De laatste politicus die weer wat ‘swag’ – hip woord voor sjeu, courant in 2011 – in de landelijke politiek probeerde te brengen was voormalig GroenLinks-Kamerlid Tofik Dibi. Lieve jongen, we go way back, maar oudere lezers weten nog hoe het hem en zijn swag-aspiraties (BAM!) in Den Haag is vergaan. Nederlandse kiezers lusten nu eenmaal geen swag, geen BAM!, geen yolo en al helemaal geen linkse ‘boss ladies.’
Verontrustend dus wel dat de nieuwe redder van links, Frans Timmermans, twee keer het woord swag in de mond nam. ‘Swag zijn we kwijt en ik wil dat we onze swag weer terugkrijgen’, beloofde Timmermans donderdag bij RTL Nieuws.
Kromme tenen alom. Van GenZ tot late boomers. Twee keer swag in één zin. Grote kans dat een flink aantal potentiële kiezers, kiezers die al decennialang snakken naar een linkse leider die snapt in welke tijd hij of zij leeft, op dat moment afhaakten.
Over de auteur
Hassan Bahara is media- en cultuurredacteur van de Volkskrant. Daarvoor schreef hij over (online)radicalisering. Deze zomer schrijft hij wekelijks een column. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Voorzichtigheid is nu het devies voor Timmermans. Niet te veel pochen met de miljoenen talen die hij spreekt, geen swag of andere gedateerde jongerentaal meer in de mond nemen. Anders ben ik bang dat de hyena’s van De T. en aanverwante media – ze zijn al losgelaten – weinig heel laten van de aantrekkingskracht die hij mogelijk op rechtsleunende kiezers zou kunnen hebben.
In dat catastrofale geval zou de linksleunende burger echt op de Rotterdamse burgemeester Ahmed Aboutaleb aangewezen zijn.
Na de lancering van Timmermans afgelopen week klonk in sommige hoeken luid geweeklaag. Waarom voor Timmermans gekozen en niet voor Aboutaleb, de man over wie nu al een flink aantal jaren beweerd wordt dat hij links weer uit het slop zou kunnen trekken. Ook begin deze maand kwam hij in peilingen bovendrijven als favoriete kandidaat voor het lijsttrekkerschap.
Ik snap het ergens wel. Aboutaleb heeft die typische Marokkaanse dad-vibe. Een gelijkmatige alleskunner. Auto’s repareren, weten waar de beste supermarktvoordeeltjes te halen zijn, een stad besturen – hij lijkt het allemaal zo te doen. Bovendien: hij geeft je net zo makkelijk een aai over je bol als een tik met een pantoffel als je over de schreef gaat. Mensen voelen zich geborgen bij Abou. (Ook een pluspunt in sommige kringen: hij kan straffeloos dingen over moslims zeggen waar anderen snoeihard voor gecancelled zouden worden).
Maar dit is ook Aboutaleb. Een bestuurder die racistische agenten weer in genade aanneemt als ze met ‘betraande ogen’ excuses maken. Een driftkikker vol geldingsdrang, die het liefst ja-knikkers om zich heen verzamelt, aldus NRC in een Aboutaleb-profiel van twee jaar terug. Een burgervader die chagrijnig begint te mopperen als de Verenigde Naties het Rotterdamse woonbeleid afkraken als discriminatoir.
Deze week nog in NRC nam Aboutaleb het op voor belastingontwijkende filantropen die zijn stad met miljoenen overladen. Veel kwalijker vond hij de media-aandacht voor deze schimmige praktijken. ‘Het doet geen recht aan het doel van deze initiatiefnemers en het goede voor de stad wat zij voor ogen hebben.’
Nee, dit is niet de held van links. Vroeger niet, nu niet.
Dat maakt het des te belangrijker dat Timmermans niet al te veel scheve schaatsen gaat rijden. Geen ‘swag’ meer in de mond nemen. Vent je imago van goeiige Limburger uit. Schets een robuust links vergezicht. Anders vrees ik dat we na november Abou in de maag gesplitst krijgen.
Source: Volkskrant