand iets aankondigt of een kind een liedje zingt, trekken de aanwezige ouders een gezicht dat je ook zou trekken nadat je een shot tequila hebt genomen, in een citroentje bijt en iemand je daarna met de rug van zijn hand op je wang slaat.
Maar wacht, nu is mijn dochter aan de beurt. Samen met twee vriendinnetjes laat ze turnoefeningen zien, op muziek. Ze heeft een zwart turnpakje aan, met op haar borst glimmende borduursels. Haar armen strak langs haar lijf, gespannen vuistjes. Ze maakt een brug en floept daarna weer zo omhoog. Een radslag volgt. Tussen de oefeningen door kijkt ze naar haar vriendinnen die naast haar staan. Ze lacht verlegen. Ik zie mezelf, in die zenuwachtige blik, eerst even kijken wat de anderen doen. Een gek dansje als intermezzo, dan een handstand en dan weer fluisterend overleggen wat de volgende beweging wordt.
Ik betwijfel of ze ziet wat ik zie. Dat dit de laatste keer is met haar vriendinnen. Morgen begint de zomervakantie. Tegen de tijd dat iedereen weer terug is, zijn wij al verhuisd. We zeggen natuurlijk dat we nog eens gaan afspreken, maar ik weet hoe dat soort dingen gaan.
Ze zingt geluidloos mee met de muziek en danst even op de plaats. Haar blik houdt ze de hele tijd voor zich op de grond gericht, zodat ze niemand hoeft aan te kijken. Dan kijkt ze op, haar mond in een verlegen glimlach. Haar ogen zoeken de mijne en vinden die. Even kijken we elkaar aan. Dan danst ze weer verder.
Source: Volkskrant