Of het nou een Ventura Pacific D 250 is, een Unico Turijn of de Isabella Commodore Dawn die deze zaterdagochtend door zijn handen gaat, Edwin Bergman kan iedere caravanvoortent dromen. Wat wil je ook als je voor de kost van half maart tot eind mei niets anders doet dan die dingen opzetten. Zeven dagen per week van ’s ochtends vroeg tot ’s avonds laat. Geef Bergman (55) een paar uurtjes de tijd en hij hangt welk model dan ook voor een caravan.
‘Ideaal dit’, zegt een vrouw van 68 jaar oud, die liever niet met haar naam in de krant wil, omdat ze ‘niet graag op de voorgrond’ treedt. Voor haar op de grond werkt Bergman zich op camping Jacobus Hoeve in het Gelderse Stroe in het zweet. Net als vorig jaar. ‘Pure luxe. Mijn man en ik konden het ons veroorloven, dus waarom niet?’
Met zijn bedrijf Tenten Support is Bergman in een almaar groter wordend gat gesprongen. En hij is niet de enige. Daans Opzetservice en Reijnders Kampeergemak zijn twee andere bedrijven die in Nederland voor een paar honderd euro – afhankelijk van type voortent en reiskosten naar de camping – het opzetten voor hun rekening nemen. Desgewenst komt Bergman naar campings in Zuid-Europa, maar dat loopt zo in de papieren dat hij zo’n verzoek zelden krijgt of uit tijdgebrek afslaat.
Bergman werkte 24 jaar lang bij een voortentenproducent op de afdeling service en verkoop. Bij campingbezoeken zag hij steeds vaker mensen prutsen met hun product. Dat kon beter, dacht hij en begon vijf jaar geleden naast zijn werk de opzetservice. Dat ging zo lekker, dat hij drie jaar geleden voor zichzelf begon.
Nederlanders zijn een caravanminnend volkje. Volgens de European Caravan Federation zijn er bijna een half miljoen caravans met een Nederlands nummerbord. Afgezet tegen het aantal inwoners heeft in Europa alleen Zweden een hogere caravandichtheid.
Werk genoeg dus voor de opzetbedrijven in Nederland. Ze bedienen voornamelijk de vergrijzende campingbezoeker, een groep die de komende jaren alleen maar verder uitdijt.
Het Sociaal en Cultureel Planbureau verwacht dat er in 2030 ruim 2 miljoen mensen van 75 jaar of ouder zijn (12 procent van de bevolking). In 2018 was dit met 1,4 miljoen ouderen 8 procent van de Nederlandse bevolking. Een steeds grotere groep staat er tegen die tijd ook alleen voor: het aantal alleenwonende 75-plussers stijgt van circa 660 duizend in 2018 naar bijna 950 duizend in 2030.
De verre caravanvakanties van vroeger, naar Frankrijk en Spanje, zitten er niet meer in voor de vrouw die inmiddels weduwe is. Maar het gelukzalige van kamperen laat ze zich niet afnemen. Haar buurman bracht de caravan naar de camping, Bergman redt zich uitstekend met de rest, ziet ze tot haar tevredenheid terwijl ze koffie voor haar campinggasten inschenkt.
De hulp is voor de vrouw nu geen ‘pure luxe’ meer, maar pure noodzaak. ‘Ik ben niet in staat dit zelf te doen’, zegt ze over de Commodore Dawn, een gevaarte dat straks 5,5 meter voor de caravan uitsteekt.
En ja, geen voortent is geen doen voor haar, met een seizoensplek van begin juli tot eind oktober. Met dan weer hitte, dan weer regenbuien of koude avonden is de lol er op een Nederlandse camping snel af zonder de uitbouw met luifel.
De aanvragen voor zijn diensten mag Bergman dan met bakken tegelijk zien binnenkomen – exacte aantallen noemt hij niet – dit geldt niet voor geschikte werkhanden waarnaar hij ook regelmatig op zoek is. Terwijl voortenten opzetten hem toch een ideale bijbaan lijkt voor jongelui.
‘Ken je die middentwintigers?’, vraagt hij vanonder het tentdoek, waar hij de carbon-glasfiber tentstokken op de juiste plaats zet. ‘Van die types die zeggen ‘ik kom morgen werken’ en dan niet komen? Ik had er zo een, en je raadt het al: die kwam niet. De mentaliteit van die lui is waardeloos.’
Bergman probeert in een veranderend campinglandschap steeds in te spelen op de laatste ontwikkelingen. Zo maken veel losse staanplaatsen voor caravans en tenten plaats voor permanente onderkomens, zoals chalets en stacaravans. ‘Het opbouwen van overkappingen bij chalets bied ik nu ook aan.’
En zo werkt Bergman zich in zijn eentje kapot in het voorseizoen. Tot hij in oktober de voortenten van de hulpbehoevende campinggangers weer afbreekt en beschermdaken voor de winter aanbrengt op caravans die het hele jaar buiten staan. Maar nu eerst: zelf met vakantie.
De reis gaat naar Livorno, maar zijn vouwwagen laat hij thuis. Niet omdat hij er genoeg van heeft om voortenten op te zetten (‘Dat doe ik voor mezelf ook met plezier’), maar omdat hij het te veel gedoe vindt, met zo’n aanhanger door de Gotthardtunnel en over de Italiaanse snelwegen. ‘Dit jaar hebben we een huis via Airbnb gehuurd. Dat is toch het makkelijkst.’
Om u deze content te kunnen laten zien, hebben wij uw toestemming nodig om cookies te plaatsen. Open uw cookie-instellingen om te kiezen welke cookies u wilt accepteren. Voor een optimale gebruikservaring van onze site selecteert u "Accepteer alles". U kunt ook alleen de sociale content aanzetten: vink hiervoor "Cookies accepteren van sociale media" aan.
U bent niet ingelogd
Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden